Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], znak: [....], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji tego samego organu z dnia [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] ze zmianami na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego, na podstawie art. 8 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) dalej "u.g.h.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] Sp. z o.o. zwróciła się o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu wniosku powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. spółka podała, że ze względu na fakt, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej to ma ona prawo ubiegać się o przedłużenie na kolejne 6 lat decyzji z dnia 28 marca 2007 r.
Dalej Dyrektor Izby Celnej powołując treść art. 129 ust 1 u.g.h. stwierdził m.in., że ustawa o grach hazardowych obowiązuje obecnie w Polsce w sposób w pełni legalny i prawnie wiążący. Wywiedziona przez Trybunał Sprawiedliwości UE z przepisów dyrektywy 98/34/WE ewentualna sankcja prawna za brak uprzedniej notyfikacji przez państwo członkowskie przepisów technicznych polegająca na niestosowaniu przez organy krajowe nienotyfikowanych Komisji przepisów technicznych, w żaden sposób nie prowadzi do pozbawienia tych przepisów ich mocy obowiązującej i nie wypływa na dalsze ich obowiązywanie.
W skardze na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...] Sp. z o.o., domagając się jej uchylenia zarzuciła naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w traktacie z Lizbony oraz naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów u.g.h., która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacyjnej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie sądu taki związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie, a postępowaniem prowadzonym przez WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 525/12. W dniu 6 grudnia 2012 r. Sąd wydał w tamtej sprawie wyrok uchylający decyzje wydane w obydwu instancjach, a w uzasadnieniu sformułowano pogląd, że "ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Do przepisów takich należy art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej". Od wyroku tego została wniesiona skarga kasacyjna. W Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie sprawie tej nadano sygnaturę II GSK 725/13, a termin rozprawy nie został jeszcze wyznaczony.
Przesądzenie kwestii, czy mające w sprawie zastosowanie przepisy u.g.h. (zwłaszcza art. 138 ust.
- 1) mają charakter techniczny czy też nie, jest kluczowe dla oceny zgodności z prawem decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu.
Z uwagi na bardzo dużą liczbę spraw o analogicznym stanie prawnym i faktycznym konieczne jest zachowanie jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych w tej fundamentalnej kwestii. Zasadne jest wobec tego powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających w niniejszej sprawie do czasu zapadnięcia wyroku NSA rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku w sprawie III SA/Gd 525/12.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.