Uzasadnienie
J. Ł. złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Skarżący zarabia na podstawie umowy o pracę 2460 zł, a jego żona pobiera wynagrodzenie za pracę w wysokości 1469 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz działki rolnej o powierzchni 1,46 ha (grunty V i VI klasy). Skarżący podał następujące wydatki miesięcznie: 560 zł spłata raty pożyczki w banku, 830 zł tytułem czynszu za mieszkanie, 100 zł za energie, koszty dojazdu do pracy – 500zł. Wnioskodawca oświadczył, że żona pracuje od września, wcześniej on sam utrzymywał rodzinę i obecnie regulują zaległości w płatnościach.
Prawomocnym postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 14 grudnia 2015 r. zwolniono skarżącego jedynie od wpisu sądowego od skargi i oddalono wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. Ł..
W dniu 18 kwietnia 2016 r. skarżący złożył kolejny formularz PPF wnosząc o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, podając te sam dane, co poprzednio i oświadczając, że ustanowienie radcy prawnego z wyboru przekracza jego możliwości finansowe. Tego samego dnia adwokat M. W. – pełnomocnik z wyboru J. Ł. złożył do sądu 2 egz. skargi kasacyjnej wraz z pełnomocnictwem udzielonym przez skarżącego.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa osoba dochodząca swych roszczeń przed sądem. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę.
W rozpoznawanej sprawie kolejny wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu złożony przez skarżącego podlega oddaleniu. Kwestia ta została już bowiem rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 14 grudnia 2015 r., którym oddalono wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskodawcy nie zmieniła się. Skarżący osiągając wraz z żoną stałe dochody miał możliwość zaplanować swoje wydatki związane z udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego.
Ponadto skarżący jest już reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – adwokata M.W., któremu udzielił w dniu 1 kwietnia 2016r. pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej i reprezentowania w sprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Okoliczność ta pozostaje w sprzeczności z zawartym we wniosku o prawo pomocy stwierdzeniem, iż ustanowienie pełnomocnika z wyboru przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy. Brak jest więc podstaw do zmiany prawomocnego rozstrzygnięcia Referendarza sądowego w zakresie odmowy ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.