Uzasadnienie
B.K. złożyła formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni ma 71 lat, jest wdową, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się renty w wysokości 1361 zł netto miesięcznie. Skarżąca jest w ¼ części współwłaścicielką domu wielkości 120 m. kw., mieszkania wielkości 37 m. kw. i nieruchomości rolnej o powierzchni 2 ha. Wnioskodawczyni cierpi na nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie kręgosłupa i stawów, leczy się reumatologicznie. Skarżąca podała stałe miesięczne wydatki: 309 zł – czynsz za mieszkanie, 50 zł - opłata za prąd, 200 zł – zakup leków, 150 zł – wizyty lekarskie, 400 zł – wyżywienie, 50 – środki higieniczne, 100 zł – telefon, 100 zł – bilety.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Stosownie do art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), przyznanie prawa pomocy zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową skarżącej, przede wszystkim: niski dochód z emerytury wystarczający jedynie na zaspokojenie jej bieżących potrzeb życiowych, brak majątku poza udziałem w nieruchomościach, zły stan zdrowia wiążący się z wysokimi wydatkami na leczenie i utrudniający samodzielne występowanie przed sądem, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść innych kosztów postępowania oprócz kwoty 100 zł już uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi. Zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Przyznane prawo pomocy nie działa z mocą wsteczną i nie obejmuje zwrotu kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.