Uzasadnienie
L. L. złożył formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżący podał, że źródłem jego utrzymania jest działalność gospodarcza, która od 2-3 lat nie przynosi dochodów. Oświadczył, ze ma zobowiązania alimentacyjne. Skarżący wykazał własność mieszkania wielkości 60 m² oraz współwłasność w ½ części budynku wielkości 212 m², działki o powierzchni 4425 m², 2 samochodów osobowych i 2 ciężarowych, z których każdy posiada wartość przekraczająca 3000 euro. Wnioskodawca podał, że posiada zasoby pieniężne w wysokości 20000 zł.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a" przyznanie prawa pomocy zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę.
W rozpatrywanej sprawie ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów podlega oddaleniu. Wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, że nie stać go na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżący utrzymuje się z działalności gospodarczej, jest współwłaścicielem nieruchomości i czterech samochodów znacznej wartości, ponadto wykazał zasoby pieniężne wielokrotnie przewyższające koszty sądowe w niniejszej sprawie. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać skarżącego go za osobę ubogą, wymagającą pomocy państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
Uznano zatem, że wnioskodawca ma możliwość, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, uiścić wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz ponieść inne ewentualne koszty sądowe nieprzekraczające jednorazowo kwoty 100 zł.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.