Uzasadnienie
P. T. złożył w dniu 4.X.2013 r. formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie choroby zawodowej.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca jest osobą umiarkowanie niepełnosprawną, zatrudnioną na czas określony w zakładzie pracy chronionej z pensją 1600 zł brutto (1150 zł netto) miesięcznie. Skarżący prowadzi odrębne od żony gospodarstwo domowe, ma orzeczoną przez sąd rozdzielność majątkową. Wnioskodawca na podstawie wyroku sądu rodzinnego płaci na rzecz czternastoletniego syna alimenty w wysokości 350 zł miesięcznie, na własne utrzymanie pozostaje mu kwota w wysokości około 700 zł miesięcznie. Skarżący po utracie wzroku ma wszczepione syntetyczne soczewki, cierpi na dolegliwości ortopedyczne, porusza się o kuli. Na zakup leków przeznacza 250 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał żadnego majątku.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą skarżącego, przede wszystkim: niski dochód, zobowiązania alimentacyjne wobec syna, niepełnosprawność, wysokie wydatki na zakup leków i brak majątku, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Natomiast odnosząc się do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy poinformować w trybie art. 6 p.p.s.a, że zgodnie z art. 239 pkt 1c p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych. Oznacza to, że skarga P. T. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącego jakichkolwiek opłat.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit.c, art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.