Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 października 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 19 czerwca 2017 r., znak: [...], o cofnięciu zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej: [...] udzielonego w dniu 7 listopada 2014 r. przez Starostę J przedsiębiorcy Z. P. T. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Powołany przez Starostę zespół zadaniowy, który przeprowadził analizę sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób stwierdził, że wszyscy przewoźnicy nie wykonywali części kursów, natomiast tylko Z. P. wykonywał kursy poza rozkładem jazdy. W rozkładach jazdy umieszczonych na słupkach przystankowych i w autobusach wykreślono kursy z przystanku S. ul. D. godz. 13:05 oraz godz. 14:05, natomiast umieszczono kurs o godz. 13:54, którego nie ma w zatwierdzonym rozkładzie jazdy. Zespół zadaniowy potwierdził, że kursy z godz. 13:05 i 14:05 nie są wykonywane, a wykonywany jest kurs z godz. 13:54.
W dniu 14 lutego 2017 r. w Starostwie Powiatowym przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem 3 przewoźników, w tym Z. P. w celu wypracowania rozkładów jazdy, które przewoźnicy byliby w stanie wykonywać zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dwaj przewoźnicy wyrazili gotowość do podjęcia rozmów, natomiast Z. P. uzależnił swoją zgodę na negocjacje od zakończenia na jego korzyść postępowań dotyczących zmiany zezwoleń. Pierwszy wniosek o zmianę zezwolenia nr [...] złożony w dniu 12.11.2014 r. został uwzględniony decyzją [...] z dnia 17.12.2014 r. Następny wniosek z 10.08.2015 r. został negatywnie rozpatrzony – organ decyzją z dnia 3.11.2015 r. znak: [...] odmówił zmiany ww. zezwolenia. Wyrokiem z dnia 22.06.2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 211/16 WSA w Kielcach uchylił decyzję SKO z dnia 12.01.2016 r. znak: [...] utrzymującą w mocy opisaną decyzję organu I instancji z 3.11.2015 r.
W lutym i marcu 2017 r. przeprowadzono kontrole z obserwacji, które wykazały, że Z. P. w dalszym ciągu wykonuje przewozy niezgodnie z zatwierdzonym rozkładem jazdy.
W piśmie z dnia 6 marca 2017 r. Z. P. poinformował organ I instancji o zawieszeniu niektórych kursów. W odpowiedzi organ, w dwóch pismach z dnia 13 marca 2017 r. wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych do zawieszenia kursów, a zmiana w rozkładzie jazdy może nastąpić jedynie poprzez złożenie wniosku o zmianę zezwolenia; ponadto poinformował, że w przypadku niewykonywania przedmiotowych kursów zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń nr [...] i [...].
W piśmie z dnia 3 kwietnia 2017 r. organ zawiadomił przewoźnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli w zakresie zgodności wykonywania regularnego przewozu osób z przepisami ustawy i warunkami zezwolenia nr [...]. W zawiadomieniu zażądano przedstawienia m.in. kopii wydruków biletów z kas fiskalnych za okres od 1 stycznia do 1 kwietnia 2017 r. w celu potwierdzenia prawidłowości pobierania opłat i wykonywania kursów. Przewoźnik odmówił przedłożenia ww. kopii wydruków. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2017 r. organ wezwał więc przedsiębiorcę do ich przedłożenia w zakreślonym terminie, pouczając, że niewykonanie tego żądania spowoduje wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. W odpowiedzi przewoźnik stwierdził, że nie może udostępnić biletów, ponieważ ma obowiązek przechowywać je przez określony czas i udostępniać na żądanie Urzędu Skarbowego. Wyjaśnił, że kopie wydruków z kas fiskalnych są sporządzane w jednym egzemplarzu i nie ma możliwości ich powtórnego wydrukowania.
Na podstawie informacji z Inspekcji Transportu Drogowego ustalono, że na Z. P. nakładane były kary pieniężne za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, polegające na zmianie trasy przejazdu i wykonywaniu kursu niezgodnie z zatwierdzonym rozkładem jazdy, skrócenie dziennego czasu odpoczynku kierowcy oraz niezgłoszenie w terminie zmiany danych organowi, który udzielił zezwolenia.
W dniu 30 maja 2017 r. wpłynęła do Starostwa skarga przewoźnika T. K. na podstawianie przez Z. P. autobusów na przystanku w S. 20 minut przed planowym odjazdem, przez co zabiera pasażerów innym przewoźnikom. W dniu 6 czerwca 2017 r. pracownicy Starostwa przeprowadzili kontrolę z obserwacji na przystanku w S. przy ul. D. Jedynie w przypadku firmy Z. P. stwierdzono uchybienie polegające na niewykonaniu kursu z godz. 13:05. Stwierdzono również, że przewoźnik ten podjeżdża na przystanek około 20 minut przed planową godziną odjazdu zabierając pasażerów innym przewoźnikom i blokując przystanek.
