Uzasadnienie
P. N. złożył formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dorosłym synem. Skarżący nie wykazał żadnego majątku podał, oboje z żona pracują zawodowo, nie określił jednak wysokości osiąganego dochodu. Syn wnioskodawcy nie pracuje. Skarżący w uzasadnieniu wniosku stwierdził, że w ostatnim czasie wielokrotnie korzystał z porad i pomocy prawnych oraz fachowych (z zakresu prawa budowlanego i prowadzenia budowy) w celu odwoływania i skarżenia postanowień i decyzji. Powyższe było dla niego znacznym obciążeniem finansowym.
Dodatkowo oświadczył "prowadzenie tej sprawy jest znacznym obciążeniem czasowym dla mnie co przekłada się na zmniejszenie moich zdolności zarobkowych (wyjazdy, spotkania, redagowanie pism, dokumentacja fotograficzna, wizyty w urzędach)." Ponadto podniósł, że nie jest odpowiedzialny za zaistniałą sytuacje (w zakresie dochodzenia swoich praw), co powinno skutkować o zwolnieniem go od kosztów sądowych. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący mieszka w K. i wraz z żoną jest właścicielem działki nr 73/6 w M
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a" przyznanie prawa pomocy zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się już stanowisko, że zobowiązania cywilnoprawne (na przykład raty kredytu) nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r., I OZ 83/06).
W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów podlega oddaleniu. Wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, że nie stać go na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wraz z żoną pracują i uzyskują z tego tytułu stałe dochody, co umożliwia planowanie wydatków. Posiadają mieszkanie w K. i są właścicielami działki nr 73/6 w M. o powierzchni 0,1425 ha. Poza tym, skoro wnioskodawcę stać było na zapłacenie za usługi prawne i doradztwo budowlane (wydatki te nie należą do kosztów utrzymania koniecznego), to tym bardziej ma możliwość uiścić wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz ponieść inne ewentualne koszty sądowe na późniejszym etapie postępowania nieprzekraczające jednorazowo kwoty 100 zł - w wypadku oddalenia skargi opłata kancelaryjna za sporządzenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, a następnie wpis od skargi kasacyjnej.
Ponadto należy podkreślić, że żadne inne okoliczności poza złą sytuacją materialną nie dają podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Przy rozpoznawaniu wniosku o prawo pomocy nie można uwzględniać kwestii winy czy odpowiedzialności za sytuację, której dotyczy skarga do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.