Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 16.04.2012r. E. sp. z o.o. skierował do Dyrektora Izby Celnej wniosek o przedłużenie udzielonego tej spółce (zwanej dalej E.) zezwolenia z dnia 24.04.2006r. ze zmianami na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] – na podstawie art. 36 ust. 3 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29.07.1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r. nr 4, poz. 27 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o przedłużenie zezwolenia na kolejne 6 lat został złożony po upływie 6 – miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 36 ust. 4 ww. ustawy z uwagi na obecne powzięcie wiedzy o toczącym się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości postępowaniu wywołanym pytaniem prejudycjalnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, dotyczącym zgodności z prawem przepisu art. 138 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), zabraniającego przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wnioskodawcy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, powołując się w tym zakresie na ww. art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W uzasadnieniu wskazano, że udzielone E. na okres 6 lat zezwolenie z dnia 24.04.2006r. wygasło z dniem 24.04.2012r. – z mocy prawa. Jakkolwiek przepis art. 36 ust. 3 poprzedniej ustawy z 1992r. o grach i zakładach wzajemnych przewidywał możliwość wystąpienia o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach na okres kolejnych 6 lat, to na podstawie art. 144 obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych pierwsza z wymienionych ustaw przestała obowiązywać. W rezultacie w niniejszej sprawie, zdaniem organu, brak jest podstaw do zastosowania powoływanych przez wnioskodawcę regulacji ustawy z 1992r. o grach i zakładach wzajemnych.
Wynika to z zasady praworządności, zgodnie z którą organy są zobowiązane orzekać na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że art. 36 ust. 4 ustawy z 1992r. jednoznacznie wskazywał termin złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia – nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu. Tymczasem w niniejszej sprawie E. przedmiotowy wniosek złożyła dopiero na 6 dni przed wygaśnięciem zezwolenia, tj. w dniu 18.04.2012r.
W odwołaniu od ww. decyzji E., powołując się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.07.2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, zarzuciła organowi nieprawidłowe zastosowanie art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.
Dyrektor Izby Celnej, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, podzielił w całości powołane wyżej rozważania. W tym zakresie podkreślono ponownie, że obowiązująca od dnia 1.01.2010r. ustawa o grach hazardowych, jednoznacznie wskazuje w art. 138 ust. 1 tryb postępowania dotyczący przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych, stanowiąc, iż zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy nie mogą być przedłużane. Odnosząc się do zarzutu odwołania w kontekście ww. orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej organ – przytaczając obszerne uzasadnienie swojego stanowiska – wskazał, że art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE z dnia 22.06.1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego. W rezultacie treść tego przepisu nie podlegała notyfikacji, a w konsekwencji powoływane przez stronę orzeczenie nie ma wpływu na treść zakwestionowanej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. zarzuciła decyzji z dnia 31.10.2012r. naruszenie przepisów prawa materialnego, skutkujące pozbawieniem jej nabytych słusznie praw. Zdaniem skarżącej z uwagi na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.07.2012r. brak podstaw do stosowania w jej sprawie przepisów przewidujących odmowę przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności wymienionych w zaskarżonej decyzji. Przepisy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych stanowią bowiem "regulacje techniczne" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, a projekt ustawy hazardowej nie został w wymagany sposób notyfikowany Komisji Europejskiej przed jej uchwaleniem – w ramach kontroli prewencyjnej dokonanej na podstawie tej dyrektywy. E. podniosła, że dla wydania nowego zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych lub przedłużenia już udzielonego zezwolenia przeszkodą jest nie tylko zakaz z art. 129 ust. 2 i z art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych – gdyż pomimo uznania tych przepisów za "bezskuteczne" w dalszym ciągu na podstawie pozostałych przepisów ustawy o grach hazardowych należałoby wydać decyzję umarzającą postępowania – a więc o tożsamej treści, jak przy zastosowaniu ww. przepisów "zakazujących".
Strona wyraziła przy tym pogląd, że samo odstąpienie od stosowania tych przepisów nie zmieni jej sytuacji prawnej wobec braku w ustawie o grach hazardowych odpowiednich przepisów prawa materialnego mogących stanowić podstawę do wydania decyzji pozytywnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji – pomimo jej błędnego uzasadnienia – odpowiada bowiem przepisom prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej, utrzymująca w mocy decyzję tego organu o odmowie przedłużenia E. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. U podstaw podjętych rozstrzygnięć legło stwierdzenie przez Dyrektora Izby Celnej, że wobec treści art. 138 ust. 1 obowiązującej od dnia 1.01.2010r. ustawy o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), udzielone przed dniem wejścia w życie tej ustawy zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych nie mogą być przedłużane.