W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 19 czerwca 2017 r., powołując w podstawie prawnej art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ("utd").
W odwołaniu Z. P. zarzucił powyższej decyzji naruszenie: art. 90 utd poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 2 utd; art. 24 ust. 4 pkt 2 utd; art. 7, art. 7a § 1, art. 7b w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa; art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 3 Kpa.
Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że Z. P. wielokrotnie naruszył warunki określone w zezwoleniu nr [...], tj. nie wykonywał kursów z godz. 13:05 i 14:05, które znajdują się w zatwierdzonym rozkładzie jazdy, natomiast wykonywał samowolnie kurs o godz. 13:54, którego nie ma w zatwierdzonym rozkładzie jazdy. Stwierdzono też, że na przystankach i w autobusach widnieją rozkłady jazdy z wykreślonymi godzinami odjazdów 13:05 i 14:05 oraz wpisaną godziną 13:54, co wskazuje na posługiwanie się przez przewoźnika niezatwierdzonym przez Starostę rozkładem jazdy. Przepis art. 24 ust. 4 pkt 2 utd nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania administracyjnego. W razie stwierdzenia naruszenia warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane, jego cofnięcie jest obligatoryjne.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że art. 24 ust. 4 pkt 2 utd stanowi wystarczającą podstawę prawną do cofnięcia zezwolenia. Przedsiębiorca był wielokrotnie wzywany do usunięcia naruszeń, a ostrzeżenie zostało zakomunikowane jemu i innym przewoźnikom podczas rozprawy administracyjnej w dniu 14 lutego 2017 r. Kontrole wykazały, że wszyscy przewoźnicy oprócz Z. P. usunęli wykazane naruszenia w wykonywaniu przewozu osób. Ponadto, organ I instancji informował stronę o braku podstaw prawnych do zawieszenia kursów pod rygorem cofnięcia zezwolenia. Ponownie o możliwości cofnięcia zezwolenia przewoźnik został ostrzeżony w wezwaniu do przedłożenia wydruków z kas fiskalnych. Wnioski strony o zmianę zezwoleń nr [...] i 242 zostały rozpatrzone przez Starostę odmownie, decyzjami z dnia odpowiednio 11 kwietnia 2017 r. i 18 kwietnia 2017 r. Kolegium utrzymało te rozstrzygnięcia decyzjami z dnia 12 czerwca 2017 r. i 19 czerwca 2017 r.
Zdaniem organu okoliczność, że na przewoźnika nałożone zostały kary pieniężne za nieprzestrzeganie warunków zezwolenia, potwierdza, iż nie respektuje on przepisów prawa i warunków udzielonego zezwolenia. Przywołując wyroki NSA w sprawach II GSK 78/08 oraz I OSK 203/05 wskazano, że nałożenie kary pieniężnej nie jest etapem obligatoryjnym przed cofnięciem zezwolenia, ani przed tym cofnięciem nie chroni.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Z. P. zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:
- 1) prawa materialnego, tj. art. 90 w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 2 utd poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewezwaniu przewoźnika do usunięcia naruszeń i niewyznaczeniu terminu do usunięcia naruszeń;
- 2) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. a § 1, art. 7b w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez pobieżne i w sposób wybiórczy przeprowadzenie postepowania dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów odwołania, wadliwą ocenę dowodów skutkującą błędnym ustaleniem, że skarżący był wielokrotnie wzywany do usunięcia naruszeń i ostrzegany o możliwości cofnięcia zezwolenia, w sytuacji gdy nigdy na piśmie nie został wezwany do usunięcia naruszeń;
- 3) przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 i art. 11 Kpa poprzez niezastosowanie zasady proporcjonalności, bezstronności, równego traktowania oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, skutkujące utrzymaniem decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy skarżący nie został wezwany na piśmie do usunięcia naruszeń w trybie art. 90 utd.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów.
W uzasadnieniu podniesiono, że wezwanie na piśmie do usunięcia naruszeń stanowi obowiązek organu poprzedzający cofnięcie zezwolenia. Wskazano, że przepis art. 90 utd stanowi uzupełnienie regulacji z art. 24 ust 4 pkt 2 utd. W tym kontekście skarżący przywołał wyrok NSA w sprawie II GSK 312/08. Jego zdaniem ostrzeżenie przewoźników na rozprawie administracyjnej miało charakter ogólnego ostrzeżenia prewencyjnego wszystkich przewoźników, a nie pierwszego wezwania do usunięcia naruszeń i ostrzeżenia o możliwości cofnięcia zezwolenia.
