Uzasadnienie
II SA/Ke 75/06
Decyzją z dnia [...] znak [...] Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania W.B. od decyzji z dnia [...] nr [...]. wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta o przyznaniu zaliczki alimentacyjnej dla R.B. urodzonej 20 lipca 1986 r. w wysokości 170 zł miesięcznie na okres od 1 września 2005 do 31 sierpnia 2006, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji organ odwoławczy podał, że stosownie do art. 7 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. 05.86.732 ze zm) zaliczka alimentacyjna przysługuje osobie uprawnionej do ukończenia 18 roku życia albo, w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej, do ukończenia 24 roku życia. Osobą uprawnioną jest, zgodnie z art. 2 pkt 5 cytowanej ustawy osoba uprawniona do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, którego egzekucja jest bezskuteczna, jeżeli m.in.: osoba uprawniona jest osobą uczącą się w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 03.228.2255 ze zm) za osobę uczącą się uznaje się osobę pełnoletnią uczącą się, niepozostającą na utrzymaniu rodziców w związku z ich śmiercią lub z zasądzeniem od rodziców na jej rzecz alimentów, jeżeli wyrok sądu orzekający alimenty został wydany przed osiągnięciem pełnoletniości przez osobę uczącą się.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca R.B. jest osobą pełnoletnią, wolnym słuchaczem I roku studiów dziennych szkoły wyższej. Dochód jej rodziny wyniósł 383,18 zł w przeliczeniu na osobę miesięcznie. Wnioskodawczyni spełnia zatem kryteria do uzyskania zaliczki alimentacyjnej.
Odnośnie wysokości zaliczki alimentacyjnej organ powołał się na art. 8 ust. 1 ustawy postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, w myśl którego zaliczka przysługuje do wysokości świadczenia alimentacyjnego, nie więcej jednak niż: w przypadku gdy w rodzinie jest jedna lub dwie osoby uprawnione do zaliczki - 170 zł dla osoby uprawnionej albo 250 zł, jeżeli osoba ta legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stosunku do osób które nie ukończyły 16 roku albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w stosunku do osób które ukończyły 16 rok życia. W związku z tym, że R.B. jest osobą pełnoletnią i legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, nie spełnia wymogów w/w przepisu dlatego przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Nie było także możliwości zwiększenia zaliczki zgodnie z dyspozycją art. 8 ust. 2, gdyż dochód na osobę w rodzinie przekroczył 50% kwoty 583 zł.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła W.B. domagając się przyznania zaliczki alimentacyjnej w kwocie wyższej oraz wnosząc o skorygowanie decyzji, która jest krzywdząca. Ponadto skarżąca podniosła szereg zarzutów, które mają charakter pozaprawny i nie można ich bezpośrednio odnieść do zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zm/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej uppsa/.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, będącej przedmiotem skargi /art. 145 § 1 uppsa/.
Przepis art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U.05.86.732) przewiduje, że zaliczka alimentacyjna może być przyznana bądź w wysokości 170 zł, bądź 250 zł. Zaliczka w wysokości 170 zł przysługuje osobie uprawnionej, rodzinie do zaliczki uprawniona jest jedna lub dwie osoby, natomiast kwota 250 zł przysługuje jeżeli osoba uprawniona legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W sprawie bezspornym jest, iż R.B. legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, a także jest jedyną w rodzinie osobą uprawnioną do zaliczki alimentacyjnej. Słusznie zatem organy orzekły, że R.B. spełnia kryteria do uzyskania zaliczki alimentacyjnej w wysokości 170 zł.
Zgodzić się również należy z organami, że decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania zaliczki alimentacyjnej nie jest decyzja uznaniową Organ jest bowiem związany treścią cytowanego przepisu i nie jest władny wyjść poza kryteria w nim wskazane bądź tworzyć kryteria nowe. Rola organu ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy zachodzą przesłanki wymienione w stosowanym przepisie.
Na marginesie należy zauważyć, że na gruncie ustawy o zaliczkach alimentacyjnych ustawodawca wprawdzie przewidział możliwość jej zwiększenia, zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2 pkt. 1 tej ustawy w przypadku gdy dochód rodziny nie przekracza 50 % kwoty 583 zł na osobę, zaliczkę zwiększa się do kwoty 300 zł, gdy w rodzinie jest jedna lub dwie osoby do niej uprawnione albo 380 zł, jeżeli osoba uprawniona legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Sąd jednak w pełni podziela stanowisko organów, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności, które stanowiłyby podstawę do takiego zwiększenia.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że organy orzekły zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych a podjęta przez nich decyzja nie budzi wątpliwości co do zgodności z prawem.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 uppsa. Orzeczenie w pkt. II wyroku uzasadnia przepis § 2 ust. 1, §18 ust.1 pkt 1 c oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / DZ. U. Nr 163 poz.1348 ze zm./
----------------------- 3