Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 27 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 72/22

Uzasadnienie

Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez: A., B. oraz przez mieszkańców ulicy [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] znak: [...]0 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z 3.03.2021 r. SKO, po rozpatrzeniu odwołań mieszkańców ul. [...] oraz organizacji społecznych, uchyliło w całości poprzednio wydaną w niniejszej sprawie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta Miasta {...] z dnia 30.11.2020 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazano na brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniająco-dowodowego w wystarczającym zakresie. Przedłożona przez inwestora Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (dalej "KIP") nie była kompletna i nie spełniała wymogów art. 62a ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. Dodatkowego wyjaśnienia i udokumentowania wymagały kwestie:

1. - istniejącego na terenie inwestycji zadrzewienia i uskoku tektonicznego, skumulowanego oddziaływania inwestycji,
2. - czy istniejąca infrastruktura jest wystarczająca dla realizacji i funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia.

Ponadto organ I instancji nie zweryfikował opinii organów uzgodnieniowych, ale bez żadnej ich analizy i oceny, uwzględnił je w rozstrzygnięciu. Nie umożliwił także skutecznego zapoznania się społeczeństwa i stron postępowania ze sprawą na kolejnych etapach postępowania.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji uzupełnił KIP, a następnie ponownie wystąpił do organów uzgodnieniowych w zakresie dokonania oceny o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, uzyskując:

1. - opinię z 6.08.2021 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], zwanego dalej "RDOŚ", stwierdzającą brak przesłanek, które uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
2. - pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], zwanego dalej "PPIS" z 23.08.2021 r., (k. 758) w którym podtrzymał swoją poprzednio wydaną opinię z 29.06.2021 r. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (k. 717).

Natomiast Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwany dalej "DZZ"), po zapoznaniu się z uzupełnioną KIP, w opinii z 22.07.2021 r., uznał, że przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, przy czym w piśmie z 1.12.2021 r., w odpowiedzi na wystąpienie SKO, wyjaśnił, że ostateczna decyzja w tej sprawie pozostanie w gestii organu wydającego decyzję środowiskową.

Decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] r.:

1. I. stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach niektórych z nich oraz garażami podziemnymi z wewnętrznymi instalacjami wod.–kan., co., wentylacji mechanicznej, p.poż., elektrycznej i teletechnicznej", planowanego do realizacji na działkach nr: 94/4, 94/5, 94/6, 94/7, 94/8, 94/9, 94/10, 94/11, 94/12, 94/13, 94/14, 94/15, 94/16, 94/17, 94/18, 94/19, 94/20, 94/21, 94/22, 94/23, 94/24, 94/25, 94/26, 94/27, 94/28, 94/29, 94/30, 94/31, 94/32, 94/33, 94/34, 94/35, 94/36, 94/37, 94/38, 94/39, 94/40, 94/41, 94/42, 94/43, 94/44, 94/45, 94/46, 94/58, 94/69 obręb 0032 w rejonie ul. [...] w [...];
2. II. zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.), zwanej dalej "u.o.o.ś.", określono wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.o.o.ś., tj. wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1,10,14,18, 23, 26 i 27 u.o.o.ś. tj.:
3. 1. Należy stosować sprawny technicznie sprzęt budowlany i transportowy. Rodzaj i stan techniczny sprzętu muszą zapewnić ochronę środowiska gruntowo—wodnego przed zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi.
4. 2. Teren zaplecza budowy, miejsca postojowe maszyn i urządzeń oraz miejsca magazynowania materiałów budowlanych należy zorganizować w sposób zapewniający ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem.
5. 3. Wykonawca prac winien posiadać sorbenty służące do minimalizacji skutków potencjalnych wycieków substancji niebezpiecznych.
6. 4. Zaopatrzenie w wodę należy realizować za pośrednictwem sieci wodociągowej.
7. 5. Ścieki socjalno-bytowe powstające na etapie realizacji przedsięwzięcia należy gromadzić w przenośnych sanitariatach i zapewnić ich regularny wywóz przez uprawnione podmioty.
8. 6. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia ścieki bytowe należy odprowadzać do sieci kanalizacji sanitarnej
9. 7. Odpady powstające na etapie realizacji przedsięwzięcia (odpady budowlane) należy segregować i magazynować w wydzielonym miejscu, na szczelnym podłożu, w szczelnych i oznakowanych pojemnikach, kontenerach lub zbiornikach, a następnie należy przekazać je uprawnionym odbiorcom.
10. 8. Na etapie realizacji, użytkowania i likwidacji zamierzenia należy prowadzić gospodarkę wodnościekową i gospodarkę odpadami w sposób zabezpieczający przed negatywnym wpływem na środowisko gruntowo-wodne.
11. 9. Wykonanie nasadzeń zastępczych drzew i krzewów w ilości większej niż ilość drzew przewidzianych do wycięcia w miejscu uzgodnionym z wnioskodawcą i/lub wskazanym w decyzji zezwalającej na usunięcie drzew i krzewów.
12. 10. W rozwiązaniach projektowych wymagany jest dobór odpowiednich materiałów i technologii wykonania celem dostosowania obiektów budowlanych czy systemów retencji wód do zagrożeń związanych z intensywnymi opadami śniegu, deszczu, występowaniem nagłych zjawisk pogodowych, silnych wiatrów, itp.
13. III. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji.

W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art.80 ust. 2, art. 84 i art. 85 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. w powiązaniu z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast w uzasadnieniu rozstrzygnięcia decyzji przedstawił szczegółowo przebieg postępowania oraz katalog przesłanek, na których oparł wydane rozstrzygnięcie, odniósł się także do licznych zarzutów podnoszonych przez strony i osoby zainteresowane w trakcie postępowania.

Analizując stanowisko DZZ, zawarte w opinii z 22.07.2021 r., uzupełnionej w piśmie z 1.12.2021 r., Prezydent Miasta [...], po dokonaniu jego analizy na podstawie zgromadzonych akt sprawy, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ z analizy przedłożonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że przedsięwzięcie nie będzie istotnie oddziaływało na poszczególne elementy ochrony środowiska na terenie, na którym obowiązuje rozporządzenie nr 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 16.01.2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2014 r., poz. 269), zmienione rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 10.10.2017 r. (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2017 r. poz. 3117).

Pismem z 6.12.2021 r., skierowanym do SKO, inwestor odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania.

SKO, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, wskazało że planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analizując stanowisko PPIS zawarte w uzyskanej w ponownie prowadzonym postępowaniu opinii z 23.08.2021 r. SKO wskazało, że jest rzeczowe oraz spójne, szczegółowo przeanalizowano wszystkie okoliczności tej konkretnej sprawy. W ocenie SKO Prezydent Miasta [...], po szczegółowej analizie materiału dowodowego, nie podzielił stanowiska Wód Polskich z uwagi na zakres, parametry techniczne, planowany sposób realizacji i charakter przedsięwzięcia, a także jego lokalizację oraz rozwiązania chroniące środowisko, w tym w zakresie zagospodarowania odpadów, odprowadzania ścieków, emisji hałasu i pozostałych zanieczyszczeń. Organ I instancji odniósł się szczegółowo do zagadnień poruszonych w opinii DZZ.

Analiza przedsięwzięcia, dokonana przy uwzględnieniu ww. szczegółowych kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., wykazała, że w dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na środowisko. Uznano m.in., że opis planowanego przedsięwzięcia, opis stanu istniejącego, dane dotyczące emisji, opis poszczególnych elementów środowiska objętych oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia i przewidywane oddziaływanie na poszczególne komponenty środowiska na etapie budowy i eksploatacji oraz rozwiązania minimalizujące ewentualne negatywne oddziaływania na środowisko, zostały należycie i wystarczająco omówione w wielokrotnie uzupełnianej KIP, dlatego w ocenie Kolegium, organ I instancji nie znalazł podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach procedury oceny oddziaływania na środowisko.

KIP dokumentuje, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na środowisko w znacznym stopniu. Organ przeprowadził postępowanie uzupełniające, w którym udokumentowano i przeanalizowano wszystkie kwestie dotyczące poszczególnych elementów ochrony środowiska. W uzasadnieniu badanej decyzji organ I instancji, wbrew stanowisku odwołujących, ustalił stosowne warunki minimalizujące wpływ oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w tym także na jej sąsiedztwo uwzględniając ww. opinię RDOŚ, w ten sposób, że budowa przedsięwzięcia winna być realizowana w koordynacji z innymi planowanymi/realizowanymi w sąsiedztwie inwestycjami, w tym m.in. z zabudową wielorodzinną z usługami i garażami podziemnymi od strony południowej, aby wyeliminować i zminimalizować uciążliwości związane z jej oddziaływaniem na środowisko, poprzez m. in. właściwą organizację robót i rozłożenie w czasie prowadzonej inwestycji.

SKO stwierdziło, że realizacja przedmiotowego zamierzenia niewątpliwie spowoduje zwiększenie natężenia ruchu na ul. [...], przy czym rozdzielone będzie ono na kilka strumieni pojazdów z uwagi na planowanych kilka wjazdów/zjazdów na drogi publiczne zarządzane przez odpowiednie organy wykonawcze samorządowych jednostek terytorialnych. Mając na uwadze charakter terenu inwestycyjnego oraz zaproponowane przez RDOŚ działania minimalizujące oddziaływanie na środowisko przyrodnicze nie przewiduje się negatywnego wpływu na wartości ekologiczne. Na obszarze planowanego zamierzenia oraz w jego sąsiedztwie nie zostały zlokalizowane zabytki wpisane do rejestru zabytków województwa świętokrzyskiego. Projektowane obiekty znajdować się będą w sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, dróg publicznych, stanowić będą kontynuację istniejącej zabudowy w tym zabudowy wielorodzinnej.

Zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na etapie realizacji będzie miał charakter lokalny, ograniczony do terenu inwestycji i prac towarzyszących, dotyczył będzie posesji znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji. W trakcie budowy będzie używany sprawny sprzęt oraz zapewniona zostanie właściwa organizacja pracy, co ograniczy uciążliwości związane z realizacją przedsięwzięcia. Funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń powietrza, dopuszczalnych poziomów hałasu oraz pola elektromagnetycznego.

Mając na uwadze powyższe SKO stwierdziło, że nie mają racji strony odwołujące się, zarzucające organowi brak określenia konkretnych warunków minimalizujących oddziaływanie planowanej inwestycji. Ponadto, planowane przedsięwzięcie nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie są zatem zasadne zarzuty podnoszone w odwołaniu dotyczące niezachowania wskaźników intensywności zabudowy i wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, określonych w ustaleniach tekstowych planu. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie konkretyzuje się tych wartości dla terenu planowanej inwestycji. Nastąpi to dopiero w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Zatem zarzuty te są przedwczesne i nie dotyczą niniejszego postępowania.

Odnosząc się do zarzutów odwołań SKO wyjaśniło, że planowana inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem ocena jej oddziaływania na środowisko (sporządzenie raportu) nie jest obligatoryjna i zależy od uznania organu, wydającego decyzję środowiskową.

Skargę do WSA w [...] wniósł B., zarzucając że pomimo podwójnej procedury odwoławczej nie zostały uwzględnione w sposób jednoznaczny dotychczasowe zarzuty. Zaproponowane przez inwestora koncepcje architektoniczne i budowlane, po ich realizacji, mogą mieć wg strony, istotny wpływ na pomniejszenie bezpieczeństwa i zdrowia zarówno dotychczasowych mieszkańców sąsiadujących ulic, jak i nowych mieszkańców. Po otrzymaniu decyzji kasacyjnej SKO z 3.03.2021 r. Prezydent Miasta [...], wydający [...] niedopracowaną decyzję, sprecyzował w piśmie do inwestora z 29.03.2021 r. szereg istotnych nowych zaleceń w celu zredukowania wszelkich zagrożeń dla środowiska przyrodniczego i zdrowotnego. Mimo tego inwestor ponownie nie wykonał wyczerpującego udowodnienia tak istotnych kwestii, a mieszkańcy domków szeregowych przy ul. [...] nadal nie otrzymali wystarczającego wyjaśnienia, tak aby ich uzasadnione obawy o bezpieczeństwo i warunki zdrowotne zostały zminimalizowane.

Cecha wspólna ich domów to 6 m szerokości i kilkunastometrowa długość w głąb posesji. W każdej z tych rodzin najczęściej 2 osoby pracują u różnych pracodawców. Każdego ranka towarzyszy im proceder kolejnego wyprowadzania z garażów na ulicę po kolei dwóch samochodów, aby wyjechać do pracy w kolejności odwrotnej od wcześniejszego wprowadzania. W miarę oddawania kolejnych etapów tej inwestycji ta konieczna dla mieszkańców codzienna poranna czynność stanie "bardzo niebezpiecznym horrorem". Stowarzyszenie wielokrotnie zgłaszało to zagrożenie do inwestora i do organów obu instancji, proponowało by zmniejszyć przedmiotowe zagrożenie. Zgodnie z planem miejscowym natężenie ruchu na ul. [...] zdecydowanie wzrośnie, jednak pomocna tu może być nie tylko ciągle nadal niesprecyzowana końcowa organizacja ruchu pojazdów na drogach okalających inwestycję, ale konieczna jest korekta koncepcji architektonicznej – a ta jest w gestii inwestora.

Nadal pozostaje możliwe zweryfikowanie mapy dróg wewnątrz nowego osiedla, dostosowanie ich wyjazdów na ulice zewnętrzne w miejsca o mniejszych zagrożeniach, a być może mała korekta w zarysach budynków bez ich uszczerbków kubaturowych. Tymczasem inwestor nie zdołał w sposób wystarczający wyjaśnić innych zagrożeń wskazanych przez SKO, lekceważąc kumulację oddziaływania z planowanym przedsięwzięciem inwestycji sąsiednich na obszarach Umw1 i MW2 a także poprzez zapowiadane połączenie ul. [...] i [...]. Inwestycje na MW1 i Umw1 różnią się przede wszystkim w ich symbolicznym oznaczeniem, a mają bardzo podobne przeznaczenie. W istocie różnica ta polega na tym, że na Umw1 część usługowo handlowa jest na 2 dolnych kondygnacjach, a na MW1 tylko na parterach. W obu tych obszarach na wyższych kondygnacjach są mieszkania, a dla ich mieszkańców garaże podziemne. Wspólnej kumulacji wzrostu ruchu pojazdów na tych obszarach nie da się ukryć, a tym bardziej mocnego natężenia ruchu na ul. [...].

To samo będzie z większym zsumowanie substancji szkodliwych w powietrzu. Dlatego wszelkie pracochłonne obliczenia i wykresy izolinii tracą na wiarygodności. Mieszkańcom sąsiednich ulic przyjdzie się więc zmierzyć z większym niż wykazano stężeniem substancji toksycznych i innych w powietrzu, a także może z jeszcze większym zagrożeniem bezpieczeństwa na ulicach, szczególnie przy ich porannym wyjeżdżaniu w godzinie szczytu. Końcowo wskazano, że Stowarzyszenie od wielu lat otocza opieką pas zieleni wzdłuż ul. [...], a prośby do inwestora o współpracę co do jego przyszłości są nadal niezauważane. Na niektórych odcinkach zieleń tworzą już naturalną barierę akustyczną i antysmogową.

W piśmie z 29.04.2022 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając, że niezasadnym jest zarzut Stowarzyszenia dotyczący kwestii zagrożenia dla bezpieczeństwa mieszkańców domków szeregowych przy ul. [...]. Inwestycje nie generują zagrożeń dla bezpieczeństwa, a wręcz rozwiązują dotychczasowe problemy komunikacyjne, poprawiając tym samym stan tegoż bezpieczeństwa na drogach osiedlowych. W tym zakresie zwrócono uwagę na różnorodne udogodnienia dla mieszkańców domków jednorodzinnych, których by nie było, gdyby nie zrealizowana dotychczas inwestycja. Do tego rodzaju udogodnień należy zaliczyć:

1. 1) nowoczesne oświetlenie drogowe;
2. 2) poszerzenie ul. [...];
3. 3) chodnik wzdłuż ul. [...] i połączenie go z istniejącym chodnikiem wzdłuż ul. [...], co poprawiło komunikację i znacząco wpłynęło na poprawę bezpieczeństwa mieszkańców (dotychczas piesi poruszali się po jezdni ul. [...] - dzięki zrealizowanej inwestycji poprawiły się zatem warunki ruchu pieszych, ponieważ oddzielono ruch pieszych od ruchu pojazdów);
4. 4) urządzone przejścia dla pieszych.

Wszystkie te okoliczności, zdaniem inwestora, zdają się przemawiać za poprawą jakości bezpieczeństwa komunikacyjnego na przylegających do planowanej inwestycji drogach osiedlowych, pomimo zwiększenia na nich natężenia ruchu drogowego, zaś bezpośrednią przyczyną tejże poprawy były właśnie inwestycje deweloperskie. Projektowane w ramach zamierzonego przedsięwzięcia udogodnienia, takie jak: poszerzona droga, rozdzielenie natężenia ruchu na kilka strumieni pojazdów poprzez zaplanowane wjazdy i zjazdy na drogi publiczne oraz nowoczesne oświetlenie drogowe z pewnością ułatwią mieszkańcom wyjazd z posesji zaś przejścia dla pieszych i urządzone chodniki w większym stopniu zagwarantują bezpieczeństwo mieszkańcom poruszającym się pieszo lub korzystającym z komunikacji miejskiej. Realizacja kolejnych inwestycji mieszkaniowych zakłada tym samym dalsze poprawianie systemu komunikacji i infrastruktury osiedla dla dobra wszystkich mieszkańców tej części Kielc, oczywiście zgodnie z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodnie z zasadami ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie sądowej 27.07.2022 r. przedstawiciele skarżącego Stowarzyszenia oraz przedstawiciel uczestnika A. poparli skargę.

Pełnomocnik uczestnika - inwestora wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Na wstępie podkreślić trzeba, że kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach niektórych z nich oraz garażami podziemnymi z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., co., wentylacji mechanicznej, p.poż., elektrycznej i teletechnicznej" i określono środowiskowe wymagania dla tego przedsięwzięcia, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 84 ust. 1a u.o.o.ś.

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 71 ust. 1 przepisy u.o.o.ś., zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie tejże decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących – tak jak w rozpoznawanej sprawie – potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś.). Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:

1. a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
2. b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Z kolei przepis art. 84 u.o.o.ś. stanowi, że w przypadku gdy – tak jak w niniejszej sprawie – nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (ust. 1). W decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (ust. 1a). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2).

Z kolei zgodnie z art. 85 u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia (ust. 1). Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 2 pkt 2). Istotny z punktu widzenia wymogów u.o.o.ś. jest również art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.o.o.ś., zgodnie z którym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 (w tym decyzji o pozwoleniu na budowę), w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27.

Zaakcentować przy tym należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową – co oznacza, że właściwy organ jest zobligowany wydać tą decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że rolą postępowania środowiskowego jest zidentyfikowanie negatywnych skutków wykonywania i późniejszej eksploatacji inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, nie zaś wydanie generalnej zgody na wykonanie przedsięwzięcia.

Dokonując formalnej i merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stanowił podstawę do zastosowania cyt. wyżej przepisów u.o.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10.09.2019 r., zgodnie z którym planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jak stanowi zdanie pierwsze art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "" na obszarze miasta Kielce, przyjętym uchwałą Rady Miasta z [....] teren ww. przedsięwzięcia został zlokalizowany na obszarze oznaczonym symbolami:

1. - MW1 - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z przeznaczeniem dopuszczalnym pod usługi okołomiejskie i usługi drobnego rzemiosła zlokalizowane w parterach budynków mieszkalnych,
2. - KDL7 - ulica publiczna klasy lokalnej - L, KDZ1 - ulica publiczna klasy zbiorczej - Z. Ubocznie, w odniesieniu do zarzutów skargi co do wzrostu natężenia ruchu na ul. [...], trudności z wyjazdem z posesji oraz symboli, jakimi objęty jest obszar, wskazać trzeba, że legalność ww. uchwały była przedmiotem kontroli tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 602/13, w której prawomocnym wyrokiem z 26.02.2014 r. oddalono skargi na ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wyrokiem z 5.05.2016 r. o sygn. akt II OSK 2088/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne od tego wyroku, wskazując cyt.: "w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę powinny zostać przyjęte szczegółowe rozwiązania zapewniające bezpieczeństwo użytkowania drogi. Nadto, także już po jej przebudowaniu, zarządca drogi jest zobowiązany dbać o taką organizację ruchu na drodze, aby zapewnić bezpieczeństwo jej użytkowników, w tym właścicieli nieruchomości bezpośrednio przy niej położonych. Zaznaczyć też należy, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) budowa zjazdów nie może się odbyć wbrew woli zarządcy drogi. Nie są zatem zasadne zarzuty, w których podnosi się, że umiejscowienie po jednej stronie drogi terenów MW1, MW2 i Umw1 oznacza, że zostanie tam wybudowana duża liczba zjazdów, które pogorszą bezpieczeństwo użytkowników drogi. Sam zaskarżony plan miejscowy takiej sytuacji nie zakłada, gdyż stanowi się w nim tylko tyle, że obsługa komunikacyjna tych terenów odbywać się będzie m.in. z ulicy oznaczonej symbolem KDL7 (§ 33 ust. 4 pkt 1, § 34 ust. 4 pkt 1 i § 37 ust. 4 pkt 1). Konkretne zjazdy zostaną zaprojektowane w związku z zabudową nieruchomości przyległych do drogi lub w związku z przebudową drogi i za zgodą zarządcy drogi, który odpowiada za ich usytuowanie w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo użytkowania drogi i zjazdów. Nie można w związku z tym przyjąć, że zaplanowanie drogi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego narusza prawo tylko dlatego, że sprzeciwiają się temu właściciele nieruchomości do tej drogi przyległych. Podnoszony zatem w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazujący uwzględnić w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych, nie jest zasadny. (...) Jak już powiedziano, jest zrozumiałe, że zaplanowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zmiany układu drogowego, która może spowodować zwiększenie ruchu na drogach, z reguły będzie odbierana przez właścicieli nieruchomości sąsiednich jako zwiększenie uciążliwości. Jednakże fakt ten sam w sobie nie może stanowić podstawy uznania, że ustalenia dotyczące drogi są sprzeczne z prawem. Ustawodawca bowiem zakłada, że pewne ustalenia planu mogą pogarszać sytuację właścicieli niektórych nieruchomości."

Podobne do obecnych zarzuty były zatem podnoszono – nieskutecznie – w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do zapisów którego organ obecnie badał zgodność planowanego przedsięwzięcia.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji, uwzględniając zawarte w decyzji kasacyjnej SKO z 3.03.2021 r. stanowisko co do konieczności weryfikacji materiału dowodowego (wobec niekompletności KIP), pismem z 29.03.2021 r. wezwał inwestora do wyjaśnień w zakresie wyszczególnionych w pkt 1-9 kwestii (k. 455, tom I akt administracyjnych). W obszernym piśmie z 29.04.2021 r., zajmującym 9 stron, inwestor udzielił wyczerpującej odpowiedzi, która została dogłębnie przeanalizowana i uwzględniona w uzasadnieniach podjętych decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Tym samym obecnie, wbrew zarzutom skargi, brak podstaw by uznać, że złożona przez inwestora dokumentacja była niepełna.

Okolicznością niesporną między stronami pozostaje to, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje zwiększenie natężenia ruchu na ul. [...]. W odniesieniu do zarzutów skargi co do kumulacji oddziaływania planowanej inwestycji – polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterach niektórych z nich oraz garażami podziemnymi – należy podzielić stanowisko SKO co do tego, że ruch pojazdów będzie rozdzielony na kilka strumieni – z uwagi na planowane kilka wjazdów/zjazdów na drogi publiczne zarządzane przez odpowiednie organy wykonawcze samorządowych jednostek terytorialnych. Taki sposób zagospodarowania przedmiotowego terenu przewidują wyszególnione wyżej zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MW1, KDL7, KDZ1), z którymi przedmiotowa inwestycja jest niewątpliwie zgodna.

Wskazać przy tym trzeba, w odniesieniu do oddziaływania podczas stadium budowy, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie jednoczesna, lecz w 6 kolejnych etapach, oddzielonych od siebie drogami wewnętrznymi. Kwestia ruchu pojazdów po drogach publicznych regulowana jest odrębnymi przepisami, o rodzaju pojazdów dopuszczonych do ruchu daną drogą decyduje jej zarządca.

Mając na uwadze treść art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, przedmiotem rozważań Sądu nie mogły być odrębne kwestie, związane z docelową organizacją ruchu na tym terenie. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącego o trudnościach z "bardzo niebezpiecznym" wyprowadzaniem z garażów kolejnych pojazdów mieszkańców ul. [...] inwestor w piśmie z 29.04.2022 r. zwrócił uwagę, że projektowane w ramach zamierzonego przedsięwzięcia udogodnienia, takie jak: poszerzona droga, rozdzielenie natężenia ruchu na kilka strumieni pojazdów poprzez zaplanowane wjazdy i zjazdy na drogi publiczne oraz nowoczesne oświetlenie drogowe ułatwią mieszkańcom wyjazd z posesji zaś przejścia dla pieszych i urządzone chodniki w większym stopniu zagwarantują bezpieczeństwo mieszkańcom poruszającym się pieszo lub korzystającym z komunikacji miejskiej. W tym miejscu ponownie należy zwrócić uwagę na przeznaczenie przedmiotowego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami oraz ulice publiczne – czym lokalny prawodawca niewątpliwe zaakceptował wzrost docelowego ruchu w sąsiedztwie przedsięwzięcia, którego realizacja budzi sprzeciw skarżącego Stowarzyszenia oraz wnoszących odwołania mieszkańców ul. [...].

Podjęta w tym zakresie uchwała Rady Miejskiej w [...] była przedmiotem badania w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 602/13, w której tut. Sąd który nie stwierdził nieprawidłowości przesądzających o konieczności stwierdzenia nieważności konkretnych jej zapisów. Przeciwnego stanowiska zawartego w skargach kasacyjnych nie podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 5.05.2016 r. o sygn. akt II OSK 2088/14).

Ponadto, jak szczegółowo wskazało SKO, z przedłożonej dokumentacji oraz analizy porównawczej z przedsięwzięciami o podobnym charakterze oraz przy uwzględnieniu uwarunkowań wynikających z topografii terenu, aktualnego wykorzystania i zagospodarowania terenu i jego sąsiedztwa (drogi publiczne), wskazanego natężenia ruchu po terenie inwestycyjnym ok. 1280 pojazdów/dobę wynika, że na najbliższych terenach chronionych akustycznie, zarówno w porze dnia jak i nocy, nie przewiduje się przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14.06.2007r. sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Podkreślono zarazem, że zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna również podlega ochronie przed hałasem zgodnie z ww. rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

SKO szczegółowo odniosło się do emisji zanieczyszczeń powietrza podczas eksploatacji przedsięwzięcia, której źródłem będzie ruch pojazdów po wewnętrznych drogach w granicach planowanego przedsięwzięcia (emitory liniowe) oraz wentylacja garaży podziemnych z uwzględnieniem spalin z ruchu pojazdów (emitory punktowe). W tym zakresie w analizach obliczeniowych zawartych w KIP uwzględniono dane dotyczące aktualnego tła zanieczyszczenia powietrza - pismo Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska - Departament Monitoringu Środowiska Regionalny Wydział Monitoringu Środowiska w [...] z dnia 9.06.2021 r. dla wskazanego rejonu inwestycji. Sporządzone analizy obliczeniowe wykazały, że przedsięwzięcie poza granicami dysponowania inwestora nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24.08.2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2021r. poz. 845) oraz wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26.01.2010 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 16, poz. 87).

Przedmiotowe budynki ogrzewane będą z miejskiej sieci ciepłowniczej, co zostało wskazane jako działanie naprawcze w strefie miasta Kielce zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa z [...] w sprawie określenia "Programu ochrony powietrza dla województwa [...] wraz z planem działań krótkoterminowych". Wykorzystywane urządzenia mogą powodować niewielkie oddziaływanie promieniowania elektromagnetycznego. Największe wartości promieniowania elektromagnetycznego przewiduje się w pobliżu stacji transformatorowych SN/nn 15/0,4 kV. W tym zakresie wskazano, że, jak wynika z dostępnej literatury branżowej, wartość natężenia pola elektrycznego dla stacji transformatorowej 15/0,4kV wynosi 4-7 V/m, a wartość natężenia pola magnetycznego ok. 20 A/m (J. Ropa, Cz. Karwat Aspekty ekologiczne pracy stacji transformatorowej SN/nn", czasopismo Energetyka, maj 2009 r., str. 322).

Reasumując SKO, biorąc pod uwagę parametry planowanych stacji transformatorowych oraz ustalenia zawarte w przedłożonej dokumentacji, stwierdziło że nie przewiduje się przekroczeń poziomu pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, wartości granicznych: natężenia miejscach przeznaczonych pod zabudowę: natężenia pola elektrycznego (E) - 1000 V/m, natężenia pola magnetycznego (H) - 60 A/m określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Ponadto, zgodnie z opinią Kierownika Laboratorium Ekspertyz Radiometrycznych Instytutu Fizyki Jądrowej PAN dr hab. K. K. wartości w zakresie obserwowanych tui przedmiotowym terenie stężeń izotopu radu (Ra-226) nie odbiegają od średnich wartości na terenie Polski.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ I instancji, w ponownie prowadzonym postępowaniu (po wydaniu decyzji kasacyjnej SKO z 3.03.2021 r.), prawidłowo wystąpił – na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 u.i.o.ś. – do organów uzgodnieniowych w zakresie dokonania oceny o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, uzyskując:

1. - pismo PPIS z 23.08.2021 r., (k. 758) w którym podtrzymano poprzednio wydaną opinię z 29.06.2021 r. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (k. 717).
2. - opinię RDOŚ z 6.08.2021 r., stwierdzającą brak przesłanek, które uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (k. 746).

Realizując wytyczne SKO co do konieczności weryfikacji opinii organów uzgodnieniowych organ I instancji wskazał, że jak wynika z opinii PPIS, zgodnie z informacją zawartą w karcie informacyjnej obecnie na terenie inwestycji nie ma żadnych obiektów kubaturowych, znajduje się tam obszar gruntowy niezabudowany, porośnięty trawą z niewielką ilością drzew samosiejek nieprzedstawiających żadnych cech, dla których byłaby potrzeba ich pozostawienia po zrealizowaniu inwestycji. Powierzchnia zabudowy części nadziemnej budynków wyniesie ok. 10 000 m2, gabaryty planowanych i istniejących obiektów budowlanych: szerokość i długość poszczególnych budynków od 14,0 do 61,0 m wysokość budynków od 13,5 do 16,0 m. W opinii PPIS w celu zminimalizowania oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi określono warunki, które zostały następnie uwzględnione w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj.:

1. - część podziemna budynków będzie żelbetowa w technologii "białej wanny" odpowiednio zabezpieczona przed przedostawaniem się wody gruntowej do wnętrza garażu w tym celu wykorzystany zostanie beton wodoszczelny jak również odpowiednie izolacje przeciwwodne, (izolacje oraz stopień wodoszczelności betonu zostanie określony na etapie wykonywania projektu budowlanego);
2. - na potrzeby budowy przedsięwzięcia zostaną wykorzystane gotowe mieszanki betonowe oraz materiały budowlane, stal oraz materiały izolacyjne, tworzywa sztuczne, szkło, metale kolorowe oraz drewno;
3. - zużycie materiałów będzie następować w skali adekwatnej do potrzeb związanych z budową przedsięwzięcia i nie spowoduje to nadmiernego lub nieuzasadnionego wykorzystania zasobów środowiska w tym zakresie;
4. - realizacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się ze zużyciem rzadkich surowców w skali mogącej spowodować znaczne uszczuplenie zasobów surowców naturalnych;
5. - zużycie surowców energetycznych, związane z zasilaniem maszyn budowlanych i środków transportu nie będzie przekraczać uzasadnionych potrzeb związanych z inwestycją.

Organy obu instancji zaakcentowały, że zgodnie z opinią PPIS, na etapie projektu budowlanego należy przyjąć technologie i urządzenia technicznie przyjazne środowisku, tj. eliminujące lub ograniczające wpływ obiektów budowlanych na środowisko przyrodnicze, wodnogruntowe oraz zdrowie ludzi. Na etapie budowy mogą wystąpić pewne uciążliwości, jednak będą one krótkotrwałe i ustąpią niezwłocznie po zakończeniu prac, nie spowodują trwałych zmian w środowisku atmosferycznym oraz akustycznym i zakończą się z chwilą zakończenia realizacji inwestycji. Związane będą z emisją gazów spalinowych, cząstkami kurzu i pyłu oraz hałasu powstającego w wyniku pracy maszyn, urządzeń oraz sprzętu budowlanego. Praktyczne oddziaływanie przedsięwzięcia ograniczy się do powierzchni zajmowanej przez to przedsięwzięcie. Dla zminimalizowania tego wpływu wykonawca będzie użytkował sprzęt zgodnie z wymogami BHP oraz wykonywał prace emitujące najwięcej hałasu w porach najmniej szkodliwych dla warunków bytowych ludności.

