Uzasadnienie
A. G. i T. G. w piśmie z 29 października 2015 r. wnieśli o zwolnienie ich od wpisu sądowego w wysokości 500 zł od skargi na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego.
Ze względu na to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, skarżący zostali wezwani do wypełnienia oraz nadesłania stosownego formularza w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że T. G. odebrał wezwanie do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy 23 listopada 2015 r. Natomiast A. G. nie podjęła adresowanej do niej przesyłki, pomimo dwukrotnego awizowania jej 6 i 16 listopada 2015 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zarządził uznanie wezwania za doręczone z dniem 20 listopada 2015 r. w trybie art. 73 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi w mieszkaniu lub miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Wyznaczony 7-dniowy termin upłynął dla A. G. 27 listopada 2015 r., a dla T. G. w dniu 30 listopada 2015 r. Oboje skarżący nie wykonali nałożonego przez Sąd obowiązku i nie złożyli wypełnionych urzędowych formularzy PPF.
Zarządzeniem z 14 grudnia 2015 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania przez referendarza sądowego. Sprzeciw od tego zarządzenia wniósł T. G. podnosząc, że w sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia od opłaty sądowej od skargi, w związku z czym wniósł o przyznanie mu prawa pomocy.
Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, tj. między innymi od zarządzeń o pozostawieniu wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Jak wynika z akt sprawy, składający sprzeciw T. G., mimo prawidłowego pouczenia i wezwania go do uzupełnienia i nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który został mu również przesłany, w zakreślonym 7-dniowym terminie formularza takiego nie złożył. Nie dołączył go również do sprzeciwu, ani też nie wskazał w nim jakichkolwiek okoliczności dotyczących wskazanej przyczyny pozostawienia jego wniosku o przyznanie pomocy bez rozpoznania. Dlatego należy uznać, że wydając zarządzenie z 14 grudnia 2015 r. referendarz prawidłowo pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty w piśmie T. G. z 29 października 2015 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza z dnia 14 grudnia 2015 r. Z uwagi przy tym na zaskarżenie tego zarządzenia sprzeciwem jedynie przez T. G., rozstrzygnięcie Sądu dotyczy jedynie tej części zarządzenie referendarza, która pozostawiała bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez T. G. Zarządzenie referendarza orzekające o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy uprawomocniło się bowiem na skutek nie złożenia przez nią sprzeciwu od tego zarządzenia.