Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa poinformował P. H., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą U. (zwanego dalej wnioskodawcą), iż projekt nr [...] pod nazwą "Uruchomienie produkcji masy betonowej poprzez zakup specjalistycznych maszyn i urządzeń" został odrzucony w całości z powodu niespełnienia kryteriów merytoryczno – technicznych (dopuszczających 0/1) wyboru projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 (RPOWŚ), w szczególności pkt 1, 5 i 6 tego Programu. W uzasadnieniu wskazano na niedopuszczalne włączenie we wniosku do kosztów kwalifikowanych projektu zakupu środków transportu – przez beneficjenta prowadzącego działalność gospodarczą w sektorze transportu.
W proteście od powyższej negatywnej oceny wnioskodawca wskazał na nieprawidłową ocenę złożonego przezeń projektu. Zdaniem skarżącego wydatki objęte złożonym wnioskiem powinny być uznane za wydatki kwalifikowane, ponieważ beneficjent nie prowadzi działalności w dziedzinie transportu, a ponadto zagwarantował (w drodze złożonego oświadczenia) że zakupiony środek transportu będzie służył wyłącznie do realizacji celu zadeklarowanego w projekcie.
Pismem z dnia [...] znak: [...] Zastępca Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa poinformował wnioskodawcę o podtrzymaniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazano, iż z wyjaśnień wnioskodawcy, wspartych opinią rzeczoznawcy, wynika, iż planowane do zakupu środki transportu – pompa do betonu na podwoziu ciężarowym Mercedesa 2632 6 x 4 oraz pompogruszki na podwoziu samochodu ciężarowego Mercedes 4141 – są specjalistycznymi samochodami ciężarowymi. Tym samym wydatek na w/w urządzenia nie może zostać potraktowany jako kwalifikowany. Jak wynika bowiem z Podręcznika Kwalifikowalności Wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPOWŚ 2007 – 2013 w części III "Szczegółowe wydatki kwalifikowane w poszczególnych działaniach dla osi priotytetowych I – IV RPOWŚ" pkt 1.1 do dofinansowania kwalifikowalne są koszty nabycia środków transportu wyszczególnionych w rodzaju 742, 743 oraz podgrupie 76 Klasyfikacji Środków Trwałych (rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych z 1999r., Dz. U. nr 112, poz. 1317), pod warunkiem, że wnioskodawca nie prowadzi działalności w sektorze transportu i zagwarantuje, iż zakupiony środek transportu będzie służył wyłącznie do realizacji celu określonego w projekcie. W związku z powyższym stwierdzono, iż projekt nie spełnia następujących Kryteriów dopuszczających:
- - nr 1 - Zgodność dokumentacji projektowej z wytycznymi (RPOWŚ 2007 – 2013 Szczegółowego opisu osi priorytetowych RPOWŚ 2007 – 2013, kryteria konkursowe);
- - nr 5 - Poprawnie ustalony poziom dofinansowania z uwzględnieniem przepisów pomocy publicznej lub przepisów dotyczących projektów generujących dochód;
- - nr 6 - Zasadność i odpowiednia wysokość przedstawionych w projekcie kosztów kwalifikowanych - czy wydatki kwalifikowane są uzasadnione i niezbędne ze względu na osiągnięcie planowanych celów.
Odnosząc się do prowadzenia działalności transportowej przez wnioskodawcę instytucja wskazała, iż okoliczność ta wynika z załączonego do wniosku wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz z informacji dotyczących beneficjenta dostępnych publicznie na stronach internetowych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na w/w informację instytucji zarządzającej środkami unijnymi z dnia 14 lipca 2009r. wniósł P. H., zarzucając organowi, iż nie dokonał prawidłowej interpretacji pojęcia "prowadzenie działalności w sektorze transportu". Czym innym jest bowiem działalność, którą faktycznie wykonuje przedsiębiorca, a czym innym formalny zapis PKD o potencjalnej możliwości wykonywania takiej działalności. Zdaniem skarżącego instytucja w żaden sposób nie wykazała, aby wnioskodawca prowadził działalność transportową – czego wymagają wprost przepisy w/w Podręcznika oraz cyt. rozporządzenie.
Z kolei dowodem na wykonywanie takiej działalności transportowej mogą być tylko dokumenty świadczące o jej wykonywaniu np. wystawiona faktura za usługę transportową. Natomiast sama produkcja betonu nie jest usługą transportową, zaś twierdzenia instytucji, iż specjalistyczny pojazd do produkcji betonu służy realizacji usługi transportowej świadczy o "daleko idącym niezrozumieniu podstawowych pojęć z zakresu prawa cywilnego". Skarżący powołał się na złożenie oświadczenia o używaniu zakupionego środka wyłącznie do realizacji celu określonego w projekcie, uznając jednocześnie, że udowodnił brak prowadzenia działalności transportowej. Wyjaśniono także, iż w sytuacji wykorzystania takiego pojazdu do działalności transportowej działanie takie nie byłoby uzasadnione ekonomicznie, "skoro samochód transportowy kosztuje 200 tys. zł, a zakup specjalistycznego pojazdu do produkcji betonu ponad milion zł".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stanowisko tożsame z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej informacji. Pokreślono, iż skarżący reklamuje się w dziale transportu samochodowego – o czym świadczą przedstawione wydruki ze stron internetowych "Panoramy firm" i "Netsprint".
Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2009r. tut. Sąd pozostawił bez rozpoznania w/w skargę – z uwagi na brak uiszczenia przez skarżącego opłaty sądowej oraz niezłożenie kopii środka odwoławczego przy składaniu skargi. W podstawie prawnej powołano art. 30c ust. 5 pkt 2 i 3 z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r. nr 84, poz. 712 ze zm.).
Postanowieniem z dnia 22 października 2009r. sygn. akt II GSK 811/09 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P. H. – U., uchylił w/w postanowienie z dnia 21 sierpnia 2009r., wskazując w uzasadnieniu, iż w świetle zasad konstytucyjnych oraz treści art. 30d ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, skarga wniesiona do sądu administracyjnego, od której nie uiszczono opłaty sądowej oraz, która posiada braki w zakresie jej kompletności wynikłe wskutek błędnego pouczenia lub braku pouczenia nie może być pozostawiona bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 i 3 tej ustawy. Braki skargi w tym zakresie podlegają usunięciu przez sąd przy odpowiednim zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Wskazano przy tym, iż niekompletność skargi była konsekwencją błędnych pouczeń.
Zarządzeniami z dnia 18 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał skarżącego do uiszczenia 200 zł tytułem wpisu sądowego oraz do nadesłania kompletnej dokumentacji w niniejszej sprawie.
W wyznaczonym przez Sąd terminie uzupełniono wszystkie braki skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z dyspozycji art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność – wymienione w art. 3 § 2 cyt. ustawy. Z kolei stosownie do art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych. Zgodnie bowiem z art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zwanej dalej ustawą, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. Cyt. przepis art. 30 c ust. 1 został dodany na mocy art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz.U. nr 216, poz. 1370).
Z kolei stosownie do art. 30 c ust. 2 ustawy skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Skarga podlega opłacie sądowej.
Mając na względzie treść cyt. przepisów stwierdzić należy – w oparciu o akta niniejszej sprawy – iż P. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w ustawowym terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, załączając doń wymaganą dokumentację oraz uiszczając stosowny wpis sądowy – stosownie do zarządzeń tut. Sądu z dnia 18 grudnia 2009r., wzywających skarżącego do uzupełnienia powyższych braków.
Ze względu na powyższe, wobec spełnienia wymogów formalnych, skarga P. H. mogła być przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – stosownie do art. 30 c ust. 3 ustawy. Zgodnie z cyt. przepisem w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może:
- 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą;
- 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;
- 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.
Na gruncie niniejszej sprawy, oprócz cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zastosowanie znajdują także:
- - rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. nr 193 poz. 1399),
- - Kryteria wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013 (załącznik do Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013, przyjętego uchwałą Zarządu Województwa z dnia 12 marca 2008r. nr 798/08),
- - Podręcznik kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, przyjęty uchwałą Zarządu Województwa nr 1474/09 z dnia 14 stycznia 2009r. w sprawie zmiany uchwały Zarządu Województwa nr 1429/08 z dnia 17 grudnia 2008r. w sprawie zmiany uchwały Zarządu Województwa nr 894/08 z dnia 30 kwietnia 2008r. w sprawie przyjęcia Podręcznika kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013.
Odnośnie ostatniego z powołanych aktów wskazać trzeba, iż został on wydany w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego należy do zadań instytucji zarządzającej.
Zgodnie z § 6 ust. 7 cyt. rozporządzenia z dnia 11 października 2007r.
w przypadku beneficjenta pomocy prowadzącego działalność gospodarczą w sektorze transportu do wydatków kwalifikowanych (do uzyskania dofinansowania) nie zalicza się wydatków na zakup środków transportu. Powyższy zapis znajduje odzwierciedlenie w Podręczniku kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa (RPOWŚ) na lata 2007-2013 (Część III - Szczegółowe wydatki kwalifikowane w poszczególnych działaniach dla osi priorytetowych I-VI RPOWŚ, pkt 1.1), zgodnie z którym za wydatki kwalifikowalne w ramach Działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 można uznać koszty nabycia środków transportu wyszczególnionych w rodzaju 742, 743 oraz podgrupie 76 Klasyfikacji Środków Trwałych wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. nr 112, poz. 1317 ze zm.) – pod następującymi warunkami:
- - wnioskodawca nie prowadzi działalności w sektorze transportu,
- - i zagwarantuje, że zakupiony środek transportu będzie służył wyłącznie do realizacji celu określonego w projekcie.
Bezsporna na gruncie rozpoznawanej sprawy jest okoliczność, iż specjalistyczne samochody, które skarżący zamierzał zakupić za środki uzyskane w ramach dofinansowania, mieszczą się w rodzajach 742 i 743 w/w Klasyfikacji Środków Trwałych.
