Uzasadnienie
M.C. złożyła formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej.
Ze złożonym formularzu wnioskodawczyni podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z dorosłym synem. Skarżąca pobiera emeryturę w wysokości 960 zł, jej syn otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1600 zł netto miesięcznie. Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku oprócz mieszkania wielkości 39,64 m kw o wartości 150000 zł. Skarżąca oświadczyła, że osiągany dochód przeznaczana koszty utrzymania mieszkania, opłaty za media, zakup leków i rehabilitację. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia lekarza psychiatry i wywiadu środowiskowego wynika, że wnioskodawczyni cierpi na schizofrenię paranoidalną, kilkakrotnie przebywała w szpitalu, wymaga stałego leczenia.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270), zwanej dalej "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną skarżącej, przede wszystkim niski dochód z emerytury, brak majątku poza małym mieszkaniem oraz zły stan zdrowia wiążący się z wydatkami na leczenie, rehabilitację i poważnie utrudniający samodzielne występowanie przed sądem uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do art. 249a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1a p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy społecznej, w tym sprawach dotyczących skierowania do domu pomocy społecznej. Zatem skarga M.C. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącej jakichkolwiek opłat na wszystkich etapach postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.