Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] orzekającą o odmowie wymeldowania M. P. z pobytu czasowego w lokalu przy ulicy N. w K. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne o wymeldowanie M. P. z pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące toczyło się przed Prezydentem Miasta K. z wniosku Z.S. W toku tego postępowania z uwagi na odmienne stanowiska stron odnośnie faktu przebywania M. P. w przedmiotowym lokalu, organ I instancji przeprowadził kontrolę meldunkową. W jej wyniku ustalono, że M. P. wspólnie z A. S. zamieszkuje na piętrze budynku położonego w K. przy ulicy N., stanowiącego współwłasność byłych małżonków Z.S. i A. S. M. P. ma w tym lokalu położonym na piętrze swoje rzeczy osobiste i tam znajduje się centrum jej spraw życiowych.
W tak ustalonym stanie faktycznym organ uznał, że w sprawie nie zostały spełnione określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zmianami) przesłanki wymeldowania M. P. z pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące. Zgodnie z tym przepisem bowiem organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W dniu 16 grudnia 2005 r. Z.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...]. Skarżąca zarzuciła, że M. P. ma pod B. własny dom mieszkalny, w którym jest zameldowana na stałe. Natomiast na piętrze w przedmiotowym domu, ani ona, ani A. S., w ogóle nie mieszkają, gdyż tylko A. S. pokazuje się w tym lokalu raz na dwa tygodnie. M. P. nie ma w tym lokalu również swoich rzeczy osobistych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zmianami), przytaczanej dalej jako ustawa o ewidencji ludności, ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. Według art. 15 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych(Dz. U. Nr 93/2004 poz.887), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Analizy cytowanych przepisów wskazuje, że tak jak zameldowanie, również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, o ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu (o jego opuszczeniu). Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności, jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu. Przez "opuszczenie lokalu" w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.
Ponieważ Wojewoda w zaskarżonej decyzji zastosował taką właśnie wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności, nie może być w sprawie mowy o jakimkolwiek naruszeniu prawa materialnego.
Przedstawione w skardze zarzuty dotyczyły w istocie domniemanego błędu w ustaleniach faktycznych, którego miały dopuścić się rozstrzygające sprawę organy. Błąd ten miał by polegać na ustaleniu, że M. P. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, podczas gdy zdaniem skarżącej, tak nie jest.
Oceniając sprawę pod tym kątem sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Stosownie do zasad wynikających z przytoczonych przepisów, organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę przeprowadziły szczegółowe postępowanie dowodowe, które doprowadziło do dokładnego i niewątpliwego wyjaśnienia istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy stanu faktycznego.
W szczególności w związku z rozbieżnymi twierdzeniami stron na temat zamieszkiwania przez M. P. w przedmiotowym lokalu, w celu przyspieszenia i uproszczenia postępowania, organ I instancji przeprowadził w dniach 12 lipca i 15 września 2005 r. rozprawy administracyjne, na których po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania przesłuchał strony i A. S. Aczkolwiek już z wyjaśnień złożonych na rozprawie w dniu 15 września 2005 r., na której obecne były obie strony, można było wyciągnąć wniosek co do faktu przebywania przez M. P. w przedmiotowym lokalu (skoro tak jednoznacznie stwierdziła M. P., potwierdził to A. P., a Z.S. przyznała, że M. P. jeśli bywa w tym domu to przebywa tylko na piętrze u byłego męża, gdzie Z.S. nie bywa, skąd wniosek, że nie może mieć pewnych i kompletnych informacji o okresie przebywania M. P. w tym lokalu, zwłaszcza, że na piętro zrobione jest osobne wejście), to jednak organ, dla rozwiania wszelkich wątpliwości przeprowadził kontrolę meldunkową, będącą w istocie dowodem z oględzin przedmiotowego lokalu w rozumieniu art. 85 kpa.
W czasie oględzin organ stwierdził, że w lokalu na piętrze domu położonego w K. przy ulicy N., do którego zrobione jest osobne wejście, znajdują się rzeczy osobiste M.P., w tym w łazience jej kosmetyki. Organ wyciągnął stąd zasadny wniosek, że M. P. nie opuściła tego lokalu, lecz dalej w nim przebywa. Ta ocena przeprowadzonego dowodu, a także analiza przeprowadzona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie narusza zasad oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, wynikających z przepisów Działu II Rozdziału 4 kpa, a zwłaszcza z art. 80 kpa. Dlatego zarzuty skargi dotyczące wadliwości ustaleń faktycznych będących podstawą zaskarżonej decyzji, nie mogły podważyć legalności tej decyzji, szczególnie, że skarżąca nie poparła swoich twierdzeń żadnymi dowodami.
Również zarzut dotyczący domniemanego stałego zameldowania M. P. w jej własnym domu pod B. nie mógł mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy ustawy o ewidencji ludności przewidują, że w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego i tylko jedno miejsce pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące (art. 5 ust. 2 i art. 8 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności). Wynika stąd, a przede wszystkim z istoty instytucji zameldowania czasowego wyjaśnionej w art. 7 ustawy o ewidencji ludności, że osoba zameldowana na pobyt stały, może być zameldowana pod innym adresem na pobyt czasowy, co jest powszechną i częstą praktyką.
Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące domniemanego nielegalnego oddzielenia przez A.S. piętra przedmiotowego domu od jego parteru nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż jak wyżej wspomniano, w rejestrowym postępowaniu ewidencyjnym nie ocenia się uprawnienia strony do zamieszkiwania w danym lokalu, do czego omawiany zarzut w istocie zmierza.
Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).