Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania I. M. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia[...] orzekającej odmowę wymeldowania M. i A. małż. M. oraz ich dzieci M. M. urodz. [...] i D. M. urodz. [...] z pobytu stałego w lokalu przy ul. Z. w K. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, czyli oznacza rejestrację stanu faktycznego w zakresie pobytu osób i służy wyłącznie celom ewidencyjnym. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przepis ten wyczerpująco określa sytuacje, w których dopuszczalne jest wymeldowanie określonej osoby z jej pobytu stałego bez jej oświadczenia woli, a orzecznictwo sądowe w tej materii podkreśla konieczność interpretowania tego przepisu jako rozwiązania wyjątkowego, będącego odstępstwem od ogólnej reguły działania organów prowadzących ewidencję ludności wyłącznie na wniosek osób wykonujących własny obowiązek meldunkowy.
Organ odwoławczy uznał, że prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji, że M. i A. M. oraz ich dzieci M. i D. nie opuścili mieszkania położonego przy ul. Z. w K. i nadal tam zamieszkują. Fakt ten znajduje potwierdzenie w ich zeznaniach, jak też zeznaniach I. M., wnioskującej o ich wymeldowanie. Zatem nie wystąpiła przesłanka konieczna do wydania decyzji o wymeldowaniu, jaką jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu i zaskarżona decyzja nie może być uznana za niezgodną z prawem.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniosła I. M. Zarzuty skargi sprowadzają się do opisu złego traktowania jej przez syna i synową, którzy w dalszym ciągu z nią zamieszkują oraz braku z ich strony opieki nad nią.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem procesowym z dnia 28 sierpnia 2006 r., po wyznaczeniu rozprawy skarżąca cofnęła skargę, uzasadniając to poprawą stosunków rodzinnych i podjęciem opieki nad nią przez syna i synową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Cofnięcie skargi przez skarżącą I.M. wiąże sąd na mocy art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przypadek taki w sprawie niniejszej nie występuje. Zaskarżona decyzja nie została bowiem dotknięta żadną z wad nieważności, wymienioną w art. 156 § 1 kpa, a wykazane powody cofnięcia skargi wskazują, że nie zmierza ono także do obejścia prawa.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)