Uzasadnienie
H. G. złożyła w dniu 16 września 2014 r. formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie usunięcia odpadów z posesji.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości 840 zł netto miesięcznie. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskodawczyni włada zabudowaną posesją przy ul. S. w R. Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 17 października 2014 r. zwolniono skarżącą od całości kosztów sądowych na wszystkich etapach postępowania.
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H.G.
W dniu 14 stycznia 2015 r. skarżąca złożyła kolejny formularz PPF wnosząc o ustanowienie adwokata, radcy prawnego z urzędu i podając te same dane co poprzednio. Oświadczyła, że jest niepełnosprawna, schorowana, musi kupować leki, osiągany dochód wystarcza jej tylko na bieżące utrzymanie.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej prawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni, w przede wszystkim fakt utrzymywania się wyłącznie z niskiej emerytury i brak majątku poza nieruchomością uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika prawnego niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Zatem jej wniosek o przyznanie radcy prawnego z urzędu zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.