Dalej skarżący podniósł, że Starosta stwierdzając brak podstaw prawnych do zawieszenia kursów poinformował go, że w przypadku niewykonywania przedmiotowych kursów zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...], nie zaś, jak twierdzi Kolegium, że został pouczony o braku podstaw prawnych do zawieszenia kursów pod rygorem cofnięcia zezwolenia. Nie jest też prawdą, że w wezwaniu do przedłożenia wydruków z kas fiskalnych skarżący został ponownie ostrzeżony o możliwości cofnięcia zezwolenia. Został bowiem pouczony, że nieprzedłożenie ww. wydruków spowoduje wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia.
Dodatkowo skarżący podniósł, że wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Ke 211/16, WSA w Kielcach uchylił decyzję Kolegium z dnia 12 stycznia 2016 r. oraz decyzję organu I instancji z dnia 3 listopada 2015 r. o odmowie zmiany rozkładu jazdy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2018 r. skarżący opisał swoje problemy związane z funkcjonowaniem na obsługiwanych przez niego liniach komunikacyjnych konkurencji, podkreślając utratę rentowności połączeń. Zdaniem skarżącego działania Starosty zmierzały jedynie do wyeliminowania go z kręgu przewoźników, poprzez nakładanie kar i zmuszanie do obsługiwania nierentownych kursów. Skarżący wyjaśnił, że z chwilą udzielenia zezwolenia firmie "T.", wykonywanie przez niego spornych kursów stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak pasażerów.
Skarżący określił jako niewykonalne wydanie kopii wydruków z kas fiskalnych, ponieważ kopie biletów mają postać rolki o długości 30 m i nie sposób na ich podstawie sporządzić kserokopii. Podniósł, że inspektorzy Starostwa mieli możliwość sprawdzenia biletów pasażerów podczas kontroli, ale poprzestali na zakupieniu biletów na danej trasie.
Na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. skarżący oświadczył, że wykonuje kursy zgodnie z obowiązującym go rozkładem jazdy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).
Kwestię wydawania i cofania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.), dalej "utd." Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia wydanego w zależności od zasięgu tych przewozów przez jeden z wymienionych w lit. a-g organów. Stosownie do art. 20 utd, w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów;
- 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;
- 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a utd).
Zasady jakim podlegają przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym, wymienione są w art. 18b ust. 1 pkt 1-7 utd. Zasadą jest m.in. wykonywanie przewozów zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu (pkt 7). W myśl art. 18b ust. 2 pkt 5 utd, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (pkt 5). Obowiązkiem uprawnionego do wykonywania przewozów jest przestrzeganie obowiązków nałożonych na niego w ustawie (m.in. art. 18b ust. 1 i 2 utd) oraz w zezwoleniu, którego integralną częścią jest rozkład jazdy. Jedynym odstępstwem od obowiązku stosowania warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych jest przypadek wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awaria sieci, roboty drogowe lub blokady drogowe (art. 20a ust. 1 utd). Zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 2 utd, zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący przewoźnik nie realizuje rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia Starosty z dnia 7 listopada 2014 r. nr [...]. Mianowicie, nie wykonuje kursów z zatwierdzonego rozkładu jazdy z przystanku S. ul. D. z godz. 13:05 i 14:05, natomiast wykonuje nieistniejący w zatwierdzonym rozkładzie jazdy kurs z godz. 13:54. Potwierdzają to kontrole przeprowadzone w lutym i marcu 2017 r., a nadto dokumentacja fotograficzna, z której wynika, że na słupach przystankowych i w autobusach wykreślono kursy z godz. 13:05 i 14:05, a dodano kurs z godz. 13:54.
Dodatkowo kontrole przeprowadzone w marcu 2017 r. na potrzeby analizy sytuacji rynkowej wykazały, że przewoźnik nie wykonuje kursów z godz. 11:00 z przystanków w S. i J.. Kontrola przeprowadzona w dniu 6 czerwca 2017 r. wykazała, że skarżący ponownie nie wykonał kursu z godz. 13:05. Okoliczności tych nie kwestionuje też sam skarżący. Niewykonywanie kursów tłumaczy nierentownością połączeń spowodowaną działalnością konkurencyjnych przewoźników.
