Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 47 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. nr 87, poz. 960 ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 17.04.2009r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o uchylenie czynności materialno – technicznej zameldowania E. i M. małż. K. na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości S.
- 3. Decyzją z dnia 20.05.2009r. orzeczono o odmowie uchylenia dokonanej czynności.
Postanowieniem z dnia [...] – w związku z doręczeniem przez M. K. nowych dokumentów, nieznanych dotychczas organowi – Burmistrz S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie, zakończone w/w decyzją z dnia 20.05.2009r. Decyzją z dnia 25.11.2009r. organ I instancji orzekł o uchyleniu czynności materialno – technicznej zameldowania E. i M. małż. K. na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości S.
3. W uzasadnieniu wskazano, iż z dokumentów złożonych przez M. K. wynika, iż to on – nie zaś K. K., jest właścicielem nieruchomości, gdzie zameldowane zostały w/w osoby. K. K. nie był zatem osobą władną do potwierdzenia pobytu małżonków K., bowiem nie dysponował tytułem prawnym do spornego lokalu. Tymczasem to podpis K. K. widnieje na drukach zameldowania tych osób, co skutkowało dokonaniem przez organ zameldowania ich na pobyt stały. W podstawie prawnej organ powołał art. 104 k.p.a. i art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Odwołanie od w/w decyzji wniosła E. K..
Wojewoda, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, podzielił w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji, stwierdzając iż w niniejszej sprawie nie została spełniona, niezbędna do dokonania zameldowania, przesłanka z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. K. i M. K. podnieśli, iż K. K., potwierdzając fakt ich pobytu w lokalu w S., był upoważniony do tego przez żyjące rodzeństwo. Natomiast M. K. nie jest – zdaniem skarżących – właścicielem przedmiotowej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] tut. Sąd odrzucił skargę E. i M. małż. K. – z uwagi na brak uiszczenia wpisu oraz nadesłania odpisu skargi.
Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] tut. Sąd orzekł o przywróceniu E. K. terminu do uzupełnienia braków skargi, które następnie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W związku z tym przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga E. K. zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w treści skargi.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa – to jest art. 151 k.p.a. – o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Na wstępie wskazać trzeba, iż postanowieniem z dnia [...] Burmistrz S. wznowił postępowanie, zakończone decyzją własną z dnia [...] – z uwagi na przedstawienie przez M. K. nowych dokumentów, nieznanych dotychczas organowi, to jest w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okoliczność wydania przedmiotowego postanowienia jest bezsporna i nie budzi wątpliwości Sądu. Również z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż utrzymana nią w mocy decyzja o uchyleniu czynności materialno – technicznej zameldowania została wydana po wznowieniu postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia 20.05.2009r. o odmowie uchylenia dokonanej czynności materialno – technicznej zameldowania E. i M. małż. K. na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości S. 3 (K-I-35). Po przeprowadzeniu postępowania we wznowionym postępowaniu, organ I instancji orzekł w dniu 25.11.2009r. o uchyleniu w/w czynności.
W tym miejscu należy podnieść, iż zgodnie z art. 151 § 1 w zw. z art. 150 oraz art. 149 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, właściwy do wznowienia postępowania, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy wydaje decyzję, w której:
- - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. (pkt 1) albo
- - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (pkt 2).
Natomiast w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (określony upływ czasu), organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.).
Mając na uwadze treść powołanego przepisu, w sposób wyczerpujący określającego katalog rozstrzygnięć, jakie można wydać po wznowieniu postępowaniu administracyjnym, stwierdzić należy, iż utrzymana w mocy przez Wojewodę ego decyzja Burmistrza S. z dnia 25.11.2009r. nie odpowiada żadnemu z nich. Tym samym stwierdzić należy, że organ I instancji rażąco naruszył przepis art. 151 k.p.a., zaś organ odwoławczy, utrzymując takie rozstrzygniecie w mocy, rażąco naruszył treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że mimo, iż Burmistrz S. orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania, to w obrocie prawnym nadal pozostawała ostateczna decyzja tegoż organu z dnia 20.05.2009r., którą odmówiono uchylenia tej samej czynności (K-I-A35).
Reasumując stwierdzić trzeba, iż nie można zaakceptować sytuacji, kiedy obowiązują jednocześnie dwie decyzje administracyjne wydane przez ten sam organ o przeciwstawnej, wzajemnie wykluczającej się treści.
Z uwagi na konieczność stwierdzenia nieważności wydanych w niniejszej sprawie decyzji Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów formułowanych w skardze.
Orzekając w niniejszej sprawie ponownie organy administracji publicznej, mając na względzie poczynione wyżej uwagi, przeprowadzą postępowanie zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, eliminując tym samym dotychczasowe naruszenia prawa. Przy orzekaniu we wznowionym postępowaniu zostanie uwzględniona treść art. 151 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (pkt I wyroku).
Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 ustawy p.p.s.a.
Punkt III wyroku Sąd wydał na podstawie § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) oraz na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a.