Wskazania wymaga, iż zgodnie ze słowniczkiem zawartym w cyt. Podręczniku za wydatek kwalifikowalny uznaje się wydatek lub koszt poniesiony przez Beneficjenta w związku z realizacją projektu w ramach RPOWŚ, zgodnie z zasadami obowiązującymi w wytycznych, który kwalifikuje się do refundacji ze środków przeznaczonych na realizację RPOWŚ w trybie określonym w umowie o dofinansowanie projektu. Z kolei wydatek niekwalifikowalny to wydatek lub koszt nie kwalifikujący się do refundacji ze środków przeznaczonych na realizację RPOWŚ.
Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba, iż P. H. – U., składając w niniejszej sprawie wniosek o dofinansowanie projektu, przedstawił zaświadczenie w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stwierdzające w pkt 3, że przedmiotem działalności jest m.in. transport drogowy towarów (numer PKD 49.41). Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jako, że zgodnie przepisami ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r. nr 155, poz. 1095 ze zm.) - rozdział 3, w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia przez skarżącego wniosku o dofinansowanie, jak też w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania oceny wniosku przez Instytucję Zarządzającą - domniemywa się, że dane wpisane do ewidencji działalności gospodarczej są prawdziwe. Jeżeli natomiast do ewidencji wpisano dane niezgodnie z wnioskiem lub bez tego wniosku, osoba wpisana do ewidencji nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej, działającej w dobrej wierze, zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli po powzięciu informacji o tym wpisie zaniedbała wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.
Mając na względzie treść znajdującego się w dokumentacji wniosku o dofinansowanie zaświadczenia, stwierdzić trzeba, iż nieuzasadniony jest podnoszony przez skarżącego zarzut, iż zawarte w tym zakresie dane w ewidencji nie odpowiadają rzeczywistości, skoro danych tych w prawem przewidzianej formie i trybie nie skorygował. Trzeba także podkreślić, iż wymóg załączenia do wniosku zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej ma m.in. na celu weryfikację zakresu prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej. W przypadku niewykonywania w/w działalności – czego dotyczą zarzuty protestu i skargi - zastosowanie znajdują przepisy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 30 ust. 1 pkt. 1 i art. 33 ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania oceny wniosku przez Instytucję Zarządzającą), zgodnie z którymi przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu – w terminie 7 dni od dnia zmiany danych, o których mowa w art. 27 ust.2, powstałej po dniu dokonania wpisu do ewidencji.
Z kolei wśród danych podlegających wpisowi do ewidencji przepis art. 27 ust. 2 pkt 4 i art. 30 ust. 1 pkt 4 tej ustawy wymienia określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności. Tymczasem jak wynika z akt sprawy skarżący – powołujący się obecnie na okoliczność braku wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego towarów – nie złożył wniosku o zmianę wpisu w tym zakresie. Nie przedłożył także żadnych dowodów w tym zakresie na potwierdzenie zgłaszanych w proteście zarzutów. W świetle przedstawionego Sądowi materiału dowodowego stwierdzić wypada, iż twierdzenia skarżącego, że działalności takiej nie prowadzi nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Godzi się także wskazać, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. nr 251, poz. 1885 ze zm.) w części Zasady Budowy Klasyfikacji odnosi się nie tylko do przeważającej działalności jednostki (pozycja 3, pkt 7), ale również działalności drugorzędnej (pozycja 3, pkt 8) oraz działalności pomocniczej (pozycja 3, pkt 9 i 10). Znamienne pozostają również informacje zawarte w oznaczeniu firmy, pod jaką działa P. H., to jest U., jak również okoliczność, iż przedsiębiorstwo to reklamuje się na stronach internetowych w dziale transportu samochodowego – na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę.
Mając na względzie powyższe wskazać trzeba, iż zgodnie z w/w Kryteriami wyboru projektów (str.
- 5) wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie merytoryczno – technicznej, przeprowadzanej w oparciu o tzw. kryteria dopuszczające (ocena "zerojedynkowa"). Obejmują one m. in.:
- - zgodność dokumentacji projektowej z dokumentami programowymi (RPOWŚ 2007- 2013, Szczegółowy opis osi priorytetowych RPOWŚ 2007 – 2013) oraz regulaminem konkursu,
- - poprawnie ustalony poziom dofinansowania z uwzględnieniem przepisów pomocy publicznej lub przepisów dotyczących projektów generujących dochód,
- - zasadność i odpowiednia wysokość przedstawionych w projekcie kosztów kwalifikowanych - czy wydatki kwalifikowane są uzasadnione i niezbędne ze względu na osiągnięcie planowanych celów.
Kierując się treścią w/w kryteriów dopuszczających stwierdzić trzeba, iż wobec właściwego ustalenia przez instytucję zarządzającą, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wydatkiem niekwalifikowanym, zasadnie uznano, iż złożony przez skarżącego wniosek o dofinansowanie nie spełnia powyższych wymogów – co przesądza o prawidłowości zaskarżonej do tut. Sądu informacji.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji.