Uzasadnienie
W. L. złożyła w dniu 25.III.2013 r. na formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
W złożonym formularzu wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 3300zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką wymagającego remontu domu wielkości 120 m² na działce przy ul. M. w S. oraz użytkuje na podstawie umowy najmu mieszkanie wielkości 49 m². Nie posiada innego majątku ani oszczędności. Skarżąca oświadczyła, że miesięcznie wydaje: 450 zł na leczenie, 700 zł na czynsz i inne opłaty związane z mieszkaniem, 280 zł na środki higieny, obuwie, odzież, 710 zł na wyżywienie, 200 zł na dojazdy do pracy, 120 zł na Internet i telewizję kablową.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną skarżącej, w tym osiągany dochód i wysokie koszty leczenia, a także okoliczność, że W. L. w ciągu ostatniego miesiąca była dwukrotnie zobowiązana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł w sprawach sygn. akt II SA/Ke 325/12 i II SA/Ke 410/12, uznano, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Zatem jej wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi. Rozstrzygnięcie to umożliwi rozpoznanie skargi W. L. przez wojewódzki sąd administracyjny.
Ponadto, uznano, że skarżąca przy racjonalnym gospodarowaniu stałym dochodem ma możliwość zgromadzenia środków finansowych na poniesienie innych ewentualnych kosztów sądowych na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, które jednorazowo nie przekroczą kwoty 100 zł (w wypadku oddalenia skargi opłata kancelaryjna za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem oraz wpis od skargi kasacyjnej).
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 art. 245 § 1 i 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.