Uzasadnienie
E. S. i A. S. złożyli w formularze urzędowe PPF, wnosząc o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Ze złożonych formularzy wynika, że E. S. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem K. S. i synem A. S. Skarżąca nie osiąga żadnego dochodu. Syn pobiera stypendium z tytułu stażu w wysokości 953,10 zł brutto, mąż otrzymuje emeryturę w wysokości 1965 zł miesięcznie. Skarżący nie wykazali innego majątku poza mieszkaniem w Kielcach wielkości 55 m² i działką rolną o powierzchni 3,3 ha w gminie Strawczyn.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń przed sądem. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie wzięto pod uwagę, że wnioskodawczyni nie osiąga żadnego dochodu, a wnioskodawca utrzymuje się z niskiego stypendium w tytułu stażu. Dochód jaki osiąga w sumie trzyosobowa rodzina skarżących wystarcza jedynie na zaspokojenie ich bieżących potrzeb życiowych. Nie posiadają oni żadnych oszczędności ani innego majątku poza mieszkaniem i małą nieruchomością rolną. Uznano zatem, że nie są oni w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zwłaszcza uiścić wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. Zatem ich wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.