Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zwolnił M. K. od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach zarządzeniem z dnia [...] wyznaczyła pełnomocnika dla skarżącego w osobie adwokat T. G. W piśmie złożonym na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 12 grudnia 2007r. M. K. udzielił w/w adwokatowi pełnomocnictwa do prowadzenia niniejszej sprawy.
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2007r. tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji (pkt I), oddalił skargę M. K. (pkt II), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku (pkt III) oraz przyznał od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokat T. G. kwotę 292,80 złotych, w tym 52,80 złotych VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt IV).
W dniu 21 stycznia 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła opinia prawna sporządzona dla skarżącego przez jego pełnomocnika, w której wskazano, iż w niniejszej sprawie wniesienie skargi kasacyjnej - z uwagi na treść przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. - jest pozbawione podstaw. Wyrok tut. Sądu jest bowiem słuszny i zgodny z obowiązującymi przepisami. Adwokat T. G. podzieliła w tym zakresie wyrażone w uzasadnieniu w/w wyroku stanowisko Sądu odnośnie interpretacji art. 28 k.p.a. Podniosła jednocześnie, iż słusznie Sąd stwierdził, że zobligowany był oddalić skargę M. K. z powodu braku statusu strony w postępowaniu ewidencyjnym. Zaskarżona decyzja organu II instancji adresowana była wyłącznie do R. i K. J., nie zaś do M. K. Natomiast samo silne zaangażowanie emocjonalne M. K. w przedmiotową sprawę oraz jego subiektywne przekonanie, że posiada interes prawny w jej rozstrzygnięciu nie czynią go stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Ponadto, stosownie do treści przepisu art. 50 ustawy p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego może wnieść jedynie osoba, która ma w tym interes prawny - a więc w rozpoznawanej sprawie - strona postępowania. Tymczasem po stronie skarżącego brak jest odpowiedniego przepisu prawa materialnego, z którego mógłby wywodzić swój interes prawny.
Pełnomocnik skarżącego podniósł także, iż pomimo oddalenia jego skargi, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - w efekcie skargi R.J. i K. J. - zostały uchylone.
Odpis przedmiotowej opinii został wysłany M. K., o czym świadczy odpis potwierdzenia nadania przesyłki poleconej.
W oddzielnym piśmie, złożonym wraz z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, adwokat T. G. wniosła o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ nie zostało ono w żadnej części uiszczone przez skarżącego, jak również o przyznanie kwoty 3,55 zł tytułem udokumentowanych, niezbędnych wydatków na korespondencję ze skarżącym.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z pkt 2 lit. b, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), Sąd ustalił wynagrodzenie w przedmiotowej sprawie w kwocie 146,40 zł, w tym VAT 26,40 zł.
Z kolei o zwrocie wydatków na korespondencję w kwocie 3,55 zł Sąd orzekł na podstawie § 19 pkt 2 w/w rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.