Uzasadnienie
M. K. złożyła urzędowy formularz PPF, w którym wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni jest rozwiedziona i prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z trzema synami w wieku szkolnym. Czteroosobowa rodzina osiąga miesięczny dochód netto w wysokości 2084 zł, na który składają się: wynagrodzenie za pracę skarżącej w wysokości 1112 zł netto, alimenty na rzecz synów w wysokości 600 zł i zasiłek rodzinny wynoszący wraz z dodatkami 372 zł. M. K. płaci alimenty na rzecz pozostałych dwóch synów w wysokości 300 zł miesięcznie. Ponadto płaci 300 zł miesięcznie za wynajem mieszkania oraz 400 zł tytułem kosztów jego utrzymania, 180 zł za opał. Wnioskodawczyni ponosi koszty wyżywienia, ubrania siebie i dzieci oraz dojazdów do szkoły i pracy. Skarżąca nie ma dostępu do wspólnego majątku zgromadzonego w trakcie małżeństwa.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ubiegający się o taką pomoc winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
Uwzględniając trudną sytuację majątkową i życiową wnioskodawczyni, w tym niski dochód, brak dostępu do majątku i konieczność utrzymania nieletnich synów uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu zasługuje na uwzględnienie w całości.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.