Uzasadnienie
P. S. złożyła formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W złożonym formularzu wnioskodawczyni podała, że jest w piątym miesiącu ciąży, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małoletnią córką i mężem. Mąż skarżącej ma kartę czasowego pobytu w Polsce wydaną na rok, obecnie szuka pracy. Cała rodzina mieszka w mieszkaniu należącym do siostry skarżącej, korzysta z jej pomocy. Wnioskodawczyni nie wykazała żadnego własnego majątku. Skarżąca otrzymuje alimenty na córkę z funduszu alimentacyjnego w wysokości 400zł miesięcznie. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą (ośrodek wypoczynkowo-rehabilitacyjny), która przynosi straty. Rok 2015 zamknęła stratą w wysokości 421654,12 zł. W styczniu 2016 r. nie osiągnęła żadnego dochodu ze względu na tzw. "martwy sezon" Wnioskodawczyni oświadczyła, że miesięcznie wydaje 800 zł na koszty stałe i jedzenie.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawczyni będącej w ciąży, w tym: prowadzenie działalności gospodarczej przynoszącej straty, brak własnego majątku, korzystanie z funduszu alimentacyjnego i pomocy rodziny uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a także poszukującego pracy męża i małoletniej córki. Zatem jej wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w wysokości 500 zł zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.