Uzasadnienie
K. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ ten uchylił w całości decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta, orzekającą o odmowie przyznania K. L. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na M.L. w okresie od 1 maja 2013r. do 31 października 2013r. i w to miejsce orzekł o odmowie przyznania K. L. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziną, tj. żoną M.L..
W skardze zarzucił, że w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną w 2010r. zrezygnował z pracy.
Jak wynika z akt administracyjnych K. L. w dniu 29 maja 2013r. złożył wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Decyzją z dnia 26 czerwca 2013r. organ I instancji odmówił przyznania mu specjalnego zasiłku opiekuńczego w okresie od 1 maja 2013r. do 31 października 2013r., wskazując, że wnioskodawca nie spełnił warunku, o jakim mowa w art. 16a ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), tj. nie zrezygnował z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki.
W wyniku rozpatrzenia złożonego przez K. L. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny – żoną M. L. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy, cytując art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazał, że wnioskodawca ostatni raz pozostawał w zatrudnieniu w okresie od 1 września 2010r. do 2 stycznia 2012r.
Natomiast z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, że M. L. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności od 17 kwietnia 2013r. K. L. pozostawał więc bez zatrudnienia na ponad rok przed powstaniem znacznego stopnia niepełnosprawności żony, co uniemożliwia przyznanie mu żądanego świadczenia. Kolegium podkreśliło, że z uwagi na fakt, że organ I instancji błędnie sformułował osnowę zaskarżonej decyzji, wydało orzeczenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.
Od tej decyzji K. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).
Dnia 18 lipca 2014r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach pismo skarżącego, w którym cofa on skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 10 października 2013r. znak SKO.PS-80/3329/1691/2013.
Postanowieniem z dnia 21 lipca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podjął postępowanie sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonane przez skarżącego cofnięcie skargi w sprawie niniejszej oznacza jego rezygnację z dochodzenia na drodze sądowej ochrony tej sfery jej praw i interesów, które były przedmiotem postępowania, a tym samym rezygnację z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu. Zgodnie bowiem z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 2170) skarżący może cofnąć skargę. Ta czynność skarżącego jest co do zasady wiążąca dla wojewódzkiego sądu administracyjnego. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007r., sygn. akt I OSK 3/07).
Instytucja ta podlega kontroli sądu administracyjnego, ponieważ cyt. przepis art. 60 stanowi, że sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności.
W sprawie niniejszej Sądu uznał, że nie zachodzą przesłanki określone w cytowanym przepisie, co oznacza że cofnięcie skargi w świetle art. 60 p.p.s.a. było dopuszczalne i skuteczne. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe.