Uzasadnienie
J. H. złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1184 zł netto miesięcznie. Skarżący nie wykazał innego majątku oprócz domu wielkości 43 m kw o wartości około 80000 zł na działce o powierzchni 387 m kw o wartości około 60000 zł. Wnioskodawca jest schorowany, cierpi na zaawansowany reumatyzm, choroby serca i oczu, ma problemy z utrzymaniem długopisu w ręce i samodzielnym pisaniem. Skarżący na leki wydaje 600 zł miesięcznie, za energie płaci 70 zł na trzy miesiące, na opał wydaje 500 zł-600 zł przez całą zimę. Pozostałą część dochodu przeznacza na swoje bieżące potrzeby. W czerwcu 2016 r. miał przyznany jednorazowy zasiłek celowy z pomocy społecznej w wysokości 150 zł.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą skarżącego, w tym niski dochód z emerytury, brak majątku poza małym domem, korzystanie z pomocy społecznej i zły stan zdrowia utrudniający samodzielne występowanie przed sądem uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.