Uzasadnienie
B. Ł. złożył w dniu 26 lutego 2010 r. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego i zwolnienie od wpisu sądowego od jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i bezrobotnym synem. Skarżący i jego żona pobierają dwie emerytury o łącznej wysokości 2300 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku poza domem wielkości 90 m kw, budynkami gospodarczymi i nieruchomością rolną o powierzchni 3,9 ha. Wnioskodawca i jego żona wydają na leczenie około 500 zł miesięcznie. W tym roku zapłacili za ogrzewanie 2400 zł.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
Biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową skarżącego, przede wszystkim: dochód z emerytur, który wystarcza jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych trzech dorosłych osób, duże wydatki na zakup lekarstw i ogrzewanie domu oraz brak majątku poza małym gospodarstwem rolnym, uznano, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.