Uzasadnienie
W. W. do swojej skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu dołączyła formularz urzędowy PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni jest w ciąży zagrożonej, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i dwuletnim synem. Skarżąca jest bezrobotna bez prawa do zasiłku, cała rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę męża jej w wysokości 4200 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku oprócz domu do remontu o powierzchni mieszkalnej 55 m² w S. Skarżąca podała następujące miesięczne wydatki: 350 zł opłaty związane z utrzymaniem bieżącym domu (energia elektryczna - w tym osuszanie ścian domu, gaz, woda i inne media), zakupy opału - drewna oraz węgla do ogrzewania, 200 zł - opłaty za telefony i Internet, 300 zł za OC oraz paliwo i opłaty za utrzymanie samochodu, 400 zł - zakup leków dla skarżącej i męża który ma II grupę inwalidzką,1200 zł – średni koszt wyżywienia rodziny, 150 zł - średni koszt zakupu odzieży i obuwia dla trzyosobowej rodziny, 50 zł - środki czystości, 200 zł - zakupy dla dziecka niezbędnych rzeczy jak ubranka czy pieluszki, 100 zł - zakupy jedzenia dla dziecka - ma dietę bezmleczną. Kiedy miesięczne wydatki przekraczają miesięczne przychody wnioskodawczyni i jej mąż korzystają z pomocy finansowej najbliższej rodziny.
W 2013 r. ostatecznie zdiagnozowano u męża skarżącej stwardnienie rozsiane, cierpi na prawostronny niedowład, ma problemy z wykonaniem codziennych czynności, łatwo traci równowagę. Zdaniem lekarzy, choroba jest postępująca, nie rokuje poprawy. Postać tej choroby nie jest leczona w Polsce i nie jest refundowana z NFZ. Mąż wnioskodawczyni ma specjalną, zaleconą przez lekarza dietę bezglutenową. To w dużym stopniu podwyższa koszty utrzymania. Dostaje specjalne suplementy diety, które wystarczają na około 1 miesiąc, a ich koszt wynosi średnio 320 zł. Dzięki nim ma siłę iść do pracy. Mąż wnioskodawczyni wymaga stałej rehabilitacji, refundowanej przez NFZ tylko raz w roku, rodziny nie stać na rehabilitację prywatnie. Syn skarżącej cierpi na powikłania po szczepionce, musi być pod opieką neurologa dziecięcego w K. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni, przede wszystkim fakt, że spodziewa się ona drugiego dziecka, jest bezrobotną bez prawa do zasiłku, cała jej rodzina utrzymuje się wyłącznie z wynagrodzenia za pracę jej męża, a w związku z ciężkimi chorobami męża i dwuletniego syna muszą ponosić zwiększone wydatki na zakup leków, leczenie i specjalną dietę oraz nie posiadają innego majątku oprócz domu nadającego się do remontu, uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.