Uzasadnienie
Skargą z dnia 16 lipca 2019 r., wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, [...] zakwestionował § 2 uchwały Rady Miejskiej w Końskich z dnia 4 grudnia 2013 r. nr XXXV/363/2013 w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Końskie, warunków i zasad korzystania z nich oraz ustalenia stawki opłaty za korzystanie z tych przystanków, w którym ustalono stawkę opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Końskie, w wysokości 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując m. in. że wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Ke 1069/15 tut. Sąd oddalił skargę wniesioną na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Końskich z dnia 4 grudnia 2013 r. nr XXXV/363/2013.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (ust. 1). Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił (ust. 2).
Przeszkodę dla merytorycznego rozpatrzenia skargi [...] w stosunku do § 2 uchwały Rady Miejskiej w Końskich z dnia 4 grudnia 2013 r. nr XXXV/363/2013 w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Końskie, warunków i zasad korzystania z nich oraz ustalenia stawki opłaty za korzystanie z tych przystanków, stanowi fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Ke 1069/15 oddalił skargę innego podmiotu wniesioną na ww. uchwałę, którą zaskarżono wówczas w całości.
Tym samym prawidłowość kwestionowanej obecnie przez skarżącego regulacji § 2 przedmiotowej uchwały została przesądzona prawomocnym ww. wyrokiem tut. Sądu – co stanowi negatywną przesłankę do wydania ponownie orzeczenia w tym przedmiocie. Złożenie nowej skargi przez innego skarżącego nie znosi tej przeszkody, ponieważ tut. Sąd już wypowiedział się co do meritum sprawy, a zastosowanie kryterium podmiotowego do badania dopuszczalności skargi nie zmienia tej okoliczności. Istotne jest bowiem brzmienie wyroku, tj. oddalenie skargi – co świadczy o rozstrzygnięciu merytorycznym, niezależnie od tego, czy i ewentualnie w jakim zakresie sporządzono uzasadnienie tego wyroku.
Jak się podnosi (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 212/10) powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów (zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy). Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego.
Podkreślenia wymaga, że – jak wynika z akt sprawy o sygn. II SA/Ke 1069/15 tut. Sądu – skarżący w tamtejszym postępowaniu zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w Końskich z dnia 4 grudnia 2013 r. nr XXXV/363/2013 w całości, podnosząc m.in. zarzut naruszenia art. 16 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. - na datę podjęcia uchwały – z 2011 r. Nr 5 poz. 13 ze zm.), dalej "u.p.t.z.". W niniejszej sprawie skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 16 u.p.t.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wprowadzenie stawek o dyskryminującym charakterze. Jest to zatem zarzut o charakterze ogólnym, dotyczy praw i obowiązków ogółu adresatów uchwały, nie nawiązuje natomiast do naruszenia wyłącznie indywidualnego interesu skarżącego. Sąd administracyjny dokonał już zatem kontroli zgodności z prawem przedmiotowej uchwały (w tym jej § 2), w szczególności zgodności tej uchwały z art. 16 u.p.t.z.
Stosownie do powołanego wyżej art. 101 ust. 2 u.s.g. nie można wnieść skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli w kwestii zgodności tej uchwały z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Mamy wówczas do czynienia ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej. A zatem skarga na tę uchwałę będzie niedopuszczalna, mimo że została wniesiona przez inny podmiot i nie będzie zachodziła tożsamość skarżących (zob.: J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, wyd. LexisNexis, komentarz do art. 54).
W tym stanie rzeczy należało uznać, że istnienie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku z dnia 18 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Ke 1069/15, którym oddalono skargę kwestionującą w całości uchwałę nr XXXV/363/2013 – a zatem również zaskarżoną obecnie regulację § 2 – czyni złożoną w tej sprawie skargę niedopuszczalną, co uzasadniało odrzucenie skargi [...].
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 2 u.s.g.