Uzasadnienie
Świętokrzyski WojewódzkiInspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach postanowieniem z 8 listopada 2022 r. [...], po rozpatrzeniu zażalenia P. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sandomierzu z 5 września 2022 r., którym oddalono zarzuty wniesione przez P. S. w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej tytułem wykonawczym nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 2 lipca 2019 r. nakazał inwestorom - E. S. i P. S., dokonanie rozbiórki wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej,przy ul. [...] - boczna w S..
Upomnieniem z 9 listopadzie 2020 r., działając jako wierzyciel, PINB w Sandomierzu wezwał P. S. do wykonania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, obowiązku rozbiórki wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej. Następnie wszczął postępowanie egzekucyjne, w trakcie trwania którego w dniu 5 sierpnia 2022 r. wydał dla P. S. tytuł wykonawczy nr [...] wyniku rozpatrzenia zarzutów od tego tytułu organ I instancji postanowieniem z 5 września 2022 r. je oddalił.
Dalej Wojewódzki Inspektor, cytując treść art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznał, że żadna z wymienionych przesłanek, o których mowa w tym przepisie, w niniejszej sprawie nie zaszła. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia złożonych zarzutów.
Organ odwoławczy podkreślił, że powołany zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, stanowiący o niemożności zrealizowania obowiązku (art. 33 pkt 5), z uwagi na nieprecyzyjność obowiązku, nie stanowi podstawy do uznania, że mamy w sprawie do czynienia z ustawowym zarzutem. Organ podał, że treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącej o podstawach zarzutów w sprawie uległa zmianie i w obecnie obowiązującym brzmieniu art. 33 ustawodawca nie przewidział treści podstawy zarzutu stanowiącej o niewykonalności obowiązku. Wskazanie innych przyczyn niż wymienione w tym artykule nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia ich jako zarzutów.
Odnosząc się natomiast do kwestii nieprawidłowego sposobu wypełnienia tytułu wykonawczego wystawionego 5 maja 2022 r. Wojewódzki Inspektor zaznaczył, że brak wskazania przez organ egzekucyjny NIP-u osoby zobowiązanej,nie stanowiwystarczającej przesłanki aby uznać, że tytuł wykonawczy został wypełniony w sposób nieprawidłowy. Ponadtoponieważ obowiązek, który podlega wykonaniu został nałożony decyzją z 2 lipca 2019r., to podstawą prawną obowiązku jest decyzja, której elementyskładowe zostały powołane w części B zatytułowanej "Dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym" tytułu wykonawczego nr [...].
Również treść powołanego w tytule wykonawczym, w części B pkt 5 tytułu wykonawczego, jest tożsama z treścią obowiązku nałożonego powyższą decyzją. Nie można więc stwierdzić, że treść części B pkt 2 i pkt 5 tytułu wykonawczego są ze sobą sprzeczne. Z kolei co do części D i E tytułu wykonawczego, to odnoszą się one do dalszych tytułów wykonawczych, które w tej sprawie nie występują. Organ także dodał, że data nadania klauzuli tytułowi wykonawczemu jest tożsama z datą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...].
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższepostanowienie, domagając się jego uchylenia, P. S. zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez błędną jego interpretację i przyjęcie, że przedmiot sporu podlega egzekucji, pomimo że istnieje niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym z uwagi na nieprecyzyjność nakazu rozbiórki, która skutkuje tym, że przedmiot rozbiórki, gdyby miał być wykonany w całości objąłby części nieruchomości, które zostały wzniesione legalnie, a to czyni postępowanie egzekucyjne niewykonalnym.
W uzasadnieniu skargi, jej autor podniósł, że obowiązek podany w tytule wykonawczym jest niewykonalny z uwagi na to, że egzekucja ma objąć obiekt, który został wykonany legalnie (a przynajmniej jego część). Podkreślił, że na powstanie ogrodzenia na działkach [...] i [...] milczącą zgodę wyraził Starosta. Z zaświadczenia Starosty Sandomierskiego z 6 września 2018 r. wynika bowiem, że do dokumentów złożonych w zgłoszeniu nie wnosi on sprzeciwu zezwalając tym samym na wzniesienie spornego ogrodzenia. Zgodnie z pouczeniem zawartym w zaświadczeniu inwestor miał wykonać roboty zgodnie z "przepisami w budownictwie i załączoną dokumentacją". I takie też roboty zostały wykonane. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania legalności wykonanego odgrodzenia, a w konsekwencji prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanego postanowienia, jak również postanowienia je poprzedzającego.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, bowiem stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
- 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
- a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
- b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
- c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
- a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
- b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
- c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Podkreślić przy tym należy, że powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, a tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 maja 2021 r., II SA/Łd 82/21, wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r., II SA/Kr 845/22).
Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Postępowanie w sprawie zarzutów toczy się w takim zakresie, jaki określony został ściśle przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zgłoszone przez zobowiązanego.
Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z nich związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany, zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty.
