Uzasadnienie
Radca prawny M. H. wniosła w imieniu D. B., J. I., M. K. i R. K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Wojewody z dnia 25 sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Zarządzeniem z dnia 22 października 2009r. radca prawny M. H. wezwana została do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu w/w skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi – pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu wezwania radca prawny nadesłała pełnomocnictwo do reprezentowania D. B. oraz, niepoświadczone za zgodność z oryginałem, kserokopie pełnomocnictw od mieszkających zagranicą pozostałych skarżących dla D. B., upoważniające ją do reprezentowania tych osób w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., ul. N., w postępowaniu administracyjnym, bez wskazania, że zakres tych pełnomocnictw dotyczy również reprezentowania ich przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Zarządzeniem z dnia 23 listopada 2009r., doręczonym w dniu 27 listopada 2009r., pełnomocnik skarżących wezwana została, pod rygorem odrzucenia skargi, do złożenia pełnomocnictw udzielonych D. B. przez pozostałych skarżących, z których wynikałoby umocowanie do reprezentowania ich przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
W wykonaniu powyższego zarządzenia pełnomocnik skarżących, mimo zakreślenia odpowiednio długiego (30-dniowego) terminu do usunięcia braków formalnych, w dniu 16 grudnia 2009r. (data wpływu do Sądu) nadesłała jedynie pełnomocnictwo od D. B., w którym w imieniu swoim oraz pozostałych skarżących upoważniła ona r. pr. M. H. do występowania w charakterze pełnomocnika przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W myśl art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictwo może być ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi (pkt 1), do prowadzenia poszczególnych spraw (pkt 2), do niektórych tylko czynności w postępowaniu (pkt 3). Ustawa ta nie przewiduje instytucji pełnomocnictwa domniemanego. W każdym przypadku, bez względu na okoliczności, wymagane jest, aby udzielenie pełnomocnictwa miało charakter wyraźny, tzn. do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnictwo upoważniające do prowadzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym nie stanowi skutecznego umocowania do działania w imieniu mocodawcy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż postępowanie to nie jest kolejną instancją postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2007r., II FSK 33/06, niepubl.).
Z akt sprawy wynika, że tylko skarżąca D. B. udzieliła r. pr. M. H. pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Pełnomocnictwa udzielone D. B. przez J. I., M. K. i R. K., które zawierały umocowania do działania w postępowaniu administracyjnym, nie mogą być podstawą dla D. B. do reprezentowania tych osób przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Dodatkowo należy zauważyć, że przedłożone w sprawie pełnomocnictwa od J. I., M. K. i R. K. dla D. B. są kserokopiami nie poświadczonymi za zgodność z oryginałem. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis. Pełnomocnictwa dla D. B. w formie w jakiej zostały złożone i tak nie mogłyby stanowić umocowania do działania w charakterze pełnomocnika przed tut. Sądem, nawet gdyby zawierały upoważnienie do reprezentowania mocodawcy przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Jeśli w późniejszym czasie skarżąca D. B. złoży prawidłowe pełnomocnictwa od J. I., M. K. i R. K. będzie mogła działać w ich imieniu w tej sprawie jako pełnomocnik tych osób - uczestników postępowania sądowego.
W tym stanie rzeczy ponieważ braki w zakresie pełnomocnictwa od J. I., M. K. i R. K. nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt i § 3 p.p.s.a.