Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2011r. S. K. wniósł o sprostowanie uzasadnienia wyroku WSA w Kielcach z dnia 20 stycznia 2011r. Zdaniem wnioskodawcy wskazane uzasadnienie posiada oczywiste omyłki, które należy sprostować poprzez zawarcie w nim następujących stwierdzeń: budynek inwestora posiada trzy ściany wspólne, czyli stanowi współwłasność niepodzielną na gruncie; daszek jest elementem konstrukcji obiektu budowlanego i należy do gabarytów zewnętrznych budynku; inwestor zmienił cegłę w ścianie wspólnej z moim budynkiem na styropian karygodnie naruszając bezpieczeństwo pożarowe dział VI prawa budowlanego i sztukę budowlaną i nie tylko; wykute 4 otwory w ścianie wspólnej budynku inwestora z moim budynkiem gdzie cegłę zmieniono na styropian; grubość muru w otworach była pełna oraz pominięcie słów cieńsze albo wyrównanie ściany. Autor wniosku również podkreślił, że art. 3 pkt 9 prawa budowlanego nie dotyczy schodów rozebranych i wybudowanych parapetów ponieważ nie są to przyłącza i urządzenia oraz ogrodzenia, a są to elementy konstrukcji budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Wniosek jest niezasadny.
Zgodnie z art.156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W świetle cytowanego przepisu nie jest możliwe sprostowanie każdej wadliwości, lecz tylko takiej która ma charakter oczywisty, tzn. ewidentny, bezsporny, pewny i łatwo rozpoznawalny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Ponadto sprostowanie nie może wpływać na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Tymczasem w swoim wniosku skarżący polemizuje z przyjętymi przez Sąd w niniejszej sprawie ustaleniami, żądając w drodze sprostowania, zawarcia w uzasadnieniu wyroku okoliczności odzwierciedlających jego pogląd na sprawę i nie mających charakteru oczywistej omyłki. Uwzględnienie tych okoliczności
II SA/Ke 689/10 powodowałoby ingerencję w merytoryczną treść orzeczenia, co należy uznać za niedopuszczalne, gdyż kwestionowanie merytoryczne wyroku może mieć miejsce jedynie w drodze zaskarżenia go skargą kasacyjną.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.