Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., udzielił W. W. pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku garażowego na działce nr 1255, położonej w O. przy ul. W., stanowiącej w okresie budowy współwłasność W. W., A. C. i A.W.
Decyzja ta podjęta została na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016).
Od decyzji tej odwołanie złożyła A. C. Decyzją z dnia [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania A. C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie A. C. jest niedopuszczalne, zgodnie bowiem z art. 59 ust. 7 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Jakkolwiek organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie budynku garażu oraz umieścił w rozdzielniku przedmiotowej decyzji A. C., która była stroną w postępowaniu dotyczącym samowolnego wybudowania przedmiotowego garażu, jednakże w myśl cytowanego przepisu art. 59 ust. 7 nie ma ona przymiotu strony w przedmiotowej sprawie, dotyczącej pozwolenia na użytkowanie.
Organ odwoławczy wskazał, że cechą immanentną interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa jest to, że znajduje on oparcie w przepisach prawa materialnego. Wynika z tego, że jeżeli ktoś żąda czynności organu administracji w sferze regulowanej przepisami prawa budowlanego, to żądanie takie może być skuteczne tylko o tyle, o ile znajduje umocowanie w przepisach prawa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła A.C., wnosząc o jej uchylenie oraz "doprowadzenie budynku do stanu zgodności z normami prawa budowlanego".
Zarzuty skargi skierowane są do decyzji organu I instancji, udzielającej W. W. pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku garażowego, nie odnoszą się natomiast do decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze z uwagi na brak przymiotu strony po stronie skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna, aczkolwiek przyczyny jej uwzględnienia są odmienne od przedstawionych w skardze.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
Sąd na mocy art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. Oznacza to, że jest władny uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca.
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z treści decyzji z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., udzielił W.W. pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Jeżeli zatem organ uznał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, to winien był stosować wszystkie reguły wynikające z przepisów dotyczących pozwolenia na użytkowanie, zawartych w tej ustawie. Przepisy te nie określają, tak jak obecnie obowiązująca ustawa, że stroną tego postępowania może być wyłącznie inwestor.
Zatem uznanie przez organ odwoławczy, że skarżąca nie jest stroną postępowania o pozwolenie na użytkowanie z uwagi na treść obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), której w sprawie organ nie stosował nie jest właściwe.
Organ odwoławczy winien był, przy uznaniu że organ I instancji prawidłowo zastosował ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ocenić, czy w świetle przepisów tej ustawy skarżąca może być stroną postępowania o pozwolenie na użytkowanie.
Nie wyjaśnienie tych okoliczności przez organ odwoławczy z uwagi na zastosowanie przepisu art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oznacza naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 ust. 1c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 cyt. ustawy.