Skarżący zgłosił w piśmie z 24 sierpnia 2022 r. zarzuty do tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego nakazu rozbiórki ogrodzenia. P. S. zarzucił naruszenie art. 27 i art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Ostatnio wskazany przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, nie zawierał takiej jednostki redakcyjnej, gdyż składał się z pięciu paragrafów. Enumeratywnie wyliczone podstawy zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej znajdują się w art. 33 § 2 pkt 1 do 6 u.p.e.a. Jednak podstawa wymieniona w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. również nie dotyczy zarzucanej przez skarżącego niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Trzeba zauważyć, że ta podstawa znajdowała się w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. W tym poprzednim stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r., niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym rzeczywiście mogła stanowić podstawę zarzutu, co nie ma miejsca w obecnym stanie prawnym ukształtowanym ustawą z dnia 11 września 2019 r.o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019.2070), dalej ustawa zmieniająca ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 20 tej ustawy, przepis art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został zmieniony i zyskał brzmienie obowiązujące w toku rozpoznawania niniejszej sprawy. Trzeba przy tym dodać, że choć zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, to jednak przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Wynika to stąd, że stosownie do treści art. 26 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, a kontrolowane postanowienia zapadły w postępowaniu, które zostało wszczęte przez wystawienie przez PINB w Sandomierzu tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 5 września 2022 r. Dlatego dyspozycja intertemporalnej normy zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie miała w niniejszej sprawie zastosowania.
Trzeba dodać, że toczące się wcześniej postępowania egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania obowiązku określonego w decyzji ŚWINB w Kielcach z 2 lipca 2019 r. nakazującej P. S. rozbiórkę ogrodzenia, zostały ostatecznie umorzone. Nie mogły więc mieć wpływu na ocenę reżymu prawnego, który miał zastosowanie w niniejszej sprawie.
W dalszym ciągu należy zauważyć, że w obecnym stanie prawnym niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Przesłanka ta jest badana wyłącznie w tym trybie przez organ egzekucyjny. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym mogła stanowić podstawę zarzutu w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r., kiedy to weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast obecnie nie może stanowić podstawy postępowania w sprawie zarzutów, regulowanego przepisami art. 33 i 34 u.p.e.a. Jak wskazano wyżej, art. 33 § 2 u.p.e.a., wymieniający enumeratywnie podstawy zarzutów, nie zawiera wśród tych podstaw niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, co oznacza, że taki zarzut nie może być podniesiony w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Podobnie należy ocenić drugą wskazaną w piśmie P. S. z 24 sierpnia 2022 r. podstawę jego zarzutów, tj. "wady i braki, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a. skutkujące tym, że przesłany tytuł egzekucyjny jest nietaktem, a w konsekwencji nie może być podstawą jakichkolwiek czynności egzekucyjnych". W uzasadnieniu pisma P. S. z 24 sierpnia 2022 r. określonego jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, zostały szczegółowo wyartykułowane braki wystawionego przez organ tytułu wykonawczego powodujące, że nie został on, zdaniem P. S., wystawiony prawidłowo.
Tak sformułowana podstawa zarzutów, mieszcząca się w stanie prawnym obowiązującym do 29 lipca 2020 r. w katalogu tych podstaw określonych w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., obecnie taką podstawą nie jest, w związku z czym również nie może obecnie być podstawą zarzutów. Również i ta wadliwość postępowania egzekucyjnego stanowi obecnie przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i może być badana przez organ egzekucyjny wyłącznie w tym trybie. Ponieważ P. S. w swoich zarzutach z 24 sierpnia 2022 r. zawarł również oparty na treści art. 59 § 1 ust. 3 u.p.e.a. (w rzeczywistości chodzi o punkt 3, gdyż przepis ten nie zawiera ustępów), wniosek o umorzenie postępowania oparty na twierdzeniu, że tytuł wykonawczy zawiera wady i braki powodujące niespełnianie przez niego wymogów z art. 27 § 1 u.p.e.a., a organy w zaskarżonych postanowieniach ustosunkowały się szczegółowo do tych zarzutów, należy odnieść się również do tej kwestii.
Ponieważ zobowiązanym w sprawie jest osoba fizyczna, a nie podmiot niebędący osobą fizyczną, co zaznaczono w tytule z 5 sierpnia 2022 r. przy określaniu rodzaju zobowiązanego (część A, pole 1.1.), zasadnie wskazano na numer PESEL tego zobowiązanego, zamiast na jego NIP.
Nie jest prawdą, aby dane przywołane w części B. pola 2 i 5 były ze sobą sprzeczne. W polu 2, 3 i 4 wskazano bowiem jako podstawę prawną obowiązku decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego, datę jej wydania oraz znak, gdyż decyzja ta nie ma numeru, a w polu 5 przywołano treść nałożonego obowiązku przytoczoną zgodnie z brzmieniem sentencji tej decyzji.
Nie jest prawdą, aby w tej samej części B, w polu 1 nie wskazano konkretnych przepisów aktu normatywnego będącego podstawą nałożonego obowiązku. Wskazano bowiem w tym polu na art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.).
