Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 czerwca 2016 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku C. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 18 kwietnia 2016 r. znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2004 r. dotyczącą wymiany prawa jazdy kat. B nr [...] i wydania C. Z. prawa jazdy kat. B nr [...].
W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia 4 czerwca 1983 r. Urząd Miejski wydał C. Z. prawo jazdy kat. B. Postanowieniem Kolegium ds. Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w K. z dnia 17 grudnia 1990 r. ww. prawo jazdy zostało zatrzymane. Orzeczeniem z dnia 17 kwietnia 1991 r. Kolegium ds. Wykroczeń nałożyło na C. Z. m.in. karę dodatkową zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 30 miesięcy, od dnia 17 grudnia 1990 r. Kara ta obowiązywała zatem do 17 czerwca 1993 r. Tymczasem C. Z., po odbyciu kursu i uzyskaniu w dniu 1 lutego 1991 r. wyniku pozytywnego z egzaminu w zakresie prawa jazdy kat. B, wystąpił do Urzędu Miejskiego o wydanie prawa jazdy kat. B, podając, że nie posiada innego prawa jazdy. Po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia 27 lutego 1991 r. Urząd Miejski wydał C. Z. prawo jazdy kat. B nr [...].
Decyzją z dnia 1 grudnia 2004 r. Starosta, działając na wniosek C. Z. o wymianę prawa jazdy ze względu na zmianę danych, wydał wnioskodawcy nowe prawo jazdy kat. B nr [...], na podstawie dotychczas posiadanego prawa jazdy nr [...]. Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku C. Z., decyzją z dnia 20 stycznia 2015 r. Starosta wydał wnioskodawcy nowe prawo jazdy kat. B nr [...], mając na uwadze decyzję z dnia 27 lutego 1991 r.
Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia 27 lutego 1991 r. Urząd Miejski wydał C. Z. prawo jazdy kat. B, pomimo obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, tj. wbrew regulacji art. 72 pkt 2 ustawy z dnia 11 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym. Oznacza to, że decyzja z dnia 27 lutego 1991 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Kolegium decyzją z dnia 15 kwietnia 2016 r. znak: [...] stwierdziło nieważność decyzji z dnia 27 lutego 1991 r. Wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego oznacza, że brak było podstaw do wydania decyzji z dnia 1 grudnia 2004 r.
C. Z. oprócz skargi na decyzję Kolegium z dnia 7 czerwca 2016 r., znak: [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę m.in. na decyzję tego organu z dnia 7 czerwca 2016 r., znak: [...], utrzymującą w mocy ww. decyzję własną z dnia 15 kwietnia 2016 r. stwierdzającą nieważność decyzji z dnia 27 lutego 1991 r. Decyzji znak [...] zarzucono, że jest wadliwa z powodu wadliwości decyzji znak: [...].
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W odniesieniu do interpretacji sformułowania "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za rozumieniem szerokim, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym. Przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienia NSA: z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09; z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08).
Sądowi z urzędu wiadomo, że wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 683/16, tut. Sąd uwzględniając skargę C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 czerwca 2016 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia 15 kwietnia 2016 r., stwierdzającą nieważność decyzji Urzędu Miejskiego z 27 lutego 1991 r. dotyczącej wydania C. Z. prawa jazdy kat. B nr [...] – uchylił obie te decyzje i umorzył postępowanie administracyjne. Niewątpliwie rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie II SA/Ke 683/16, w którym zapadł nieprawomocny wyrok, ponieważ prawo jazdy wydane decyzją z dnia 27 lutego 1991 r. stanowiło podstawę wydania decyzji Starosty z dnia 1 grudnia 2004 r., której nieważność stwierdzono w niniejszym postępowaniu. Do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 683/16, otwarta jest bowiem kwestia funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji z dnia 27 lutego 1991 r. Nie ulega więc wątpliwości, że dopiero prawomocne zakończenie sprawy o sygn. akt II SA/Ke 683/16 umożliwi wydanie rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa.