Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r. oddalił skargę M. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 20 listopada 2013 r. przyznano M. Z. na jej wniosek prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Kielcach wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej radcę prawnego S.W..
W dniu 4 stycznia 2014 r. radca prawny z urzędu złożył w imieniu M. Z. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
W dniu 14 października 2015 r. radca prawny S. W. brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, reprezentując skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 listopada 2013 r., decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzję organu I instancji. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
W dniu 15 grudnia 2015 r. radca prawny S. W. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrot niezbędnych udokumentowanych wydatków związanych z dojazdem na rozprawę. Oświadczył, że koszty te nie zostały w żadnej części opłacone.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zwanego dalej "rozporządzeniem". Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Według § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 tego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do treści § 14 ust 2 pkt 2 lit. a w zw. z pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 240 zł. Należną opłatę za te czynności Sąd podwyższa przy tym o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie ustalono wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 295,20 zł, w tym VAT 55,20 zł. Jak wynika ze spisu kosztów złożonego do akt sprawy, radca prawny z urzędu w celu wzięcia udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 października 2015 przejechał samochodem marki Skoda Octavia 175 km na trasie Kielce - Warszawa oraz 175 km na trasie Warszawa – Kielce.
Koszt dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowi niezbędny, udokumentowany wydatek radcy prawnego, należny mu wraz z wynagrodzeniem za udzielenie z urzędu pomocy prawnej.
Górną granicę należności z tytułu zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167).
Zgodnie z § 3 ust. 4 powołanego rozporządzenia pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 oraz z 2013 r. poz. 21).
Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.) koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż: dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł.
W oparciu o powyższe przepisy ustalono, że radcy prawnemu z urzędu przysługuje kwota 292,53 zł (2 x 175 km x 0,8358 zł = 292,53 zł).
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. a cytowanego rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.