Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] o wymierzeniu [...] kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gry poza kasynem gry na automacie [..].
Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła [...], domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała na realne niebezpieczeństwo związane z narażeniem Spółki na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2014r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie – do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt P 4/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny cyt. przepis swoją treścią obejmuje nie tylko zaskarżone do sądu rozstrzygnięcia organu, ale również decyzję I instancji, jak i akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (vide komentarz do art. 61, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek [w]: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2009, str. 208). Podkreślić przy tym trzeba, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy.
Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W niniejszej sprawie treść wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Kielcach (utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł) sprowadza się jedynie do powtórzenia treści cyt. art. 61 § 3 ustawy. Tym samym przedmiotowy wniosek nie zawiera uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek wskazanych w tym przepisie, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie przywołano żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w istocie nie wskazała jaka to będzie szkoda i jakie będą jej rozmiary. Tymczasem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Brak wskazania przez skarżącą jakichkolwiek argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd decyzji Dyrektora Izby Celnej uniemożliwia uwzględnienie wniosku.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy P.p.s.a.