Z tak przedstawionym uzasadnieniem wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji nie sposób się zgodzić – pomimo, że nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość podjętych rozstrzygnięć, stanowiących ich część dyspozytywną. Należy przy tym zwrócić uwagę, że jakkolwiek Dyrektor Izby Celnej poruszył kwestie związane z uchybieniem przez skarżącą spółkę terminowi do złożenia wniosku o przedłużenie udzielonego jej w dniu 24.04.2006r. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, to rozważania te – z uwagi na zasadnicze przyjęcie opisanej w poprzednim akapicie koncepcji – miały wyłącznie charakter uboczny, zwłaszcza jeśli zważy się na użyte w tym zakresie przez organ sformułowanie "niezależnie od powyższego".
W tym miejscu należy zauważyć, że wbrew lansowanej przez organ tezie – pomimo iż zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych ustawa z dnia 29.07.1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r. nr 4, poz. 27 ze zm.) straciła moc (od dnia 1.01.2010r.) – nie oznacza to, że jej przepisy nie znajdują obecnie zastosowania. Jak wynika bowiem z art. 129 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Ze względu na powyższe, do złożonego przez E. wniosku o przedłużenie udzielonego tej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego z dnia 24.04.2006r. zastosowanie znajduje art. 36 poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udziela się na okres 6 lat (ust. 1). Podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat (ust. 3). Wniosek o przedłużenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu (ust. 4).
Tymczasem w niniejszej sprawie wniosek o przedłużenie ww. zezwolenia z dnia 24.04.2006r. E. złożyła dopiero w dniu 16.04.2012r. – a zatem jeszcze w okresie ważności tego zezwolenia (do dnia 24.04.2012r.), ale już po upływie 6 – miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 29.07.1992r. o grach i zakładach wzajemnych – który minął w dniu 24.10.2011r. W tym miejscu ponownie podkreślić trzeba, że powołana regulacja poprzednio obowiązującej ustawy znajduje zastosowanie w stosunku do przedmiotowego wniosku z uwagi na treść cyt. przepisu intertemporalnego art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.
Ze względu na zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny podstawą prawną kwestionowanych przez skarżącą decyzji nie mógł być przepis art. 138 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych, który zawiera generalny zakaz przedłużania zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy. Jak już wykazano powyżej E. złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z uchybieniem przepisu art. 36 ust. 4 poprzedniej ustawy o grach i zakładach wzajemnych (okoliczność niesporna) – wobec czego tylko i wyłącznie z tej przyczyny należało odmówić skarżącej przedłużenia udzielonego zezwolenia – z jednoczesnym powołaniem się na ten przepis. Tak złożony wniosek był zatem spóźniony z mocy uregulowań poprzednio obowiązującej ustawy, określającej szczegółowo warunki jego złożenia – wobec czego nie zachodziła potrzeba, aby przy orzekaniu o odmowie przedłużenia udzielonego zezwolenia "przechodzić" na stosowanie art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.
W rezultacie nie może odnieść skutku argumentacja podniesiona w skardze, sprowadzająca się do kwestionowania stosowania przez organ tego przepisu w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.07.2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, w którym wskazano na konieczność notyfikowania przepisów technicznych Komisji Europejskiej. Tymczasem – wobec przedstawionych powyżej rozważań – w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania żaden z przepisów ustawy o grach hazardowych będących przedmiotem rozważań Trybunału w tej sprawie – w szczególności art. 138. Podkreślić przy tym trzeba, że w powyższe orzeczenie w żaden sposób nie dotyczy przepisu intertemporalnego art. 129 ustawy o grach hazardowych, jako że w skierowanym pytaniu prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie zgłosił wątpliwości co do tej regulacji.
Końcowo wyjaśnić trzeba, że naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 210 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749), ustanawiającego wymogi dla uzasadnienia prawnego decyzji, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy – zwłaszcza, jeśli zważy się na uboczne powołanie przez Dyrektora Izby Celnej kwestii związanych z uchybieniem przez skarżącą spółkę terminu określonego w art. 36 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W konsekwencji brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.