Uzasadnienie
Skarżący Z. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oraz na postanowienie Starosty [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji.
Zarządzeniem z 2 sierpnia 2016 r. powyższa skarga została rozdzielona. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na postanowienie Starosty [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej zwana "p.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2).
Przedmiotem skargi jest postanowienie Starosty w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji, wydane na podstawie art. 111 § 1b kpa, odmawiające uzupełnienia decyzji tego samego organu z 10 grudnia 2015 r. w sprawie skierowania na badania lekarskie.
Zgodnie z art. 111 § 1 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2).
Z powyższej regulacji zatem wynika, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowie nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto z uwagi na to, że postanowienie o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por.: postanowienia NSA z 16 września 2010 r., sygn. akt z I OSK 1486/10, z 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl).
Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji (postanowienia) nie służy zażalenie, gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji (postanowienia) będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną.
Biorąc powyższe pod uwagę, a także to, że postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, należy dojść do wniosku, że zakwestionowane rozstrzygnięcie jest niezaskarżalne i tym samym nie podlega kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10).
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.