Uzasadnienie
M. P. złożyła formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W złożonym formularzu wnioskodawczyni podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z bym mężem i dorosłą córką. Skarżąca nie wykazała innego majątku oprócz domu wielkości 230 m² na działce przy ul. [...] w K. Wnioskodawczyni jest radcą prawnym, na podstawie zlecenia stałego zarabia miesięcznie 3000 zł plus 23% VAT. Córka studiuje w [...], otrzymuje stypendium w wysokości 450 zł miesięcznie. Skarżąca oświadczyła, że wspomaga córkę kwotą 1000 zł miesięcznie, ponadto sama opłaca ZUS, ponosi koszty mediów w budynku w którym mieszka. Były mąż zbankrutował, jest bezrobotnym i według oświadczenia wnioskodawczyni, pozostaje na jej utrzymaniu.
Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 3.II.2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy – w terminie 7 dni - przez złożenie dodatkowego oświadczenia, zawierającego dane dotyczące miesięcznych wydatków na jedzenie, opłaty za media w budynku (gaz, energię elektryczną, wodę, śmieci itp.) i inne niezbędne koszty jej gospodarstwa domowego oraz przedłożenie wyroku orzekającego jej rozwód z G.L., wyciągów z jej rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, zeznania podatkowego za rok 2013, udokumentowanie przychodów, kosztów i dochodów z prowadzonej przez nią działalności w roku 2014, w tym również z zakresu najmu lokali w budynku przy ul. [...] w K..
Wyznaczony 7-dniowy termin upłynął w dniu 27.II.2015 r. Wnioskodawczyni nie złożyła żadnych wyjaśnień i nie nadesłała żadnych dodatkowych dokumentów.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa osoba dochodząca swych roszczeń przed sądem. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a" przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega oddaleniu. Wnioskodawczyni nie wykazała w sposób przekonujący, że nie stać jej na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze względu na to, że oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest ogólnikowe i niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, Referendarz sądowy wezwał skarżącą do nadesłania wyjaśnień i dokumentów źródłowych dotyczące jego stanu majątkowego, dochodów i wydatków (art. 255 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze dotyczącej tego zagadnienia przyjęty został pogląd, że niedopełnienie, nawet w części, obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31.I.2013 r.,sygn. akt I OZ 51/13, LEX nr 1273885).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Referendarza sądowego, uniemożliwiając tym samym dokonanie wszechstronnej i właściwej oceny jej sytuacji finansowej. Brak właściwego wykonania wezwania Referendarza sądowego skutkować musiał odmową przyznania prawa pomocy, wobec niewykazania, że w sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy również pamiętać, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W przedstawionej sprawie Referendarz sądowy nie mógł dokonać takiej oceny, gdyż nie posiadał wystarczających informacji i dokumentów potwierdzających trudną sytuację finansową skarżącej.
Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie mógł więc zostać uwzględniony.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.