Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] nr [...] nie stwierdzającej u M.K. choroby zawodowej narządu głosu.
W motywach rozstrzygnięcia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, iż postępowanie diagnostyczno-orzecznicze zostało przeprowadzone dwuinstancyjnie przez dwa upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych zakłady służby zdrowia. Zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. orzeczeniem z dnia [...] nr [...] jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. będący jednostką diagnostyczno-orzeczniczą II szczebla orzeczeniem z dnia [...] nr [...] stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u M.K. choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). W wyniku przeprowadzonych badań rozpoznano cechy przewlekłego prostego nieżytu błony śluzowej gardła i krtani oraz objawy nieprawidłowego tworzenia głosu w postaci zwierania fałdów przedsionka krtani w czasie fonacji.
Badania specjalistyczne nie ujawniły zmian chorobowych wymienionych w poz. 15 wykazu tj. guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niewydolnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Nadto od zakończenia pracy zawodowej upłynął 5 letni okres, który również nie upoważnia do rozpoznania zawodowego uszkodzenia narządu głosu. Jednocześnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że wobec postanowień zawartych w przepisach rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia powołaną do orzekania w tych sprawach oraz wykazanie, że rozpoznane schorzenie jest spowodowane wystąpieniem czynnika szkodliwego w środowisku pracy. Pomimo zatem długoletniego i udowodnionego narażenia M.K. na nadmierny wysiłek głosowy, zatrudnionej w latach 1959 - 1999 na stanowisku nauczyciela brak rozpoznania choroby zawodowej w toku dwuinstancyjnego postępowania diagnostyczno-orzecznicze stanowił dla Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego podstawę wydania decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M.K. kwestionuje decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] i wnosi aby Sąd powtórnie rozpatrzył jej sprawę. W szczególności podkreśla, iż część badań w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. było przeprowadzonych w sposób mało wiarygodny, albowiem jak podaje w chwili badania miała tabletkę pod językiem z uwagi na zbyt wysokie ciśnienie. Nadto dodaje, że na emeryturę przeszła w 2002r. a zatem do rozpoznania choroby nie upłynął 5 letni okres czasu.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego okresu zatrudnienia organ stwierdził, że jest on bezzasadny, albowiem ocena narażenia zawodowego wykazała, że M.K. była narażona na nadmierny wysiłek głosowy w okresie 1959 - 1999r., a fakt ten potwierdziła sama zainteresowana w piśmie z dnia 5.01.2005r. skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O.jak i w złożonym odwołaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi M.K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie może natomiast prowadzić własnego postępowania dowodowego mającego na celu obalenie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w toku postępowania przed organami administracji publicznej.
Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) definiują co należy rozumieć pod pojęciem "chorób zawodowych" (§ 1 w zw. z § 2 ust. 1), następnie określają jednoznacznie jakie jednostki orzecznicze służby zdrowia są właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 5 ust. 1 - 4), wreszcie kto i na jakiej podstawie wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1). Z obowiązującej regulacji wynika jasno, że organ orzekający w sprawie związany jest orzeczeniem lekarskim w sprawie choroby zawodowej wydanym przez właściwą jednostkę i nie może jej kwestionować, zwłaszcza jeżeli ocena stanu zdrowia osoby zawiera uzasadnienie i nie budzi zastrzeżeń Sądu.
Dane zawarte w ostatecznym orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w sposób jednoznaczny określają, że u M.K. nie występują takie objawy od jakich zależy rozpoznanie choroby zawodowej narządu głosu wymienionej pod pozycją nr 15 załącznika powołanego rozporządzenia. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej wszczęto zawiadomieniem z dnia 11 sierpnia 2004r. natomiast stosownie do niekwestionowanych przez skarżącą w toku postępowania wyjaśniającego ustaleń zawartych w ocenie narażenia zawodowego, działanie czynników szkodliwych dla zdrowia w związku ze zgłoszoną chorobą narządu głosu ustało w 1999r. Uprawniona jest zatem ocena, że w niniejszej sprawie okres, w którym wystąpiły udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby po zakończeniu narażenia zawodowego przekracza dwa lata, co stanowi niezbędny i konieczny warunek do rozpoznania zgłoszonej choroby narządu głosu jako choroby zawodowej.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że zaskarżona decyzja w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu u M.K. została podjęta po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego badania stanu zdrowia skarżącej powierzono powołanym do tego jednostkom orzeczniczym służby zdrowia. Decyzję administracyjną wydano na podstawie wymaganego prawem orzeczenia lekarskiego (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia), co nakazuje Sądowi stwierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji nie było dotknięte naruszeniem prawa.
Jak już podkreślono, Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem zgodności z prawem. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, brak podstaw by skarga M.K. została uwzględniona.
Z podniesionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.