Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 945/14

Uzasadnienie

A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Skarżąca zarzuciła, że postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazała, że twierdzenia organu nie znajdują odzwierciedlenia w dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, a ponadto nie pouczono jej o sposobie i terminie zaskarżenia postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kilcach wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 kpa. Postanowieniem tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione zażalenie A. S. na niezałatwienie przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w terminie sprawy dotyczącej wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą.

Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "kpa" ma formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 kpa). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym.

Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji - art. 52 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 kwietnia 2012 r., I OSK 872/12, z dnia 10 sierpnia 2011 r., I OSK 1356/11, dostępne w bazie orzecznictwa na stronie internetowej https://nsa.gov.pl).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast niezależnie od stanowiska zajętego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, A. S. może wnieść skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Kielcah i w sądowym postępowaniu podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę A. S. jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.