Uzasadnienie
J. M. i M. M. złożyli na formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na decyzję na decyzję Wojewody w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, utrzymują się z dwóch emerytur w wysokości 1949 zł i 1830zł, co daje łącznie miesięczny dochód netto w wysokości 3779 zł. Skarżący nie wykazali innego majątku oprócz domu wielkości 180 m kw o wartości około 150000zł, nieruchomości rolnej o powierzchni 1,06 ha o wartości 30000 zł oraz samochodu osobowego o wartości 12000 zł. Wnioskodawcy podali, następujące stałe wydatki: opłaty za media – 850 zł, koszty leczenia – 200 zł, koszty rehabilitacji - 900 zł miesięcznie.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek koniecznego utrzymania należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
Na wstępie podnieść należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy rozpatrywać z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżący domagają się zwolnienia od kosztów sądowych. Do wymaganych na obecnym etapie postępowania opłat sądowych należy zaliczyć wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Pozostałe ewentualne opłaty sądowe również nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali w sposób przekonujący, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Wnioskodawcy osiągają stałe dochody z dwóch emerytur, co umożliwia planowanie wydatków. Ponadto nie mają nikogo na utrzymaniu, co skutkuje możliwością wydatkowania całości pobieranych świadczeń emerytalnych wyłącznie na własne potrzeby. Osiągany dochód wystarcza do zapewnienia ich podstawowych warunków życiowych, w tym na pokrycie wysokich kosztów leczenia i rehabilitacji. Potrzeby mieszkaniowe wnioskodawców są na bieżąco zaspokojone, stać ich na utrzymanie samochodu. Po odjęciu stałych zadeklarowanych miesięcznych wydatków do dyspozycji skarżących pozostaje kwota około 1800 zł, a więc kilkukrotnie wyższa od wymaganej obecnie kwoty wpisu od skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.