Uzasadnienie
M. Z. wniosła do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Powiatu Włoszczowskiego z dnia 16 września 2019 r., nr 88/19, w przedmiocie przyjęcia rezolucji w sprawie sprzeciwu wobec promocji i prób wprowadzania ideologii "LGBT" w życiu publicznym, stanowiącej załącznik do niniejszej uchwały.
W odpowiedzi na wezwanie do wykazania, że ww. uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej, M. Z. podniosła, że przedmiotowa uchwała wyzuwa ją z przysługujących jej praw oraz ogranicza ją w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługujących uprawnień. Wskazała, że jako obywatel Rzeczypospolitej Polskiej ma zagwarantowane w art. 54 ust. 1 Konstytucji RP konkretne uprawnienie, tj. wolność wyrażania swoich poglądów, pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Ma więc prawo rozpowszechniać i promować wszelkie ideologie, które nie są wprost zabronione przez prawo powszechnie obowiązujące. Tymczasem, w zaskarżonej uchwale Rada Powiatu zwróciła się do wszystkich podmiotów i instytucji życia publicznego o stanowcze przeciwstawienie się próbom wprowadzenia ideologii LGBT do życia publicznego.
Ponadto, zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała narusza jej prawo jako rodzica do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami, zgodnie z art. 48 ust. 1 Konstytucji RP. Uchwała przewiduje bowiem sprzeciw wobec ingerowania ideologii LGBT w proces wychowania i kształcenia na każdym jego etapie.
Dalej, zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała narusza przewidziane w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Dodatkowo, przedmiotową uchwałą naruszono prawo skarżącej wynikające z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, tj. do ochrony zdrowia. Wrogość wobec osób nieheteroseksualnych wiąże się bowiem z częstszym występowaniem depresji i myśli samobójczych.
Skarżąca podkreśliła, że wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały skorzystanie z jej praw spotka się z aktywnym zwalczaniem przez władze publiczne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, względnie art. 58 § 5a Ppsa, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postepowania.
W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ stwierdził, że zaskarżona uchwała nie stanowi aktu z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 Ppsa, stanowi jedynie apel, akt o charakterze nie władczym. Ponadto, skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, tj. aktu o charakterze intencyjnym, niewprowadzającym żadnych władczych dyspozycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie takim przepisem szczególnym jest art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2019, poz. 511), dalej "usp", który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z ww. przepisów wynika, że sąd może dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej skargą uchwały dopiero wówczas, gdy stwierdzi, że interes prawny skarżącego lub jego uprawnienie zostały tą uchwałą naruszone. Wnoszący skargę musi wykazać więc, że "w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (tj. pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Źródłem "interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (akt stosowania prawa).
Z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w art. 87 ust. 1 usp legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ta osoba, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, a zatem samo legitymowanie się interesem prawnym lub uprawnieniem, nie jest wystarczające. Z naruszeniem interesu prawnego mamy zaś do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakiekolwiek prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony obowiązek dotychczasowy. Związek między własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków.
Podmiot wnoszący skargę winien zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie (a nie faktycznie) gwarantowaną sytuacją.
Nie jest zatem wystarczające wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości. Związek ten powinien mieć charakter aktualny, realny i indywidualny. Wymogu tego nie spełnia zatem hipotetyczne oddziaływanie normy prawnej na sytuację prawną danego podmiotu albo wnoszenie skargi w interesie innego podmiotu niż skarżący, lub w interesie ogólnym. W szczególności interesem prawnym nie legitymuje się podmiot jedynie zainteresowany podjęciem albo uchyleniem określonego aktu, który nie oddziałuje bezpośrednio na jego sferę prawną. Podmiot ten dysponuje bowiem jedynie interesem faktycznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 marca 2019 r., sygn. II OSK 231/19, z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. II OSK 3147/17).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca, powołując się na regulacje Konstytucji RP, zarzuca, że zaskarżona uchwała ingeruje w jej uprawnienie do wyrażania swoich poglądów, pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami, równego traktowania przez władze publiczne, wreszcie do ochrony zdrowia. W ocenie Sądu jednak nie sposób wywieść z tych twierdzeń negatywnego wpływu uchwały na sferę materialnoprawną skarżącej lub pozbawienia jej jakiegokolwiek uprawnienia. Zarzuty skargi nie odnoszą się do jej konkretnej, indywidualnej sytuacji prawnej, wobec czego brak jest związku między zaskarżoną uchwałą, a własną, prawnie gwarantowaną, sytuacją skarżącej. Nawet przy założeniu, że prawo do wyrażania swoich poglądów, wychowywania dzieci i życia zgodnie z własnymi przekonaniami, można byłoby utożsamić z interesem prawnym skarżącej, pozostaje kwestia wykazania przez skarżącą jego naruszenia.
Tymczasem, w treści załącznika do zaskarżonej uchwały, wbrew stanowisku skarżącej, nie sposób dopatrzyć się naruszeń, które wskazuje skarżąca. W żadnym miejscu przedmiotowej rezolucji nie ma mowy o odebraniu prawa do wyrażania poglądów, ingerencji w proces wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami, odebraniu prawa do równego traktowania, czy prawa do ochrony zdrowia. W rezolucji wyraźnie wskazano, że rodzicom przysługuje prawo do wychowania dzieci zgodnie z wyznawanymi wartościami. Brak jest w zaskarżonej uchwale jakichkolwiek postanowień, z których wynikałoby, że w chwili jej wejścia w życie pozbawiły one skarżącą konkretnych uprawnień lub nałożyły na nią jakieś obowiązki.
Skarga złożona na podstawie art. 87 ust. 1 usp nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi wynikać z aktu, na który w trybie art. 87 usp wnoszona jest skarga, musi być przy tym realne i aktualne.
Stanowisko Sadu w niniejszej sprawie nie przesądza, czy zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Kwestia ta nie może być jednak rozpoznana w niniejszej sprawie, ponieważ skarżąca nie wykazała, aby przedmiotowa uchwała naruszała jej interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu art. 87 ust. 1 usp.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a Ppsa w zw. z art. 87 ust. 1 usp.