Teren budowy należy wyposażyć w sorbenty substancji ropopochodnych. Ponadto, podczas realizacji inwestycji należy zastosować rozwiązania techniczne powodujące, iż inwestycja nie będzie oddziaływała na środowisko w omawianym okresie. Projektowany obiekt będzie posiadał uporządkowaną gospodarkę wodnościekową. Podczas eksploatacji nie będą powstawały ścieki technologiczne mogące stanowić zagrożenie dla wód i gruntu. Powierzchnie uszczelnione nie będą źródłem zanieczyszczonych wód opadowych lub roztopowych, które należy odprowadzić do miejskiej kanalizacji deszczowej. Wody z posadzek garaży podziemnych zanieczyszczone substancjami ropopochodnymi, należy oczyścić w separatorze substancji ropopochodnych przed odprowadzeniem ich do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Odpady powstające podczas realizacji ww. przedsięwzięcia należy segregować i magazynować przeznaczonym i wydzielonym do tego miejscu, na szczelnym podłożu oznakowanych kontenerach lub pojemnikach i przekazywać je uprawnionym odbiorcom.

Ścieki bytowe powstające na etapie realokacji przedsięwzięcia należy gromadzić w przenośnych sanitariatach i zapewnić ich regularny wywóz przez uprawnione podmioty. Powyższa inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla jakości wód, gruntów oraz klimatu akustycznego. W rezultacie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagane m.in. z uwagi na fakt, że przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi.

Co się zaś tyczy ww. opinii RDOŚ z 6.08.2021 r., jak trafnie zauważyło SKO, organ I instancji ustalił zgodnie z jej wymogami stosowne warunki minimalizujące wpływ oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w tym także na jej sąsiedztwo uwzględniając ww. opinię RDOŚ w następujący sposób:

1. - budowa przedsięwzięcia winna być realizowana w koordynacji z innymi planowanymi/realizowanymi w sąsiedztwie inwestycjami, w tym m.in. zabudową wielorodzinną z usługami i garażami podziemnymi od strony południowej, aby wyeliminować i zminimalizować uciążliwości związane z jej oddziaływaniem na środowisko, poprzez m. in. właściwą – szczegółowo opisaną w decyzji – organizację robót i rozłożenie w czasie prowadzonej inwestycji;
2. - w ramach działań minimalizujących wpływ na środowisko, teren zajęty w związku z realizacją inwestycji oraz jego zaplecze zlokalizowany winien być z uwzględnieniem zasady minimalizacji zajęcia terenu i przekształcenia jego powierzchni, a po zakończeniu prac uporządkowany;
3. - sześciostopniowe etapowanie prowadzonych prac związane będzie z jednoczesnym wykorzystaniem mniejszej ilości maszyn i urządzeń budowlanych co ograniczy oddziaływanie na środowisko;
4. - materiały budowlane oraz substancje i preparaty stosowane na etapie realizacji przedsięwzięcia, z kart charakterystyki których wynika, że mogą stanowić zagrożenie dla wód lub dla gleby, należy magazynować na terenie zaplecza budowy na utwardzonym i uszczelnionym podłożu, w miejscach osłoniętych przed działaniem czynników atmosferycznych oraz zabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych; miejsca te należy wyposażyć w urządzenia lub środki umożliwiające ich zebranie lub neutralizację, w sytuacji przypadkowego wydostania się z opakowań; plac budowy oraz zaplecze budowy winny zostać wyposażone w techniczne i chemiczne środki do usuwania lub neutralizacji zanieczyszczeń ropopochodnych (np. materiały sorbentowe); w przypadku wycieku substancji ropopochodnych winny być niezwłocznie usuwane lub zneutralizowane;
5. - emisja hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza w okresie realizacji przedsięwzięcia będzie miała charakter okresowy i odwracalny, będzie minimalizowana, a uciążliwości z nią związane ustaną wraz z zakończeniem prac budowlanych;
6. - transport sprzętu, materiałów i urobku ziemnego prowadzony będzie po wyznaczonych trasach przejazdu na terenie inwestycyjnym i przy wykorzystaniu istniejącej sieci dróg publicznych;
7. - powstałe niezanieczyszczone masy ziemne należy w maksymalnym stopniu zagospodarować na terenie inwestycyjnym mając na uwadze zachowanie wartości przyrodniczych.

Co się zaś tyczy opinii z 22.07.2021 r. DZZ stwierdził, że przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane ze wskazaniem, że powinna ona zawierać i spełniać wymagania określone w art. 66 u.o.o.ś., a w szczególności powinna obejmować ocenę wpływu planowanego przedsięwzięcia na wody powierzchniowe i podziemne oraz na cele środowiskowe jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych oraz analizę zgodności planowanego przedsięwzięcia z rozporządzeniem nr 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 16.01.2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2014r., poz. 269), zmienionego rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 10.10.2017 r. (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2017 r. poz. 3117). Swoje stanowisko organ uzupełnił w piśmie z dnia 1.12.2021 r. w odpowiedzi na wystąpienie organu odwoławczego w tej sprawie, wyjaśniając jednocześnie, że ostateczna decyzja w tej sprawie pozostanie w gestii organu wydającego decyzję środowiskową.

