Uzasadnienie
W dniu 6 lipca 2015 r. H. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 czerwca 2015 r. w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak wynika z akt sprawy, będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 1 kpa. Postanowieniem tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało za nieuzasadnione zażalenie wniesione przez H. K. na bezczynność Wójta Gminy K. w sprawie braku wszczęcia postępowania dotyczącego usunięcia bez zezwolenia drzew i krzewów z terenów kompleksu stawów rybnych G. R. s.c. W. Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 kpa przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 kpa). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji - art. 52 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn,. akt I OSK 872/12, z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1356/11, dostępne w na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast niezależnie od pozytywnego lub negatywnego – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.