Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania B. i K. P. od decyzji Starosty z dnia [...], umarzającej postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Komendzie w T. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej rozbudowę budynku głównego Komendy Policji w S. w zakresie nadbudowy drugiego piętra w projektowanym poddaszu dla funkcji użyteczności publicznej na działce Nr 395 przy ul. M. w S. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Komendzie w T. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej rozbudowę budynku głównego Komendy Policji w S. w zakresie nadbudowy drugiego piętra w projektowanym poddaszu dla funkcji użyteczności publicznej na działce Nr 395 przy ul. M. w S., którą Wojewoda, rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy.
Wyrokiem z dnia 20.X.2004 r. (sygn. akt II SA/Kr 2021/00) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] i utrzymana nią w mocy decyzję organu I instancji.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ administracyjny ustalił, że przedmiotowa inwestycja polegająca na rozbudowie budynku Komendy Policji w S. została już wykonana i obiekt został oddany do użytkowania decyzją z dnia [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Uznając postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę za przedmiotowe Starosta, działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie.
Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż w sprawie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania powodująca, że rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty stało się prawnie niedopuszczalne.
W kwestii legalności zrealizowanej inwestycji organ podniósł, że realizacja inwestycji miała miejsce na podstawie podlegającej wykonaniu ostatecznej decyzji Wojewody, której wykonanie po zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie zostało wstrzymane. Wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego w wyniku uchylenia jej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do stwierdzenia, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższa decyzję wnieśli B. I K. P., którzy wnieśli o uznanie wykonanej budowy za "nielegalną samowolę" i wnieśli o orzeczenie rozbiórki, tzn. "doprowadzenie budowy do stanu sprzed nadbudowy, czyli rozbiórki budynku do wys. 6,40 m".
Ponadto skarżący podnieśli, że są od 2003 r. współwłaścicielami działki nr 403 położonej obok działki, na której została zrealizowana inwestycja. Zarzucili, że przy realizacji inwestycji wykonano nielegalnie drogę dojazdową, zniszczono ogrodzenie, wybudowano także nielegalnie maszt nadawczo- odbiorczy w odległości 12 m od ich domu, co pogorszyło ich bytowanie. Poprzez nielegalną budowę trwająca od 1998 r. "zablokowano dopływ światła słonecznego", co spowodowało powstanie grzyba na ścianie domu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badając legalność zaskarżonego aktu sąd administracyjny dokonuje jego oceny w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wydania i w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dacie jego wydawania. Zasady słuszności, czy też celowości nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.
Bezspornym w sprawie jest fakt zrealizowania przez inwestora przedmiotowej inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku głównego Komendy Policji w S. w zakresie nadbudowy drugiego piętra w projektowanym poddaszu dla funkcji użyteczności publicznej na działce Nr 395 przy ul. M. w S. Okoliczność ta została stwierdzona w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, po wydaniu przez WSA w Krakowie wyroku z dnia 20.X.2004 r., uchylającego zarówno decyzję Wojewody z dnia [...], jak i decyzję organu I instancji z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.
Zasada, że nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia, czy zrealizowania robót budowlanych została wyraźnie wyrażona w ustawie dopiero z wejściem w życie nowelizacji - mocą art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.III.2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 80, poz. 718) dodano w art. 31 Prawa budowlanego ust. 4a, w którym stwierdzono, że nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust.
1. Mimo to nawet w przypadkach zaistniałych przed dniem wejścia w życie tej regulacji, co nastąpiło 11.VII.2003 r. ugruntowany był w orzecznictwie pogląd, iż decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, w związku z czym zrealizowanie inwestycji powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę (wyrok NSA z 23.V.2005 r., OSK 1659/04, niepubl.; wyrok NSA z 31.I.2006 r., II OSK 244/05, niepubl.).
Nie jest celem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani dokonanie oceny wykonanych robót (p. wyrok NSA z 7.XII.2005 r., sygn. II OSK 285/05, sygn. II OSK 286/05, sygn. II OSK 910/05, niepubl.)
Bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o pozwolenie na budowę obliguje organ do umorzenia tego postępowania, stosownie do art. 105 § 1 kpa, brak jest bowiem podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Umorzenie postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do zarzutu skargi podnieść należy, że kwestią nielegalnie wzniesionych obiektów budowlanych zajmują się organy nadzoru budowlanego, a nie organy architektoniczno-budowlane, niemniej jednak zauważyć należy, że prace budowlane wykonane na podstawie ostatecznej decyzji, która z jakichkolwiek przyczyn okazała się wadliwa nie mogą być uznane za samowolę budowlaną.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.