Imperatywne sformułowanie w art. 24 ust. 4 utd nakazu cofnięcia zezwolenia ("cofa się") oznacza, że z woli ustawodawcy właściwe organy zostały pozbawione jakiejkolwiek swobody w tym zakresie. Cofnięcie zezwolenia powinno być orzeczone (a nie "może być orzeczone"), w razie ujawnienia faktu naruszenia lub zmiany (przez przewoźnika) jakichkolwiek warunków, na jakich zezwolenie zostało udzielone lub określonych w tymże zezwoleniu. Rozstrzygnięcie prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie art. 24 ust. 4 pkt 2 utd uzależnione jest więc od przesądzenia, czy doszło do naruszenia lub zmiany przez przewoźnika warunków udzielonego mu wcześniej zezwolenia.
W ocenie Sądu ustalenia organu zostały dokonane właściwie, w oparciu o prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który potwierdza, że przewoźnik dopuścił się wielokrotnego naruszenia warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (art. 18b ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 5 utd). Do dnia wydania decyzji przez organ I instancji przewoźnik nie zaprzestał naruszeń, a jego wnioski o zmianę zezwolenia okazały się nieskuteczne. Istotnie, wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Ke 211/16, WSA w Kielcach uchylił decyzję Kolegium i decyzję organu I instancji o odmowie zmiany zezwolenia nr [...], wskazując w uzasadnieniu wadliwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Skarga przewoźnika na decyzję Kolegium z dnia 12 czerwca 2017 r., utrzymującą decyzję Starosty o odmowie zmiany ww. zezwolenia, wydaną w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, została jednak prawomocnie oddalona przez tut.
Sąd wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., sygn. II SA/Ke 494/17. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono zaś, że organy dokonały kompleksowej oceny przesłanek odmowy zmiany zezwolenia odnosząc się do kwestii zagrożenia dla już istniejącej linii regularnej oraz nieprzestrzegania przez skarżącego warunków określonych w posiadanym zezwoleniu, przy uwzględnieniu szczegółowo omówionych zagadnień dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym i interesów podróżnych.
W konsekwencji organ trafnie stwierdził naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane (art. 24 ust. 4 pkt 2 utd). Trudna sytuacja skarżącego, tj. problemy z utrzymaniem rentowności połączeń, nie może niwelować skutków związanych ze stwierdzonymi naruszeniami, będącymi podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Cofnięcie zezwolenia ma charakter obligatoryjny, a stanowisko przeciwne byłoby akceptacją dowolności i chaosu na drodze, co nie może być akceptowane (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. II GSK 78/08).
W toku postępowania przewoźnik wystąpił o "zawieszenie" nierealizowanych kursów. Obowiązujące przepisy nie przewidują jednak takiej instytucji, o czym organ prawidłowo poinformował stronę. W niniejszej sprawie rozstrzygające znaczenie ma okoliczność, że skarżący legitymuje się zezwoleniem, którego nie realizuje. W ocenie Sądu, organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły postępowanie dowodowe służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.
Chybiony jest zarzut naruszenia w niniejszej sprawie przez organy art. 90 utd. Przepis ten stanowi, że w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, organ ten:
- 1) wzywa przedsiębiorcę do spełnienia tych wymogów w wyznaczonym terminie;
- 2) zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;
- 3) cofa licencję wspólnotową, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 lub art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009;
- 4) cofa licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, lub zezwolenie, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 15 i art. 24 ust. 4-6.
Hipoteza tego przepisu odnosi się więc do zupełnie innego stanu faktycznego niż zaistniały w rozpoznawanej sprawie. Mianowicie, ma on zastosowanie do sytuacji stwierdzenia – w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia – niespełniania przez przedsiębiorcę "wymogów będących podstawą wydania tych dokumentów". Nie chodzi tu więc wcale o konsekwencje naruszenia (bądź zmiany) warunków zezwolenia, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, lecz o niespełnianie wymogów, od których zależy w ogóle możliwość wydania zezwolenia. W konsekwencji, w niniejszej sprawie organy nie były zobowiązane do "pisemnego ostrzeżenia" strony, jak to sformułowano w skardze (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. III SA/Wr 834/14).
Uboczne należy wskazać, że przewoźnik był już wcześniej karany za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków zezwolenia, a w piśmie informującym o braku podstaw do zawieszenia kursów z 13 marca 2017 r. ostrzeżony został o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia, w przypadku niewykonywania kursów, o których zawieszenie wnioskował. Ostrzeżenia te nie zdyscyplinowały jednak przewoźnika do poprawy i wykonywania przewozów zgodnie z posiadanym zezwoleniem.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.