Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], znak: [...] (sprostowanym postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r.) Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku W. S. z dnia 9 maja 2019 r. o zarejestrowanie z dniem 9 maja 2019 r. jako osoba poszukująca pracy.
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 9 maja 2019 r. skarżący złożył do organu pierwszej instancji wniosek o zarejestrowanie go jako osoby poszukującej pracy z dniem 9 maja 2019 r. Pismem z dnia 10 maja 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę, że posiada on ww. status od dnia 27 marca 2019 r.
W dniu 21 czerwca 2019 r. skarżący wniósł do Wojewody ponaglenie w sprawie rozpoznania ww. wniosku. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 16 lipca 2019 r. stwierdził, że organ pierwszej instancji dopuścił się bezczynności polegającej na niezałatwieniu wniosku strony w sposób prawidłowy tj. poprzez wydanie decyzji lub, jeśli nie ma ku temu podstaw, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a.
W wyniku powyższego organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania z ww. wniosku skarżącego, uzasadniając, że decyzją tego organu z dnia 9 maja 2019 r. został on uznany za osobę poszukującą pracy od dnia 27 marca 2019 r., a zatem w dniu składania wniosku posiadał on status osoby poszukującej pracy i tym samym nie może zostać wydana ponowna decyzja o uznaniu skarżącego za poszukującego pracy.
Po rozpoznaniu odwołania, organ drugiej instancji stwierdził, że w dniu złożenia wniosku 9 maja 2019 r. skarżący posiadał status osoby poszukującej pracy od dnia 27 marca 2019 r. nadany decyzją z dnia 9 maja 2019 r., a zatem zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania i nie ma podstaw do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji.
W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W. S. podniósł, że decyzje zalegały u Wojewody 2 lata, zanim zostały do niego wysłane. Zarzucił, że jest "nękany i szykanowany" przez organy obu instancji. Zdaniem skarżącego, brak jest podstaw prawnych do odmowy jego rejestracji jako osoby poszukującej pracy w terminie wskazanym przez niego we wniosku, jak i jego wyrejestrowania w dowolnym terminie, o który zawnioskuje. Wniósł o wyrażenie przez Sąd stanowiska, czy po wyrejestrowaniu we wtorek albo w środę można zostać zarejestrowanym w czwartek.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia i stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ dodał, że decyzja przyznająca skarżącemu status poszukującego pracy od dnia 27 marca 2019 r. została skutecznie doręczona stronie w dniu 13 maja 2019 r. i jest prawomocna. Skarżący posiadał ten status do dnia 6 czerwca 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Jednocześnie, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowana sprawa została na tej podstawie rozpoznana w trybie uproszczonym.
Podstawę prawną kontrolowanego w tej sprawie postanowienia Wojewody, jak i postanowienia organu pierwszej instancji, był art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a."), zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Zatem organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn.
W niniejszej sprawie podstawą odmowy wszczęcia postępowania o zarejestrowanie W. S. jako osoby poszukującej pracy z dniem 9 maja 2019 r. była niemożność wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn". Wskazać należy, że przesłanka z "innych uzasadnionych przyczyn" nie została skonkretyzowana w k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte jest natomiast, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że zadaniem organu administracji na ww. etapie jest wyłącznie zbadanie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012r. sygn. akt II GSK 347/11, Lex nr 1219023, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OKS 1872/16, niepublikowane).
Jak wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych postanowień organy obu instancji orzekające w tej sprawie, w dniu 9 maja 2019 r., a więc w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o zarejestrowanie go jako osoby poszukującej pracy, wydana została przez Prezydenta Miasta.decyzja znak: [...] Decyzją tą orzeczono o uznaniu W. S. z dniem 27 marca 2019 r. za osobę poszukującą pracy. Decyzja została skutecznie w dniu 13 maja 2019 r. doręczona skarżącemu. Strona nie złożyła odwołania, więc decyzja stała się prawomocna. Zatem na dzień 9 maja 2019 r. W. S. posiadał status osoby poszukującej pracy. Status ten utracił w dniu 6 czerwca 2019 r. (jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę).
Powyższe okoliczności – istotne z punktu widzenia prawidłowości dalszych czynności procesowych podjętych w przedmiocie wniosku W. S. z dnia 9 maja 2019 r. - były zatem znane organowi pierwszej instancji w dniu wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania tj. w dniu 20 sierpnia 2019 r.
Podsumowując, w dniu 9 maja 2019 r. skarżący zawnioskował o przeprowadzenie postępowania zmierzającego do uzyskania statusu osoby poszukującej pracy, który w tej dacie posiadał. Słusznie więc organy obu instancji uznały, że brak było przedmiotu postępowania i materialnoprawnych podstaw do ponownego orzekania o uprawnieniu, które stronie już zostało przyznane na mocy prawomocnej decyzji administracyjnej.
Podzielić należy także stanowisko organów co do tego, że w niniejszym przypadku zachodziła "inna uzasadniona przyczyna", o której mowa w art. 61a §1 k.p.a., więc zasadną była odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o zarejestrowanie skarżącego z dniem 9 maja 2019 r. Ponadto ponowne rozpoznanie i merytoryczne orzeczenie w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją pociągałoby za sobą sankcję nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - co przesądza o konieczności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
Zarzut skargi, że zaskarżone postanowienie Wojewody zostało doręczone skarżącemu po dwóch latach od jej wydania, nie zasługiwał na uwzględnienie, skoro postanowienie to - jak wynika z akt sprawy - wydane zostało dnia 2 października 2019 r., a organ mylnie wskazał jako rok jego wydania 2017 r. Organ odwoławczy w dniu 6 listopada 2019 r. wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki w dacie zaskarżonego postanowienia.
Z kolei fakt prowadzenia licznych postępowań i podejmowanych przez organy administracji rozstrzygnięć w sprawach W. S. jest pochodną wielu składanych przez skarżącego wniosków o zarejestrowanie i wyrejestrowanie. Sądowi z urzędu jest wiadome, że na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. w sprawie II SA/Ke 858/19 skarżący przyznał, że po to złożył przykładowo w maju 9 wniosków: część o zarejestrowanie, a część o wyrejestrowanie jako osoby poszukującej pracy, aby był dowód na fakt, "że był w częstym kontakcie z urzędem pracy, gdyż dwa lata temu sąd mu zarzucił, że nie był w kontakcie z urzędem pracy". To dowodzi, że faktycznie nie zmierzał on do uzyskania statusu osoby poszukującej pracy, który to status już mu w dniu 9 maja 2019 r. przysługiwał, ani też nie chciał tego statusu utracić, a jedynie miał na celu wykazanie, że pozostaje w kontakcie z urzędem pracy. Tym bardziej potwierdza to prawidłowość stanowiska organu, który odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art.151 p.p.s.a.