Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 czerwca 2020 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzję z dnia 30 kwietnia 2020 r., znak: [...], orzekającą o odmowie przyznania W. S. pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego w kwocie 59,91 zł z przeznaczeniem na realizację recepty na leki.
W motywach rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ i instancji prawidłowo rozpoznał wniosek W. S. w kontekście art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Ustalenia oraz analiza stanu faktycznego pozwalają na stwierdzenie, że w sprawie nie występują okoliczności wskazujące na uzasadniony przypadek przyznania stronie specjalnego zasiłku celowego. Z zebranych dowodów wynika, że W. S. jest osobą samotnie gospodarującą, bierną zawodowo, utrzymującą się z renty z ZUS w kwocie 1593,15 zł netto. Jego miesięczne wydatki wynoszą łącznie 226,17 zł, na które składają się: energia (62,50 zł), gaz (87,50 zł), wywóz, śmieci (9,50 zł). Za niewiarygodne organ uznał twierdzenia, że ww. przekazuje kwotę 700 zł na rzecz syna tytułem opłat czynszowych, z uwagi na brak potwierdzenia w postaci opłat rachunków opiewających na tę kwotę. Po uregulowaniu opłat stronie pozostaje kwota 1366,98 zł. W ocenie organu odwoławczego sytuacja strony jest stabilna, może on zaplanować swoje wydatki oraz rozplanować je w taki sposób, aby zaspokoić określone potrzeby zwłaszcza, że dodatkowo uzyskał roczne świadczenie z ZUS w kwocie 982 zł. Zgodnie ze stanowiskiem Kolegium, zarówno sytuacja osobista jak i życiowa w powiązaniu z przekroczeniem przez W. S. kryterium dochodowego uzasadniała odmowę przyznania stronie pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do tutejszego sądu złożył W. S., nie formułując w odniesieniu do niej konkretnych zarzutów.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2187) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli legalności w powyższym zakresie sąd dokonuje także z. urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz, powołaną podstawą prawną.
Jak stanowi art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 u, poz. 1507), dalej jako u.p.s., w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: (1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi lub też (2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.
Konstrukcja art. 41 u.p.s. wskazuje, że organ działa w warunkach uznania administracyjnego, tj. ma obowiązek rozpatrzenia indywidualnego wniosku osoby ubiegającej się o pomoc z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, samodzielnie oceniając czy zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, będący przesłanką udzielenia jednej z form pomocy, osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe,
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że niezdefiniowane ustawowo pojęcie: "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy pojmować jako sytuację wyjątkową. Użycie sformułowania "szczególnie" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie osoby ubiegającej się o pomoc - może nawet uzasadnionej - potrzeby udzielenia pomocy, ale muszą wystąpić nadzwyczajne okoliczności uzasadniające przyznanie pomocy. Jej udzielenie musi być zatem dla osoby wnioskującej o taką pomoc czymś absolutnie niezbędnym i wyjątkowym w danej sytuacji, przy czym potrzeba ta winna być uzasadniona nie tylko z jej subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny. Przesłanka ta występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby ubiegającej się o świadczenie pomocy społecznej ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych.
Należą do nich zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2020 r., sygn. akt i OSK 1363/19 i I OSK 2245/19, z 25 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1890/19).
Obowiązkiem organu, do którego zwrócono się o udzielenie pomocy w zaspokojeniu swoich potrzeb, w sytuacji przekroczenia kryterium dochodowego, jest zatem rozważenie sytuacji życiowej wnioskodawcy w kategoriach "przypadku szczególnie uzasadnionego", Podkreśla się, że przyznanie tego rodzaju zasiłku winno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy, w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących oraz cele i zadania pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3256/18). Beneficjenci świadczeń z art. 41 pkt 1 u.p.s. nie spełniają ogólnych kryteriów otrzymania pomocy, zatem słusznie przyjmuje się, że przyznanie pomocy takim osobom i rodzinom, mając na względzie ograniczone środki finansowe i liczbę beneficjentów oraz, osób oczekujących na wsparcie, wymaga zaistnienia zdarzeń wyjątkowych (wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 179/18, wyrok NSA z 14 lipca 2017 r" I OSK 2056/16).
W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj., czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz, czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz wszechstronność oceny faktów.
W analizowanej sprawie wydanie decyzji zostało poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym zmierzającym do ustalenia aktualnej sytuacji życiowej skarżącego. Organ uczynił przedmiotem analizy stan majątkowy oraz jego sytuację rodzinną i osobistą. Z dokonanych ustaleń bezspornie wynika, że skarżący dysponuje stałym dochodem w postaci renty, z którego po uwzględnieniu wydatków na utrzymanie mieszkania pozostaje kwota (1366,98 zł) - niewątpliwie umożliwiająca realizację recepty na leki w wysokości 59,91 zł. Skarżący nie przedstawia dowodów potwierdzających, że jest osobą niepełnosprawną bądź wymagającą specjalistycznego leczenia, którego kosztów nie jest w stanie ponieść pomimo posiadanych dochodów. Nie powołuje się również na wystąpienie zdarzeń niecodziennych i nadzwyczajnych mogących zakłócić jego funkcjonowanie w środowisku.
Uwzględniając powyższe, Sąd podziela prezentowane w sprawie stanowisko, że skarżący nie wykazał okoliczności noszących znamiona szczególnie uzasadnionego przypadku. W konsekwencji organy stwierdzając brak podstaw do przyznania specjalnego zasiłku celowego w kwocie określonej we wniosku nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W decyzji organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń, które zostały rozpatrzone i ocenione zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, a sformułowane na ich podstawie wnioski mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).
W tym stanie faktycznym i prawnym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.