Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę I.R na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie świadczenia wychowawczego.
W dniu 27 grudnia 2016 r. skarżąca złożyła formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie radcy prawnego.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z sześcioletnią córką. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku. Wnioskodawczyni pobiera wynagrodzenie za pracę w wysokości 1600-1700 zł netto oraz otrzymuje alimenty na córkę w wysokości 600 zł miesięcznie. Skarżąca spłaca kredyty na samochód, pralkę, meble do kuchni w łącznych ratach 244 zł miesięcznie. Ponadto miesięcznie płaci 650 zł czynszu za najem mieszkania, 78 zł za prąd, 250 zł za gaz, 24 zł za śmieci, 250 zł za przedszkole i zajęcia dodatkowe córki, 160 zł za benzynę niezbędną w celu dojazdu do pracy i dowozu dziecka do przedszkola.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz.718), zwanej dalej "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i życiową wnioskodawczyni, przede wszystkim: dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych skarżącej i jej małoletniej córki oraz brak własnego majątku, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu, niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do art. 249a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 239 § 1 pkt 1a p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy społecznej, w tym sprawach dotyczących świadczenia wychowawczego. Zatem skarga I. R. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącej jakichkolwiek opłat na wszystkich etapach postępowania sądowoadministracyjnego, w tym również bez wpisów sądowych od skargi kasacyjnej i zażaleń oraz opłat kancelaryjnych.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.