Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta K. na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58 z 2003 roku poz. 515):
- 1. skierował S.K. na egzamin sprawdzający kwalifikacje:
- - teoretyczny i praktyczny w zakresie kat. C prawa jazdy,
- 2. wyznaczył termin przedłożenia pozytywnego wyniku egzaminu na dzień 8 listopad 2004 r.
W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w wyniku przesłania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniosku o sprawdzenie kwalifikacji zainteresowanego okazało się, że w okresie od 8 marca 2000 roku do 22 lutego 2001 roku naruszył on zasady ruchu drogowego poprzez wielokrotne spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Fakt wielokrotnego naruszania zasad ruchu drogowego nasuwa zastrzeżenia co do znajomości obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie, gdyż art. 45 ust. 1 jak i 60 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabraniają kierującemu prowadzenia pojazdu w sposób zagrażający bezpieczeństwu osoby znajdującej się w pojeździe lub poza nim.
Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez S.K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzje w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Organ II instancji zwrócił uwagę na fakt, że S.K. w okresie od 8 marca 2000 roku do 22 lutego 2001 roku pięciokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co uzyskał łącznie 32 punkty karne. Zgodnie z § 7 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z dnia 20 grudnia 2002 roku (Dz. U. 236 poz. 1998) Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania praw jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Natomiast art. 114 ust 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym normuje, iż w razie przekroczenia przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdem 24 karnych punktów, podlega ona kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Organ uchylając przedmiotową decyzje wskazał natomiast, że termin przedłożenia do organu I instancji pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje został określony w sposób nie możliwy do wykonania przez zobowiązanego. Jak wskazał w odwołaniu S.K. nie mógł on przystąpić do egzaminu z powodu braku wolnych miejsc, a więc z przyczyn od niego niezależnych.
Organ odwoławczy podniósł, że prowadząc ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie organ I instancji winien wydać decyzję kierującą S.K. na egzamin sprawdzający kwalifikacje i jednocześnie określić w tej decyzji nowy realny termin przedłożenia do organu pozytywnego wyniku egzaminu kontrolnego.
Skargę od tego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. K. zarzucając, że skierowanie go na egzamin po 4 latach od ostatniego zdarzenia jest niesłuszne, albowiem postępowanie winno ulec umorzeniu z uwagi na przedawnienie. Ponadto podniósł małą szkodliwość społeczną zarzucanych mu wykroczeń i niekaralność od czasu ostatniego wykroczenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Prawidłowo organ II instancji stwierdził, że stosownie do art. 114 ust 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji w razie przekroczenia 24 punktów karnych. W przedmiotowym przypadku w stosunku do skarżącego S.K. te przesłanki zostały spełnione i nie były kwestionowane. Wskazany przepis ma charakter obligatoryjny, a zatem w przypadku wystąpienia określonych okoliczności organ administracyjny ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje.
Również prawidłowo organ odwoławczy zauważył nieprawidłowe określenie terminu przedłożenia pozytywnego wyniku egzaminu przez skarżącego i jak wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji termin ten w nowej decyzji winien uwzględniać możliwość wykonania nałożonego decyzją obowiązku (w praktyce dokonania zapisu na egzamin w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego i przystąpienie do egzaminu).
Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, to należy podkreślić, że przepisy materialne w kwestii sprawdzania kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem (skierowanej decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji), ani też przepisy procedury administracyjnej nie przewidują instytucji przedawnienia. Tak więc zarzut ten jest bezpodstawny. Również okoliczność nie popełnienia żadnego wykroczenia przez skarżącego w okresie ostatnich 4 lat nie ma żadnego znaczenia, albowiem organy administracji winny przestrzegać legalności i prawidłowości stosowania przepisów prawa, a okolicznością niesporną jest, że w okresie od marca 2000 r. do lutego 2001 r. skarżący pięciokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, które musiały skutkować podjęciem przedmiotowych decyzji.
Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu, o czym orzekł Sąd w sentencji wyroku.