W powyższym zakresie SKO prawidłowo i szczegółowo odniosło się do opinii DZZ, wskazując, że cyt.: "z analizy przedłożonego w sprawie materiału dowodowego, w sposób jednoznaczny wynika, że przedsięwzięcie nie będzie istotnie oddziaływało na poszczególne elementy ochrony środowiska na terenie, na którym obowiązuje rozporządzenie nr 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 16.01.2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły, zmienione rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 10.10.2017 r. Planowane przedsięwzięcie winno spełniać ustalenia tego rozporządzenia. Organ I instancji wskazał, że przesłanka, iż przedsięwzięcie zlokalizowane na ww. terenie [...] oraz na terenie, na którym obowiązuje rozporządzenie Nr 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 16.01.2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły nie jest kwestią przesądzająca o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, który wskazał DZZ w postanowieniu z 22.06.2021 r. Organ ten nie podał żadnych argumentów, które wskazywałyby na możliwość negatywnego wpływu tego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych, o których mowa w art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20.07.2017 r. Prawo wodne. Organ ten nie wypowiedział się także, w jaki sposób ta konkretna inwestycja ma wpływ na osiągnięcie celów środowiskowych."

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że warunki korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły określa ww. rozporządzenie nr 4/2014, zmienione rozporządzeniem z 10.10.2017 r., w którym ustalono szczegółowe wymagania w zakresie stanu wód regionu wodnego, wynikającego z ustalonych celów środowiskowych. SKO szczegółowo wykazało, że:

1. - zaplanowane rozwiązania na etapie realizacji, opisane w decyzji,
2. - zaopatrzenie w wodę realizowane z sieci wodociągowej, odprowadzanie ścieków bytowych do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej,
3. - zagospodarowanie części wód opadowych lub roztopowych z odwodnienia powierzchni dachowych oraz powierzchni utwardzonych w obrębie terenu inwestycyjnego na potrzeby związane z utrzymaniem zieleni, zgodnie z przedłożoną dokumentacją ww. wody spełniać będą uwarunkowania wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12.07.2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzeniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1311).

Zwrócono również uwagę, że:

1. - czasowe (ok. 15-30 minut w okresie nawalnego deszczu) retencjonowanie w kanałach wód opadowych lub roztopowych przed odprowadzeniem do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej,
2. - wody opadowe lub roztopowe z nawierzchni utwardzonych, w tym m.in. parkingów i dróg wewnętrznych, przed odprowadzeniem do miejskiej kanalizacji deszczowej oczyszczane będą w osadniku i separatorze substancji ropopochodnych,
3. - wody pochodzące z posadzek garaży podziemnych oczyszczane będą w separatorze substancji ropopochodnych, a następnie odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej,
4. - ww. urządzenia oczyszczające utrzymywane będą w sprawności eksploatacyjnej poprzez okresowe konserwacje/czyszczenie,
5. - separator substancji ropopochodnych i wymagana pojemność retencyjna układu dobrane zostaną po określeniu przez MZD w [...] maksymalnej dopuszczalnej wielkości zrzutu do kanalizacji deszczowej z uwzględnieniem tej wielkości.

Uwzględniając powyższe należy podzielić stanowisko organu odwoławczego co do tego, że warunki realizacji przedmiotowej inwestycji nie naruszają określonych w ww. rozporządzeniu ograniczeń w korzystaniu z wód niezbędnych dla osiągnięcia ustalonych celów środowiskowych.

W tym kontekście, w ocenie Sądu, za zasadne należy uznać stanowiska organów orzekających w postępowaniu administracyjnym o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Organy dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. W tej mierze oparły się nie tylko na wydanych przez RDOŚ i PPIS opiniach w tym zakresie, ale też na informacjach zawartych w KIP, dokonując szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 i 3 u.o.o.ś.

W ocenie Sądu organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także w sposób prawidłowy, bardzo szczegółowy (decyzja SKO ma aż 19 stron) uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z wymogami art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. w decyzji organu I instancji zawarto informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto, zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 84 u.o.o.ś, określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 (w tym decyzji o pozwoleniu na budowę), w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27. Zgodnie z wymogami art. 84 ust. 2 u.o.o.ś. charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Końcowo podkreślić trzeba, że okoliczność, iż planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, nie uzasadnia – w myśl obowiązujących przepisów – wymogu, aby obligatoryjnie przeprowadzać ocenę jej oddziaływania na środowisko (sporządzenie raportu). Powyższe zależy bowiem od decyzji organu, wydającego decyzję środowiskową. W rozpoznawanej sprawie zarówno PPIS, jak i RDOŚ – które są wyspecjalizowane w prowadzeniu tego typu postępowań, co więcej posiadają specjalistyczną w tym względzie wiedzę, uznały zaś zasadnie, co wykazały organy orzekające – że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi, a wobec zaproponowanych działań minimalizujących oddziaływanie na środowisko przyrodnicze nie przewiduje się negatywnego wpływu na wartości ekologiczne.

Mając na uwadze powyższe, jeszcze raz podkreślić należy, że zgromadzony w sprawie i właściwie oceniony przez organy materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wydania decyzji, którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji. Zasadnie również uznano, że KIP wraz z uzyskanymi od inwestora dodatkowymi wyjaśnieniami zawierają pełne dane dotyczące planowanej inwestycji. Należy podkreślić, że informacje określone w ww. dokumencie, o ile są prawidłowe – co wykazano w toku prowadzonego postępowania, szczegółowo je analizując – są wiążące dla inwestora oraz organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, a w konsekwencji są wiążące także dla organów rozstrzygających na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Natomiast w złożonej skardze w żaden sposób nie wykazano, aby KIP nie spełniała wymogów z art. 62a ust. 1 u.o.o.ś.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

1. - ---------------------- środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448).