Uzasadnienie
M. Z. złożyła w dniu 4 lutego 2010 r. formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. Z. i T. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni ma 80 lat i prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z bezrobotnym synem. Oboje utrzymują się z renty skarżącej w wysokości 1339 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni pomaga płacić synowi alimenty na jego dzieci w wysokości 510 zł miesięcznie. Skarżąca z osiąganego dochodu uiszcza opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, ponosi koszty dojazdów do lekarza i wydatki na zakup lekarstw (przeszła zawał, 70% serca ma obumarłe). Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku poza własnością mieszkania wielkości 60 m kw i współwłasnością wraz z siostrą domów o łącznej wielkości 500 m kw, z czego 360 m kw jest wyłączone z użytkowania ze względu na zły stan techniczny. Posiadane nieruchomości nie przynoszą zysków.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Udowodnienie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy należy do wnioskodawcy.
Biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową wnioskodawczyni, przede wszystkim: dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych dwojga dorosłych osób, w tym zakup, leków, leczenie, opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, zobowiązania alimentacyjne wobec wnuków oraz posiadanie tylko nieruchomości nieprzynoszących dochodu, uznano, że obecnie nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.