Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W dniu 9 marca skarżący złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z dorosłą córką i dwunastoletnim wnuczkiem. Cała rodzina utrzymuje się z emerytury skarżącego w wysokości 1300 zł netto i alimentów na wnuczka w wysokości 400 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał żadnego majątku. Z akt sprawy wynika, że skarżący posiada mieszkanie w K. i zabudowaną działkę we wsi P. Wnioskodawca cierpi na kilka chorób, na zakup leków i leczenie wydaje 200 zł miesięcznie. Skarżący ponosi także koszty związane z edukacją wnuka – kupuje mu podręczniki i przybory szkolne.
Zgodnie z art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Osoba ubiegająca się o prawo pomocy winna w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną skarżącego, przede wszystkim: wysokość dochodu na trzy osoby w rodzinie, wydatki na leczenie i edukację wnuka, uznano, że nie jest on w stanie ponieść innych kosztów sądowych ponad już uiszczoną kwotę 200 zł, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że przyznanie prawa pomocy nie działa z mocą wsteczną i nie obejmuje zwrotu już zapłaconego przez wnioskodawcę wpisu sądowego od skargi i opłaty kancelaryjnej.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.