Uzasadnienie
A. L. złożyła formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnego majątku, mieszka w części mieszkania udostępnionej jej przez rodziców. Skarżąca utrzymuje się pomocy finansowej od rodziców w wysokości 600 zł miesięcznie. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskodawczyni leczy się psychiatrycznie od 2002 r.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową skarżącej, przede wszystkim brak własnego dochodu i majątku, pozostawanie na utrzymaniu rodziców, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a zatem jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie w całości.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.