Zasadnie nie zostały wypełnione 1 i 2 w części D i E, ponieważ zgodnie z wyjaśnieniem do wzoru tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, pola te wypełnia się w przypadku wydawania dalszego tytułu wykonawczego. Kwestionowany tytuł jest natomiast pierwszym tytułem wydanym po umorzeniu wcześniej toczących się postępowań w sprawie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki nałożonego w decyzji ŚWINB w Kielcach z 2 lipca 2019 r., i po ponownym wszczęciu postępowania w tej sprawie, co stosownie do treści art. 26 § 1 u.p.e.a. nastąpiło na wniosek wierzyciela PINB w Sandomierzu o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 5 sierpnia 2022 r., sporządzonego według ustalonego wzoru.
Nie jest prawdą, aby w kwestionowanym tytule podano błędnie podstawę prowadzenia egzekucji. Choć w ustalonym wzorze tytułu wykonawczego nie ma pola określonego jako "wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej", to jednak tytuł wykonawczy z 5 sierpnia 2022 r. na wstępie wskazuje na prawidłową podstawę prawną prowadzenia egzekucji, tj. art. 26 u.p.e.a. wypełniając w ten sposób dyspozycję normy zawartej w art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.
Wbrew zarzutom P. S. w części F kwestionowanego tytułu znalazły się wymagane informacje oznaczające organ egzekucyjny, imię, nazwisko i funkcję osoby upoważnionej do działania w imieniu tego organu oraz określające podstawę prawną skierowania tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Data nadania klauzuli uwidoczniona w części F, pole 3 odpowiada dacie wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 5 sierpnia 2022 r.
Ponieważ żadne inne zarzuty w piśmie P. S. z 24 sierpnia 2022 r. inicjującym postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem nie zostały sformułowane, zasadnie zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie oddalające na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zgłoszone przez P. S. zarzuty w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. Stosownie bowiem do tego przepisu, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą oddalenia zarzutów może być w szczególności ich bezzasadność, co stwierdzone zostało w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba zauważyć, że nie mogły wpłynąć na wynik sprawy.
Z treści skargi wynika, że P. S. zarzucając naruszenie art. 33 u.p.e.a. posługiwał się jego brzmieniem nieobowiązującym ani obecnie, ani też w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponieważ jednak zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, (który dotyczy skarg na pisemne interpretacje prawa podatkowego, przez co nie ma zastosowania w niniejszej sprawie), Sąd ocenił treść i uzasadnienie skargi. Ich analiza prowadzi jednak do wniosku, że skarżący kwestionował "nieprecyzyjność nakazu rozbiórki, która skutkuje tym, że wskazany przedmiot rozbiórki, gdyby miał być wykonany w całości, objąłby części nieruchomości, które zostały wzniesione legalnie, co czyni postępowanie egzekucyjne niewykonalnym". Takie sformułowania potwierdzają, że P. S. kwestionował w swych zarzutach niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym i w dalszym ciągu podnosi zarzut, który obecnie nie może być podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, co szczegółowo wyżej wyjaśniono.
Można w związku z tym tylko ubocznie dodać, że powoływanie się przez skarżącego na zaświadczenie z 6 września 2018 r. z którego ma wynikać, że na urządzenie ogrodzenia Starosta Sandomierski wyraził milcząco zgodę oraz na to, że orzeczony tytułem wykonawczym nakaz rozbiórki jest nieprecyzyjny – oznacza w istocie, oprócz twierdzenia o niewykonalności obowiązku objętego tym tytułem, również kwestionowanie samego tytułu wykonawczego. Trzeba w związku z tym wyjaśnić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z ostatecznej decyzji, która została podjęta w ramach innego postępowania. Postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego i nie jest jego kontynuacją. W postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania lub weryfikowania prawidłowości obowiązku nałożonego w drodze decyzji (w okolicznościach niniejszej sprawy – w drodze prawomocnej decyzji ŚWINB w Kielcach z 2 lipca 2019 r. nakazującej rozbiórkę wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej, przy ul. [...] - boczna w S.). Ewentualna wadliwość tej decyzji może być podnoszona jedynie w innym, odrębnym postępowaniu.
Nie można jednak łączyć postępowania egzekucyjnego z trybami postępowania administracyjnego. Weryfikacja decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek jest możliwa ewentualnie w odrębnych, administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji ostatecznych uregulowanych w art. 145-163 k.p.a., takich jak np. stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 k.p.a.) czy wznowienie postępowania (art. 145-152 k.p.a.). Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Odmienna ocena argumentów skarżącego prowadziłaby do naruszenia zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i zastosowania w niniejszej sprawie dodatkowej nieprzewidzianej instancji odwoławczej, mającej zakwestionować dotychczasowe ostateczne rozstrzygnięcie w zakresie orzeczonego nakazu rozbiórki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt: II OSK 1908/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1204/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Kr 1136/21).
Z przedstawionych powyżej względów skarga, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.