Uzasadnienie
E.L. złożył w dniu 14.VIII.2013 r. wypełniony formularz PPF w sprawie z jego skargi na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie w przedmiocie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca ma 86 lat, cierpi na chorobę nóg, z trudem się porusza, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 950 zł miesięcznie. Skarżący nie wykazał żadnego majątku, mieszka w domu na podstawie prawa dożywocia.
W związku z wątpliwościami co do zakresu wniosku o przyznanie prawa pomocy Referendarz sądowy pismem z dnia 22.VIII.2013 r. zwrócił się do E.L. o wskazanie w terminie 7 dni, czy chce on: zwolnienia od kosztów sądowych, częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, ustanowienia adwokata z urzędu, ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Jednakże po analizie całości wniosku i uwzględnieniu pkt 2 pouczenia zawartego w formularzu: "gdy w rubrykach występuje tekst oznaczony znakiem (*) – niepotrzebne skreślić" uznano, że E.L. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, adwokata, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego.
Zgodnie z art. art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej sytuację skarżącego, przede wszystkim, niski dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych wnioskodawcy, brak majątku, zaawansowany wiek i zły stan zdrowia uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Przyznane prawo pomocy nie działa z mocą wsteczną i nie obejmuje zwrotu kwoty 100 już uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.